ببین من هم مثل شما ضعف اخلاقی دارم و آدم کامل نیستم. هیچ کس نیست. من هم اولش که دیدم از ته دل خندهام گرفت. و تلافی مدتی که نخندیده بودم در اومد ولی بعدش یکم خشکم زد. اینکه یک انسان یک بچه اردک را با فرکانس بالای ساب ووفر کر بکند یا بکشد چیزی از وزن کره زمین کم نمیکند. سازمان ملل هم ککش نمیگزد چون در روآندا رو گامبیا و کجا و کجا هر روز هزاران انسان در جنگ قبایل و نسلکشی مذهبی و حتی گرسنگی و ایدز میمیرند و کسی در تهران یا واشنگتن دستی به ابزارفلانش هم نمیکشد. که آقا بچه اردک بدبخت هم مخلوق خداست و همانطور که اسیر دست توست تو هم اسیر دست طبیعت هستی و با یک زلزله ۸ ریشتری میتواند ۱۱ میلیون انسان مثل تو را در تهران تکان تکان بدهد.
الغرض. آسمان به ریسمان میبافیم و میدانیم که تافته جدابافته است. اخلاقیات در سادهترین شوون زندگی ایرانی هم نابود شدهاست. از صف نان بگیر تا صف چراغ قرمز تا صف وام مسکن تا هرکجا که ذرهای اخلاق لازم است دریغ از سر سوزن معرفت!
دریغا که ایران پوچ شدهاست. طبل توخالی شدهاست. هیمنهاش فقط توپ و تانک و اتم است و داروی ضد ایدز. درونش ویرانی و عقبگرد و دزدی و خیانت و بیاخلاقی.
خب؟ راهکارت چیه موخندس؟ خب قدم اول اینه که به طبیعت ایمیان بیاوریم. درکش کنیم. باورش کنیم. هیچ چیزی به اندازه محیط زیست واقعی نیست. باید باور کنیم که ما بهش احتیاج داریم. درون خودمان را باید اصلاح کنیم. باور و نگاه خودمان را.
و از طرف دیگه ما که در اعتراض به نابودی طبیعت (محیط زیست: خانه بزرگتر) کاری نمیکنیم؟ راهپیمایی نمیکنیم دولت را استیضاح نمیکنیم. حداقل از کسانی که حرف میزنند حمایت کنیم. مثلا کی؟ مثلا آقای محمد درویش را لینک کنیم. کارهاش را تعقیب کنیم و کمک کنیم حرفهاش منتشر بشوند. او خودش هم دیگران را به میدان خواهد کشید.
