Posts Rss 2.0 
گلایه های همه اقلیت های قومی پاسخ داده می شود؛ در همین اینجا
درود به دوستان خوبم
بر اساس پیشنهادی که به مهدی دادم قرار شد که ما یک سری گفتگوهایی به صورت پرسش و پاسخ، مانند یک برنامه میزگرد، داشته باشیم.
من، نخستین دور میزگردهای گفتگو را با این سوژه آغاز می کنم: پاسخ به گلایه های اقلیت های قومی ایران به وسیله یک پارسی.
یک توضیح باید بدهم. من، ایران را نه برای اینکه زادگاه من است، و زبان پارسی را نه برای اینکه زبان مادری و پدری من است، بلکه اینها را با پژوهش و اندیشه بسیار زیاد، شناخته ام، و این چنین است که “گر آتش ببارد به پیکرم، جز مهرت در دل نپرورم” سخنی به جا و درست درباره من است. هیچ گونه تعصبی هم درباره آنها ندارم.
امیدوارم، تا آنجا که ممکن است، کسانی که در این گفتگو شرکت می کنند تلاش کنند از تعصب و یک سو نگری دوری کنند. در ضمن دوستان خود را نیز آگاه کنند تا آنها نیز در این گفتگو شرکت کنند.
نوشته های شما، هر چه که باشد، تا آنجا که مدیران Doxdo بتوانند، پاک نخواهند شد. ولی از شما درخواست می شود تا آنجا که ممکن است به کسی توهین نکنید، و به گفتار نیک، پندار نیک، و کردار نیک پایبند باشید.
منتظر شما هستم.
نام کاربری: Ahvaz boy آدرس وبلاگ: http://wp.doxdo.net/Ahvaz boy
ایمیل: ahvazkid@yahoo.com شناسه یاهو:
۳۵ نظر :: شما نظرتان را بفرمائید
1. mehdi
| اردیبهشت ۳م, ۱۳۸۷ ساعت ۹:۲۵ ب.ظ
بسم الله.
آقای بچه اهواز گرامی.
الف) به نظر شما چند درصد مردم ایران اقلیت قومی حساب میشوند؟
آیا اینکه در آمارهای رسمی هرگز تعداد آماری اقوام محاسبه یا اعلام نمیشود چراست؟ نکند برای این باشد که ترکها نزدیک به ۳۰ درصد مردم ایران هستند؟ (منابع نزدیک به آمار CIA و بانک جهانی)
ب) چرا اصولی از قانون اساسی که به تدریس زبان مادری اختصاص دارد، اجرا نمیشود. (مگر به صورت دو واحد اختیاری در مقطع لیسانس آنهم فقط بعضی دانشگاهها)
ج) امیدوارم بحثت بگیرد.
2. اقلیتهای قومی&hellip | اردیبهشت ۳م, ۱۳۸۷ ساعت ۹:۲۵ ب.ظ
[…] در وبلاگ گروهی دودردو مطرح شود. آقای «بچه اهواز» اولین مطلبشان را نوشتهاند و این بحث را شروع کردهاند. از دوستانی که […]
3. گناهکار
| اردیبهشت ۳م, ۱۳۸۷ ساعت ۱۰:۳۲ ب.ظ
بهنظر من تمرکز اگه بحث روی قانون اساسی باشه بهتره٬ میشه به اجرا نشدن اصل ۱۵ و ۱۹ قانون اساسی پرداخت.
چرا اجرا نمیشن؟!
4. Ahvaz boy
| اردیبهشت ۴م, ۱۳۸۷ ساعت ۱:۴۱ ق.ظ
پاسخ به مهدی:
مهدی جان، نخست اینکه مورد الف کمی مبهم هست. منظور شما از “چند درصد” چیست زمانی که می گویید “اقلیت”؛ خوب بی شک درصدی کمتر از ۵۰ باید باشد. که البته در این مورد نقدی دارم که خواهم نوشت.
پاسخ مورد ب را در همان کامنت های وبلاگ گمان می کنم داده باشم. ما درباره زبان مادری قوم های ایرانی با یک موقعیت ساده رو به رو نیستیم. زیرا این زبان ها، چه آذری چه کوردی، بلوچی، و غیره، در چند سده اخیر تبدیل به ابزار کشورهای همسایه ما شده اند برای رخنه بین اقلیت های قومی ما، که ۹۹% هم مرز نشین هستند.
این از دو سو ایجاد خطر می کند، یک بحث جدایی خواهی پیش می آید، و یک بحث سست شدن حاکمیت ملی در بین مرز نشین ها، و تقدیم مرزهای کشور، در صورت تجاوز بیگانه.
هر دو اینها جز مسائل استراتژیک هر کشوری هستند، چه نروژ باشد، چه لهستان، چه ایران. تفاوتی نمی کند. و همانگونه هم که مثال زدم، هر کسی هم که حکومت کشوری را به دست بگیرد، باید پایبند مسائل استراتژیک باشد، خواه شاهان صفویه، خواه شاهان قاجاریه، خواه نظام کنونی جمهوری اسلامی که رهبری آن آذری هستند. هیچکدام تلاش نکردند و نمی کنند زبان آذری را در مدارس آموزش دهند، یا آن را زبان اداری، رسمی، درباری، یا غیره قرار دهند. زمان صفویه و قاجار ما دشمن ترک تباری به نام عثمانی داشتیم، و امروز هم که می بینید خودتان، ترکیه و آذربایجان هستند، هر کدام هم با یک صف پشتیبان و دوست-موقت (دوست هایی مانند انگلیس، یا امریکا)
این بحث جای گفتگو بسیار دارد، و اینکه می گویم یاد گرفتن یا نگرفتن زبان مادری این چنین و آن چنان می کند دلیل بر این نیست که با آموزش زبان های دیگر مخالف باشم. خیر.
در زمینه اقلیت ها و در کل، خرده فرهنگ ها، ما باید به یک نکته توجه داشته باشیم. ما اگر خرده فرهنگ ها را نابود کنیم و در طول زمان دانه دانه از بین ما بروند، در آخر نوبت به زبان و فرهنگ بزرگ هم می رسد، و این خیلی نگران کننده است.
ما وقتی یک زبان کهن مانند “تات” را، با بی توجهی به دست فراموشی می سپاریم، باید بدانیم که این می تواند روزی به دست خود ما بر سر زبان های بزرگتر ما نیز بیاید. شما برای نمونه روستای ابیانه را ببینید؛ اگر ما این روستا را به حال خودش بگذاریم تا جمعیت اش به صفر برسد و نابود شود، این بلا بر سر اورامانات هم ممکن است بیاید. پس باید ابیانه را نگاهداریم تا نوبت به بقیه نرسد.
ولی، مهدی جان، و تمام آذری هایی که این نوشته را می خوانید، در شرایط کن