آنچه که در آغاز هشتمین سال بلاگستان، من را می‌آزارد

این مطلب را من نوشته‌ام، یک وبلاگ‌نویس آماتور که می‌خواهد از شما چیزهایی یاد بگیرد. از دید این آماتور، دو ایراد بر بلاگستان وارد است.

لینک‌های روزانه:
بسیاری از وبلاگ‌نویسان در وبلاگ‌های خود، گوشه‌ای را به لینک‌های روزانه اختصاص می‌دهند و از این طریق بازدیدکنندگان وبلاگ‌شان را به مطالبی از وبلاگ‌های دیگر ارجاع می‌دهند. به زبان ساده‌تر اینکه خواندن چند مطلب از چند وبلاگ دیگر را به خوانندگان وبلاگ‌شان توصیه می‌کنند. وقتی وبلاگ‌نویسی این حرکت را انجام می‌دهد بالاخره خودش هم نظری درباره آن مطلب داشته، یا خوب بوده، یا بد بوده، یا طنز بوده، یا هرچیز دیگری که بوده، حتماً برایش مورد توجه بوده که لینک آن را به لینکدونی وبلاگش افزوده است. معمولاً هرگاه به‌واسطه‌ی کلیک بر یکی از لینک‌های موجود در لینکدونی وبلاگی، مطلبی را خواندم، متاسفانه اثری از نظر (یا همان کامنت) نویسنده وبلاگی که مرا به این مطلب هدایت کرده است، ندیدم. آیا ارزش ندارد برای مطلبی که خوانده‌ای و توجه‌ات را جلب کرده، و خواندن آن‌را به دیگران توصیه می‌کنی، کامنت بگذاری تا حداقل همان‌هایی که می‌خواهند از طرف تو به این مطلب بیایند، نظرت را درباره آن بدانند؟

پاسخ به کامنت‌ها:
ظاهراً یکی از ملزومات وب‌خوانی و وب‌نویسی، این است که به عِلم غیب نیز مسلط باشیم.
۱-