۱۹ شهریور, ۱۳۸۷
آنچه که در آغاز هشتمین سال بلاگستان، من را میآزارد
نوشته: حسینی علیرضا در: وبلاگنویسی
این مطلب را من نوشتهام، یک وبلاگنویس آماتور که میخواهد از شما چیزهایی یاد بگیرد. از دید این آماتور، دو ایراد بر بلاگستان وارد است.
لینکهای روزانه:
بسیاری از وبلاگنویسان در وبلاگهای خود، گوشهای را به لینکهای روزانه اختصاص میدهند و از این طریق بازدیدکنندگان وبلاگشان را به مطالبی از وبلاگهای دیگر ارجاع میدهند. به زبان سادهتر اینکه خواندن چند مطلب از چند وبلاگ دیگر را به خوانندگان وبلاگشان توصیه میکنند. وقتی وبلاگنویسی این حرکت را انجام میدهد بالاخره خودش هم نظری درباره آن مطلب داشته، یا خوب بوده، یا بد بوده، یا طنز بوده، یا هرچیز دیگری که بوده، حتماً برایش مورد توجه بوده که لینک آن را به لینکدونی وبلاگش افزوده است. معمولاً هرگاه بهواسطهی کلیک بر یکی از لینکهای موجود در لینکدونی وبلاگی، مطلبی را خواندم، متاسفانه اثری از نظر (یا همان کامنت) نویسنده وبلاگی که مرا به این مطلب هدایت کرده است، ندیدم. آیا ارزش ندارد برای مطلبی که خواندهای و توجهات را جلب کرده، و خواندن آنرا به دیگران توصیه میکنی، کامنت بگذاری تا حداقل همانهایی که میخواهند از طرف تو به این مطلب بیایند، نظرت را درباره آن بدانند؟
پاسخ به کامنتها:
ظاهراً یکی از ملزومات وبخوانی و وبنویسی، این است که به عِلم غیب نیز مسلط باشیم.
۱- به وبلاگی میروم، مطلبش را میخوانم، نظری دارم و آنرا بیان میکنم. نویسندهی مطلب میآید و نظر من را میبیند، میخواهد به من جواب بدهد، این کار را در همان وبلاگ خودش و در نزدیکی نظر خودم انجام میدهد، اما من بیخبرم؛ گویا نویسندهی آن مطلب پاسخ به نظر من را برای من ننوشته است، برای خودش و برای دیگران نوشته است. او از بهترین سرویسهای وبلاگی استفاده میکند و هر «نظر» که به وبلاگش وارد میشود، به ایمیل او نیز ارسال میشود. او میتواند در آنِ واحد در فلیکر و تویتر و فیسبوک و فرندفید و ایمیل و چندتامسنجر لاگین باشد، اما نمیتواند فقط با سه-چهار کلیک، همان پاسخی را که به کامنت من و شما داده، به وسیلهی ایمیل به ما اطلاع دهد.
۲- حالا میرسیم به کسانی که معمولاً در سرویسهای وبلاگی ایرانی مستقر هستند. به وبلاگی میروم، مطلبش را میخوانم، نظری دارم و آنرا بیان میکنم. نویسندهی مطلب به میزکارش در مثلاً بلاگفا لاگین میشود، میآید و نظر من را میبیند، میخواهد به من جواب بدهد، بلافاصله از همانجا بر نشانی وبلاگ من کلیک میکند، در وبلاگ من قسمت نظرات آخرین مطلب را پیدا میکند، و جواب میدهد: درباره اون موضوع باید بگم که… من؟!! در دل فریاد میزنم، اگر نشانی وبلاگم را گذاشته بودم، نشانی ایمیلم هم بود. اگر نبود، خب در وبلاگم که فرم تماس بود تا برای لاگین شدن به ایمیلت به زحمت نیفتی. اوه، ببخشید، گفتم ایمیل. اصلاً تو میدانی فرق وبلاگ و ایمیل و چتروم در چیست؟
