موضوع انشاء: در آینده می‌خواهید چه کاره بشوید؟!

مقدمه: قلم در دست می‌گیرم و درباره‌ی آینده، انشای خودم را می‌نویسم. من از خدای عز و جل که اطاعتش باعث می‌شود که آدم به او قربت بشود، پس هر نفسی دو نعمت در خود می‌دارد و به هر نعمتش باید یعنی واجب است که شکر بکنیم. «سعدی»

متن: همانطور که می‌دانیم آینده یعنی اینکه ما می‌خواهیم در آن چه کاره بشویم و چه شغلی برای خودمان انتخاب کنیم. من به مدرسه می‌آیم و درس می‌خوانم تا به دانشگاه بروم و آنجا هم درس بخوانم دکتر بشوم و مریض‌های شهرمان را خوب بکنم تا مثل پارسال بابای اصغری نمیرد. ما به دانشگاه می‌رویم تا پول دربیاوریم و خرج خود و بابا مامان‌مان را بدهیم تازه تشکیل خانواده بدهیم و بچه‌دار می‌شویم که دوتایش کافیه و به جامعه‌ی خودمان خدمت می‌کنیم و دانشگاه به آدم می‌آموزد که علف هرزی برای اجتماع نباشد. آنجا خیلی جای خوبی است و داداش‌مان که درس معلمی می‌خواند همیشه می‌گوید که هر روز آنجا ناهار می‌دهند و هفته‌ای یک بار هم کباب با گوجه و پیاز می‌دهند پس ما دکتر می‌شویم و هیأت می‌زنیم و به همه‌ی مردم محل غذا می‌دهیم تا امام حسین (ع) و خدا از ما راضی و خشنود بشوند.

نتیجه‌گیری: من درس می‌خوانم و دکتر مهندس می‌شوم و به مردم عزیزمان کمک و خدمت می‌نمایم پس نتیجه می‌گیریم که درس چیز خوبی است.

این بود انشاء من که با تشکر از خانم معلم عزیزم و خوبم.

سکوت، همه تاریکی است و پیامدی جز مرگ نیکی‌ها ندارد.

گفتگو پرتوی روشنایی ذهن ما بر یکدیگر است و رهایی از رنج آزردگی.

بهمن بهمنانه

کلاس دوم (ه‍‌)

موضوع انشاء: چه کسی یا چه چیزی را دوست دارید؟!

مقدمه: قلم در دست می‌گیرم تا دربارهٔ دوستی بنویسیم.

متن: من چیزهای خوب را دوست دارم. من مادرم و پدرم را دوست دارم. پدر و مادر به ما زندگی می‌آموزند. من از آموزگار خود سپاسگزارم. آموزگار به ما خواندن و نوشتن یاد می‌دهد. من آموزگارم را دوست دارم. آموزگار خوب است. من خواهر و برادر را دوست دارم. پدر می‌گوید خواهر و برادر بهترین دوست هستند. مادر یک شعر دربارهٔ خوشه‌های گندم می‌داند که خیلی قشنگ است. من خوشه‌های گندم را دوست دارم. من داستان‌های بهرنگی را دوست دارم. پدر هر شب برای ما داستان می‌خواند. داستان خوب است. من آهنگ‌های پری زنگنه را دوست دارم. مادر می‌گوید دوست داشتن خوب است. من خوبی را دوست دارم. پدر صدای خوبی دارد. من صدا را دوست دارم. مادر بوی خوبی دارد. من بوی مادر را دوست دارم. لی‌له و دویدن را دوست دارم. من ابر، باران و سیب را دوست دارم. مسافرت را دوست دارم. من دوستی را دوست دارم.

نتیجه‌گیری: ما انسان هستیم. انسانِ خوب، خوبی‌ها را دوست دارد. پدر می‌گوید انسان بودن کار سختی است. من کار سخت را دوست دارم.

بگو تو، تو سخن بگو

که ترانه تویی

آفتاب و تنها یکی مهتاب منی

بگو تا تار گلو میزندت سخنی

بگو که رویای شب و روزِ نگاهِ منی

تو بگو

که من، نه من ام!

پ.ن: تقدیم به ۲×۲ییهای گرامی.

توجه کنیم که دو حرف و سه عدد: «ک»، «ی»، «۴»، «۵» و «۶» عربی هستند و معادل فارسی‌شان؛ «ک»، «ی»، «۴»، «۵» و «۶» می‌باشد.

بچه‌ها فاصله را برای جدا کردن واژه‌ها استفاده می‌کنیم، واژه‌هایی همانند؛ «می‌شود»، «رفته‌اند»، «دست‌ها»، «همه‌ی» یا همین «نیم‌فاصله»، واژه‌هایی مستقل هستند و غلط است بنویسیم؛ «می شود»، «رفته اند»، «دست ها»، «همه ی». پس بیایید نیم‌فاصله را کمی جدی‌تر بگیریم. برای ایجاد نیم‌فاصله، کمی وقت بگذارید و «فارسی را درست بنویسم» را خوب بخوانید. هم‌چنین مهدی گرامی نیز شیوه‌ی ایجاد آن را در «راهنمای وبلاگ شماره ۳» بهتر بیان کرده است.

۲×۲های گرامی فاصله انداختن بین نشانه‌هایی چون [. ، ؛ : ؟ !] با واژه‌ی قبلی غلط است و فاصله نینداختن بین آن‌ها و واژه‌ی بعدی‌شان نیز به هم‌چنین. درست این است:

پس دقت می‌کنیم که قبل از این نشانه‌‌ها Space نزنیم، و باز هم دقت می‌کنیم که بعد از آن‌ها حتما Space بزنیم. هنگام استفاده از سه‌نقطه […] هم بدون هیچ فاصله‌ای از واژه‌ی قبل، سه‌ نقطه (دقیقا سه نقطه، نه کم‌تر و نه بیش‌تر) پشت سر هم تایپ کنیم؛ این‌جوری…

یادمان باشد که سه نقطه! نه کم‌تر و نه بیشتر…

برای این نشانه‌ها؛ («[{}]»)، دقیقا یک شیوه‌ی بسیار ساده وجود دارد، دقت کنیم: هر کدام از این نشانه‌‌ها را که باز می‌کنیم، قبل از آن باید Space زده باشیم تا با واژه‌ی قبلی فاصله ایجاد شود، اما بعد از آن به هیچ‌وجه Space نمی‌زنیم و فاصله ایجاد نکنیم. برای بستن نشانه هم دقیقا برعکس عمل می‌کنیم؛ یعنی بدون هیچ فاصله‌ای از واژه‌ی قبلی، نشانه را می‌بندیم، ولی بعد از آن Space می‌زنیم و به نوشتن ادامه می‌دهیم. نگاه کنید؛ «بهتر آن است تا برای نگارش در کامپیوتر و وب، اصول آن را (به‌عنوان الفبا) رعایت کنیم.»

«می» و «نمی» فعل‌های مضارع، باید جدا از ریشه‌ی فعل نوشته شوند. «میشه» و «میشود» غلط و «می‌شه» و «می‌شود» درست است. «ها»ی جمع را هم به هیچ‌وجه نباید به واژه‌ای که جمع بسته شده، چسباند. در این‌جا باید از نیم‌فاصله استفاده کنیم. برای مثال «دستها» غلط است و باید نوشت «دست‌ها».

به هیچ‌وجه و هرگز «را» مفعولی را به هیچ واژه‌ای نمی‌چسبانیم. از استثنایی چون «مرا» که بگذریم، حتی «تو را» را نباید سر هم بنویسیم، چون غلط است. تکلیف این «به» بدبخت‌تر از «را» نیز همین‌جور است. پس غلط است که تایپ کنیم «بروی» به جای «به روی» و…

خب بچه‌ها، امیدوارم از این بحث تکرار شده‌ای که خودم همیشه به هرکسی که از نوشته‌های‌اش خوشم می‌آید نیز می‌گویم، خسته نشده باشید. ما که می‌توانیم خوب بنویسیم، پس بیایید درست هم بنویسیم، که اگر فارسی زمزمه‌ای به نجوا سر می‌دهد، شیرین‌تر و رساتر نمایان‌اش سازیم.

شاد و رها باشید

در همین راستا بخوانیم:

- سنگ می‌اندازم! (بهمنانه)

- رایانامه را چپ چپ می‌نگرد! (شرتو)

- همه‌ی واژگان فرهنگستان (فؤاد)

- با فرهنگستان دوپینگ کنیم («زین پس» طنزی خوب از فؤاد)

- معادل فارسی وبلاگ هم آمد (نظر زیر آن جالب است)

پ.ن: این جا کشور من، جمهوری اسلامی ایران است!

نمای ساده و بیآلایش ۲×۲ یکی از مزیتهای قابل توجه برای این وبلاگ گروهی هست که به نظرم علاوه بر زیبایی، سرعت بارگذاری خیلی خوبی دارد. استفادهی نمایشی از feed در همه جا نیز قابلیت خیلی خوبی هست. ستون کناری (سایدبار) هم کوتاه و مفید هست.

من که نمای ساده ی این جا را خیلی دوست دارم.

با تشکر از همفکری مهدی عزیز و همیاری سروش گرامی.

پ.ن: بارگذاری rtl css برای Kubrick.