وبلاگ گروهی دودردو » fanttazio

خبرخوان آفلاین

fanttazio — Wed, 30 Dec 2009 06:18:42 +0000

فکر می‌کنم کسانی که از گوگل ریدر ( از این به بعد از گودر به صورت خلاصه به جای گوگل ریدر استفاده می‌کنم) برای خواندن خبر‌ها استفاده می‌کنند هر روز بیشتر می‌شود و خب این چند روز برای وارد شدن به حساب کاربری، چه گوگل چه حساب‌های کاربری دیگه خیلی سخت و گاهی غیر ممکن بود چون تمام راه‌های ورودی بسته شده بود. خب چاره کار این هست که در این مواقع از یک خبر خوان آفلاین استفاده کنید ولی قبل ازاستفاده باید لینک تمام فید‌هایی که می‌خوانید را از گودربه صورت یک فایل OPML خارج کنید. برای این کار بعد از وارد شدن به گودرازانتهای ستون فید‌ها وارد Manage subscriptions می‌شویم ودرصفحه‌ای که باز می‌شود به قسمت Import/Export می‌رویم و Export your subscriptions as an OPML file را از پایین صفحه انتخاب می‌کنیم.فایل خروجی را به یک نام دلخواه بر روی کامپیوتر خودتان ذخیره می‌کنید. این فایل لینک تمام فید‌هایی را که می‌خوانید را داراست پس همیشه در جایی ذخیره کنید که بعدها هم از آن استفاده کنید. حالا به یک خبر خوان احتیاج دارید. من به شما نرم‌افزار خوش‌دست، کم حجم و کاملا ساز‌گار با زبان فارسیٍ snarfer را پیشنهاد می‌کنم. بعد از نصب برنامه از منوی File به قسمت Import رفته و فایل OPMLی را که ذخیره کرده‌اید را به آن معرفی کنید.تمام فید‌های شما با همان ساختاری که در گودر دسته بندی کرده بودید پیش روی شماست. فونت پیش‌فرض برای متن‌ها دراین نرم‌افزار Arial هست ولی می‌توانید به راحتی از قسمت Appearance که در قسمت Option در منوی Tools قرار دارد فونت را به Tahoma تغییر دهید تا متن‌های فارسی را به راحتی بخوانید.

پ.ن

اگر برای خواندن بعضی از سایت‌ها که پشت دروازه می‌مانند مشکل دارید مهدی روش خوبی را پیشنهاد داد.شما در قسمت Manage subscriptions می توانید از قسمت Folders and Tags دسته‌بندی سایت‌‌هایی که پشت دروازه قرار گرفته‌اند را به اشتراک بگذارید.این کار شما باعث می‌شود که گودر یک خروجی به صورت فید از دسته‌بندی که به اشتراک گذاشته‌اید به شما بدهد.شما با معرفی این فید خروجی گودر به snarfer می‌توانید مشکل سایت‌های پشت دروازه را حل کنید.

کسی که سعی می‌کرد زندگی کند

fanttazio — Tue, 12 Jun 2007 09:50:41 +0000

“مادرم یک سال زودتر از پدرم مرده بود.یک هفته بعد از این‌که پدرم مرد من در خونه‌ش بودم.خونه‌ش در آرکادیا بود و من که نزدیک‌ترین کس‌ او بودم،چند روزی بعد از مرگش،سر راه سانتا‌آنیا به سرم افتاد که به خونه‌ش سر بزنم.”(۱)

این اولین پاراگراف از اولین داستانِ کتاب موسیقی آب گرم نوشته چارلز بیکافسکی است.دو سال پیش بود که وقتی همین اولین پاراگراف را خواندم کتاب را خریدم و در راه
خانه تمامش کردم.بعد‌ها متوجه شدم وقتی از نویسنده‌ای چیزی می‌خوانم بی اختیار یاد بیکافسکی می‌افتم.او حالا در کنار سلینجر و همینگوی،از محبوب‌ترین داستان نویسان آمریکایی برای من است.بیکافسکی در سال ۱۹۲۰ از مادری آلمانی و پدری لهستانی-آمریکایی در آندرناخت آلمان متولدشد.در سال ۱۹۳۲ به علت وضعیت وخیم اقتصادی بعد از جنگ جهانی اول، خانواده بیکافسکی به بالتیمور آمریکا مهاجرت کردند.او کودکی خوبی نداشت چون پدرش اغلب اوقات بی‌کار بود و چارلز آن طور که در داستان Ham On Rye به آن اشاره کرده به طور زبانی و فیزیکی از پدرش آزار دید.در نوجوانی آکنه‌های بدخیم باعث شد که او صورت بد شکلی پیدا کند که آثار آن تا آخر عمر با او بود و این اتفاق باعث شد که در سالهای نوجوانی آدمی گوشه‌گیر و تلخ شود.او تا ۴۹ سالگی شغل ثابتی نداشت و همه کار می‌کرد.از کارگری و بنایی تا پستچی اداره پست.ظاهرا بهترین کاری که تا ۴۹ سالگی پیدا کرد همین کار در اداره پست بود.بعد از این‌که شعر‌ها و داستان‌هایش مورد توجه قرار گرفت تصمیم گرفت که یک نویسنده تمام وقت بشود:”من دو تا راه داشتم.یا تو اداره پست بمونم و دیوونه بشم یا از اینجا بیام بیرون و به عنوان نویسنده کار کنم و از گشنگی بمیرم…و من تصمیم گرفتم که از گشنگی بمیرم.”البته او در سال ۱۹۹۴ در سن ۷۳ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان خون در گذشت.

زبان بیکافسکی زبان تلخ و گزنده و رک گوییست.او از گفتن هیچ چیزی ابا ندارد.این که زن‌باره است:به گفته خودش او بکارتش را در ۲۴ سالگی با یک روسپی ۳۰۰ پوندی که باعث شد تختش بشکند از دست داده است؛او با زنها مشکل دارد ولی نمی‌تواند از آنها دل بکند:او در جایی از فیلم وقتی در کنار همسرش لیندا لی مشغول مصاحبه است شروع به جر و بحث با لیندا می‌کند و آخر سر او را با لگد از صحنه بیرون می‌اندازد.و این‌ عادت‌ها و این خلق و خوها در نوشته‌هایش نمود پیدا می‌کند.او الکلی قهاری نیز هست.در تمام شب شعرها یا مراسم داستان خوانی‌اش همیشه یک لیوان یا شیشه مشروب کنار دستش است.انگاری الکل نیروی محرکه او برای نوشتن و ادامه دادن است.زبان بیکافسکی زبان کوچه و بازار است،چون در میان افراد پایین دست جامعه بوده‌است و وقتی همین‌ها در نوشته‌هایش می‌آید جامعه سنتی آمریکادر ابتدا آنها را پس می‌زند ولی در عوض در اروپا بسیار مورد استقبال قرار می‌گیرد.خب به همین دلیل اکثر آثارش در ایران قابل ترجمه و چاپ نیست.فکر می‌کنم همین مجموعه داستان هم که از او چاپ شده ترجمه درست و درمان داستان‌هایش نباشد چون کلمات رکیک و توصیف‌های فوق العاده او از زنها و موقعیت‌ها حالا حالاها به فارسی برگردانده نخواهد شد.من خودم این‌روزها مشغول خواندن اولین رمان او به نام اداره پست هستم.متن داستانی روانی دارد اما پر از اطلاحات کوچه و بازار است که خواندن را برایم مشکل می‌کند اما تجربه لذت‌بخشی است.

نوشته‌ها و داستان‌های بیکافسکی موضوع فیلم‌های زیادی بوده است که در میان آن‌ها چند تایی بیشتر مورد توجه قرار گرفتند:بیکافسکی در سال ۱۹۸۷ فیلم نامه Barfly را بر اساس زندگی خودش می‌نویسد و در سال ۲۰۰۵ فیلم به یاد ماندنی Factotum از روی داستانی با همین نام از بیکافسکی با بازی فوق‌العاده مت دیلن ساخته شده است.من از او دو مستند دیدم به نام‌های The Charles Bukowski Tapesو Bukowski:Born Into This که هردوی آنها را به علاقه‌مندان بیکافسکی شدیدا توصیه می‌کنم.مخصوصا که اگر صدا و تصویر متحرک او را ندیده باشید با دیدن حرکات آرام او و صدایی ارامش بخش کلی از پیش فرض‌هایتان از بین می‌رود.

سه کتابی که از بیکافسکی به فرمت PDF پیدا کرده‌ام را می توانید دانلود کنید:

Ham On Rye

Post Office

South Of No North

1- موسیقی آب گرم-چارلز بیکافسکی-برگردان بهمن کیارستمی-نشر ماه‌ریز-چاپ نخست ۱۳۸۱

زور نزن،از سرنوشت گریزی نیست

fanttazio — Sun, 13 May 2007 06:21:27 +0000

Unveiled داستان فریبا تبریزی است که به خاطر مجازات داشتن ارتباط عاشقانه با زنی به نام شیرین از ایران فرار کرده و به آلمان پناهنده می‌شود اما پناهندگی او پذیرفته نمی‌شود و او برای این که از آلمان اخراج نشود مجبور به تغییر هویت می‌شود.اگر از تصویر اغراق آمیزی که فیلم گاهی اوقات از اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران نشان می دهد چشم پوشی کنیم(البته اگر فیلم تاریخی را برای اتقاقاتش ذکر می‌کرد می‌شد دید بهتری پیدا کرد)، Unveiled فیلم خوش ساخت و بی‌ادعایی است که درد و رنج پناهندگان و به خصوص یک زن ایرانی همجنس‌خواه را تقریبا بدون لکنت تعریف می‌کند و یاسمین طباطبایی این نقش را راحت و روان اجرا می‌کند ، طوری که می‌توانیم خفقان و دلتنگی‌و رنج فریبا را ما نیز احساس کنیم .فیلم Unveiled به خاطر موضوعی که برای تماشاگر غربی تازه است،جذابیت بیشتری دارد اما برای مای تماشاگر ایرانی که همیشه به تصویر خود در رسانه‌های غربی حساس بوده‌ایم نیز تجربه تلخ ولی قابل باوری است.فیلم داستان تنهایی،غربت،دلتنگی،عشق است.داستان دست و پازدن آدمهایی است که می‌خواهند عاشق باشند تا زندگیشان معنایی داشته باشد.

شب شیشه‌ای،موجودی به نام زن و باقی قضایا

fanttazio — Thu, 26 Apr 2007 06:02:13 +0000

فکر نکنم این دید حیوانی،کثیف،مهوع و غیر انسانی که برادر‌های ارزشی ما،در ایران نسبت زن دارند در هیچ کجای دنیا وجود داشته باشد. سوای مضحکه‌ای که آقایان در کوچه و خیابان به خاطر برخورد با بد حجابی به راه انداخته‌اند،دیشب متوجه نکته‌ای شدم.مهمان دیشب برنامه شب شیشه‌ای خانم هانیه توسلی بود.باور کردنش برایم سخت بود ولی من ده دقیقه منتظر بودم که چهره خانم توسلی را بتوانم به صورت معمولی ببینم ولی نماها به ترتیب شامل یک:چهره رشیدپور از روبرو،دو:چهره رشیدپور از کنار،سه:چهره توسلی از پشت شیشه و ناواضح،چهار:نمای دو نفره از دور و برو به شماره یک.نکته این‌جاست که شب قبل‌ترش مهمان برنامه خانم برومند بود با این تفاوت که چهره ایشان راه به راه نمایش داده می‌شد،منتها نه از پشت شیشه و لرزان .بدون هیچ قصد توهینی برای حل مسئله کافی است چهره این دو خانم را با هم مقایسه کنید.اتفاقا دیروز دوبین مخفی دیدم که زنی در پیاده رو ایستاده بود و مشغول صحبت با موبایلش بود در حالی که دامنش از پشت یک جور ناجوری زیر شورتش مانده بود.رهگذاران چه مرد و چه زن ،به استثنا‌ی چند نفر که فقط تماشا کردند و رفتند،هر طور شده می‌خواستند زن را با خبر کنند اما زن به شدت مشغول حرف زدن بود طوری که چند مرد خودشان طوری که زن متوجه نشود سعی کردند که دامنش را درست کنند.فکر کردم اگر این اتفاق در ایران می‌افتاد ماجرا چگونه پیش می‌رفت؟موبایلها و دوربین‌ها بود که مشغول عکس‌برداری و فیلم برداری می‌شد.این‌ها همه نتیجه همان تفکری است که تبلیغ می‌شود.اصلا منکر این قضیه نیستم که این واکنش‌ها(عکس برداری و فیلم برداری) امکان وقوعش فقط در این‌جاست بلکه مقدار این واکنش‌ها در این جا و آن طرف دنیا،جای فکر دارد.کمابیش در این رابطه یادداشت مهدی جامی را نیز از دست ندهید.

خبر می‌رسد فاجعه‌ای در راه است

fanttazio — Wed, 18 Apr 2007 07:24:53 +0000

همکاری پیشم می‌آید و از من می‌خواهد که از گوشی همکارش فیلمی را به گوشی او بفرستم.دو گوشی همدیگر را نمی‌شناسند و فیلم فرستاده نمی‌شود ، ولی او اصرار دارد که هر طور شده فیلم را بفرستم.کنجکاو می‌شوم که این چه فیلمی است که او اصرار دارد که حتما داشته باشد و او نشانم می‌دهد:ظاهرا دبیرستانی دخترانه در تهران است.چهار دختر که حدس می‌زِنم پانزده یا شانزده ساله باشند در کلاس هستند.احتمالا زنگ تفریح است.صدا ها اول برایم نامفهوم است ولی حرکات آشناست.سعی می‌کنم زود نتیجه گیری نکنم ولی وقتی گوشم به صداها عادت می‌کند مطمئن می‌شوم. آنها در حال شبیه سازی یک فیلم پورنو هستند.با دقتی باور نکردنی،مثل یک حرفه‌ای.یکی از آنها میز‌ آخر نشسته است و به نظر کارگردانی می‌کند و دیگری با موبایلش در حال فیلم برداریست و دو نفر هم بازیگر.آنها سعی می‌کنند که قضیه را به شوخی برگزار کنند.صدای قهقه‌شان در کلاس پر شده.آنها دارند فیلم را زندگی می‌کنند.فیلم بعدی تکان دهنده‌تر است.زنی در حال fellatio (سکس دهانی) است.از مرد می‌پرسد که با موبایلش چه کار می‌کند و مرد در جواب می‌گوید که اس ام اس هایش را چک می‌کند ولی خب او در حال فیلم برداریست.ناگهان صدای مامان مامان گفتن کودکی می‌آید و بعد از چند ثانیه او روبروی دوربین، پستانک به دهان شاهد ماجراست.

شنیدم که کسی ادعا می‌کرد که هفتصد مگابایت از این فیلم‌های کوتاه چند دقیقه‌ای دارد و این را با افتخار می‌گفت و گزیده‌ای از آنها را با موبایلش به دوست و آشنا می‌داد.حالا این جور فیلم‌ها را می‌توان در گوشی موبایل خیلی‌ها دید که با ولع و هیجان به یکدیگر نشان می‌دهند.دیگر دیدن این‌ فیلم‌ها یک جور تفریح شده‌ است.سرگرمی تا حد فاجعه.فرهنگ و منشی که از پس دیدن این چیز‌ها بیرون می‌آید چیز خوشایندی نخواهد بود.اگر که عادت کنیم بعد‌ها سیلابی درست خواهد شد که خودمان هم غرق خواهیم شد.سعی کنیم بی تفاوت نباشیم.

رازها،دروغ‌ها

fanttazio — Mon, 09 Apr 2007 13:36:22 +0000

Paul Prior برنده جایزه پولیتزر و خبرنگار بین‌المللی جنگ، بعد از هفده سال که به طور ناگهانی شهر کوچک و خلوت خود در نیوزلند را ترک کرده است برای شرکت در مراسم تدفین پدرش به شهرش باز‌می‌گردد و وقتی بعد از مراسم تدفین قصد ترک شهر را دارد با دختر شانزده‌ساله‌ای به نام Celia که بعدا متوجه می‌شود دختر دوست دختر قدیمی‌اش است آشنا می‌شود و رابطه‌ای نزدیک را با او برقرار می‌کند اما بعد از مدتی دخترک به طرز مرموزی ناپدید می‌شود.شاید خلاصه‌داستان جذاب به نظر نرسد اما در خلوتگاه پدرم به طرز غافل‌گیر کننده‌ای یک درام-تریلر اساسی و خوش ساخت است.از خوب بودن فیلم همین بس که بیننده را تا آخر زمان تقریبا دو ساعته‌اش به دنبال خود می‌کشاند و هر بار که متوجه می‌شود تماشاگر ممکن است که خسته شده باشد چرخشی به داستان می‌دهد که شما مجبور می‌شوید شش دانگ حواستان را به فیلم بدهید.Brad McGann که فیلم را از روی رمانی با همین نام اقباس و کارگردانی کرده توانسته با اولین فیلم بلندش من را ترغیب کند که پیگیر فیلم‌های بعدی‌اش بشوم.اما نصف خوب بودن فیلم متعلق است به بازی‌های خوب Matthew Macfadyen (همان مامور مخفی سریال معروف Spooks شبکه بی‌بی سی و آقای دارسی فیلم غرور و تعصب) و Emily Barclay بازیگر بیست و دو ساله‌ای که در زمان بازی در این فیلم تنها بیست سال دارد.Macfadyen که در فیلم شخصیتی غمگین،تنها،زخم خورده و بی‌هدف را بازی می‌کند خیلی خوب توانسته بدون پر شدن چشمش و داد و فریاد ، همدلی تماشاگر را به دست بیاورد و از آن طرفBarclay با آن قیافه معصوم و موهایی که خیلی بی‌قید بسته شده‌اند چشمها‌یی که تنهایی‌اش را نشان می‌دهدو پوستی که سفیدی‌اش معصومیت‌اش را بیشتر جلوه می‌دهد دقیقا همان کاراکتری است که می‌تواند در دل پل پرایر جا باز کند.آدم‌های در خلوتگاه پدرم فیلم همگی غمگین هستند و لوکیشن فیلم و جاده‌ها‌ی خلوت و دشت‌هایی که همیشه در آنها باد می‌وزد و صحنه‌هایی که اغلب خفه و تاریک هستند کمک می کنند تاغمگینی آدم‌های فیلم را بیشتر درک کنیم.داستان فیلم در سه دوره زمانی به صورت غیر خطی روایت می‌شود و روایت سوم که مربوط به گم شدن سیلیا است از اواسط فیلم خیلی ماهرانه وارد دو روایت قبلی می‌شود و این داستان تا آخر فیلم که وقت گره گشایی است تقریبا بدون لکنت ادامه پیدا می‌کند.فیلم را به همه دوستداران درام،خانواده،خیانت،هویت پیشنهاد می‌کنم.

مرتبط:

سایت رسمی فیلم

Eleni Karaindrou

fanttazio — Wed, 04 Apr 2007 10:55:40 +0000

Eleni Karaindrou را به شما معرفی می‌کنم اگر که تا به حال با او آشنا نشده‌اید.این آهنگساز یونانی بیشتر به خاطر آهنگسازی برای فیلم‌های تیو آنگلوپولوس فیلم‌ساز‌ ِ شاعر سینمای یونان معروف است.اکثر ساخته‌های Karaindrou تمی غمگین و حسرت‌خوارانه دارند،مخصوصا ماندولینی که او در آهنگهایش به کار می‌برد.به خاطر این که او بیشتر کارهایش برای فیلم‌وتئاتر بوده است خوشبختانه اکثر کارهای او بدون کلام است و این باعث می شود که من شنونده ارتباط بی واسطه‌ای را با موسیقی بر‌قرار کنم.با توجه به این که دنیا از آت‌وآشغال پر شده ،مخصوصا در اینترنت لایتناهی،اگر که به دنبال موسیقی خوب می‌گردید من زحمت شما را کم کرده‌ام.هشت آلبوم Karaindrou را بعد از مدتها جستجو در یک جا جمع کرده‌‌ام و آنها را در شبکه تورنت تقدیم شما می‌کنم.Seed تورنت از طرف من یک هفته برقرار خواهد بود و بعد از آن به مرام دانلود کنندگان بستگی دارد که آن را زنده نگه دارند.برای این که با کارهای Karaindrou آشنا شوید چند نمونه از کارهای او را برای دانلود می‌گذارم.از لحاظ حقوق مولف هم شما را نمی‌دانم ولی چون خودم دسترسی به خرید آنها ندارم مجبورم دانلود کنم وگرنه آنها را تهیه می‌کردم،چون احساس می‌کنم که mp3 حرمت موسیقی را از بین برده است و به قول ظریفی موسیقی قبلا‌ها برای خودش آیینی داشت و تو باید یکی یکی Cd‌ها و یا صفحه‌ها را ورق می‌زدی و آنها را نگاه می‌کردی و یکی را انتخاب می‌کردی گوش می‌دادی نه این که فله‌ای آنها را در مدیا پلیر‌ت بریزی و آشی درست کنی که برای خودت هم قابل هضم نباشد ولی حالا چه کنیم که دچاریم.

اکثر این روز‌های ملال انگیز را با موسیقی و تنهایی سر می‌کنم.BBC و CNN (با آن پس زمینه ملوان انگلیسی در پشت مجری‌ها) را نگاه نمی‌کنم تا قلبم از دیدن Breaking News هایی از ایران که پشت‌بندش تبلیغات دوبی و آذربایجان پخش می‌شود به درد نیاید.سیزدهمین روز را بیرون نمی‌روم تا اشکم از دیدن طبیعتی که هر سیزدهم فرودین نابودتر از قبل می‌شود،سرازیر نشود(از شما چه پنهان خوشحال شدم که آمدن باران باعث شد که کمتر تیشه به ریشه خودمان بزنیم).بگذریم .این چس‌ناله‌ها و غر زدن‌ها تمامی ندارد.‌با دوستتان قبل از این که بروید اخراجی‌ها را تماشا کنید به یک کافی شاپ بروید.بعد از خوردن و آشامیدن و دیدن فیلم مقداری قدم بزنید، منتها طوری باشد که به دیدن ترش‌وشیرین برسید و آنرا با خوردن ته مانده آجیل‌های عید تماشا کنید و بعد از آن اگر حالش را داشتید به وبلاگ آقای ده‌نمکی سری بزنید و بعد دیدن پیام خوش گلیب سیز برایش بنویسید SAGHOL .

The Weeping Meadow

Klisti Dromi. Vasiko Thema

Oniro Taxidi

تورنت آلبومها را از اینجا بگیرید.

۳۰۰ و ناسیونالیسم کپک زده ایرانی

fanttazio — Mon, 26 Mar 2007 08:21:44 +0000

قضیه فیلم ۳۰۰ و اعتراض ما به جاهای خنده‌داری رسیده.این خنده دار بودن ماجرا وقتی به اوج می‌رسد که فیلم را دیده‌ باشی.از نظر من که خودم را حد‌اقل یک فیلم بین حرفه‌ای می‌دانم، ۳۰۰ از نظر داستان و شخصیت پردازی در اوج کلیشه و فانتزی قرار دارد.از لحاظ بصری فیلم یاد‌آور فیلم جذاب و خوش ساخت شهر گناه است با این تفاوت که کلیشه بودن آن باعث می‌شود که بعد از نیم ساعت مدام به زمان باقی مانده فیلم توجه کنی و این یعنی فاجعه.اما این برای تماشاگر تین ایجر مهم نیست.او می خواهد ۲ ساعت در سالن تاریک سینما کنار دوست پسر یا دوست دخترش بشیند، چس‌فیل بخورد و از صحنه‌های فرو‌رفتن نیزه در بدنها و پاشیدن خون به اطراف و اکشن غلو شده با گرافیک متفاوت و زوایای غریب دوربین لذت ببرد؛و به همین خاطر بعید می‌دانم که در پی چند‌وچون و اصالت تاریخی آن باشد.قبول دارم که با دیدن آدم‌نماهای هیولایی که راه به راه پرشین صدا زده می‌شوند و دیدن خشایار شاه با چهره گوگولی مگولی مقداری اذیت می‌شویم و احتمالا بد و بیراهی هم بگوییم.ولی بهترین و متمدنانه‌ترین کاری که می‌شد کرد برای این که بگوییم پرشین‌ها چه کسانی بودند با توجه به این که توانایی‌های فنی و تبلیغاتی غرب را نداریم همان ایده لگو‌ماهی و راه‌اندازی سایت بود برای ثبت در تاریخ تا بلکه احیانا اگر علاقه‌مندی درباره فیلم در اینترنت جستجو کرد، آن هم در گوگل،سایتی باشد که حداقل اطلاعات موثق تاریخی درباره آن برهه از زمان را با روشی جذاب در اختیار بگذارد نه این که آقای رفسنجانی در نماز جمعه به آن اعتراض کند و یا نامه اعتراض آمیز خود را به سازمان ملل تسلیم کنیم و برای امضای نامه اعتراض اینترنتی ملت را کچل کنیم و از همه بد‌تر به خواننده ایرانی موزیک متن فیلم(اعظم علی نازنین که بعدا درباره‌اش خواهم نوشت) نامه‌های فحش و ناسزا بفرستیم.واقعا فیلم در این حد و اندازه‌ها نیست.با این کارها فقط چهره‌ای خشن‌تر از خود را به دنیا نشان می‌دهیم و حتی مسخره هم می‌شویم.تنها افسوسی که می‌ماند انرژی است که بابت این قضایا هدر می‌رود و پول سرشاری که با جنجال درباره فیلم و ایجاد کنجکاوی درباره آن به جیب تهیه کنندگان فیلم و دلالان فیلم فروش کنار خیابان‌های تهران می‌رود.

۳۰۰the movie

fanttazio — Sun, 11 Mar 2007 11:19:04 +0000

فیلم ۳۰۰ که بر اساس کامیک استریپی ازفرنک میلر ساخته شده است چند روزیست که در سینماهااکران شده و بر اساس شنیده‌ها و دیده‌ها تصویری که از ایرانیان در فیلم (و همچنین در کامیک استریپ)نشان داده شده،تصویری خشن و غیر انسانی هست.باز هم لگو ماهی دست به کار شده تا بلکه با استفاده از حربه بمب گوگلی (که در مورد خلیج فارس خیلی خوب عمل کرد) مقداری از جو ضد ایرانی موجود در داستان را کم کند.به همین خاطر کسانی که وبلاگ یا وب‌سایتی دارند و دوست دارند که در این حرکت دسته جمعی شرکت کنند به سایتی که لگو ماهی ساخته با این عبارت ۳۰۰the movie (دقیقا با همین عبارت)لینک بدهند.لگو ماهی با وجود بعضی موانع اخبار خوبی از صعود سایت ساخته شده برای این فیلم به رده های بالای جستجو در گوگل می‌دهد.

پی نوشت: به نظرم اصلا مهم نیست که هجمه‌ی علیه ایران با این جور چیزها از بین نمی‌رود.مهم نفس کار و شروع کردن از جایی است.هر چند که خیلی کوچک و پیش پا افتاده به نظر برسد.

مرتبط:

سلمان جریری : نامه‌ای به سه دوست بمب‌گذار

محمود فرجامی : خشایار و نادر درهم!

مهدی جامی : نامه‌ای به سه دوست بمب گذار

نیما اکبر‌پور:نامه‌ای از یک بمب‌گذار

صفحه فیلم در بالاترین

Half Nelson

fanttazio — Sat, 17 Feb 2007 13:32:59 +0000

بدون هیچ پیش زمینه‌ای بین این همه فیلم نمی‌دانم که چطور Half Nelson را انتخاب کردم.شاید به خاطر قیافه درب و داغان Ryan Thomas Gosling بود یا شاید هم تخته سیاهی که در عکسهای فیلم دیدم.و خوب دیدن همین شگفتی‌ها باعث ادامه دادن زندگی می‌شود(به هر حال اگر برای شما عجیب و غریب به نظر می‌رسد به من یکی که خوب اثر می‌کند).فیلم داستان یک معلم تاریخ به نام Dan را روایت می‌کند که پس از فاش شدن رازش توسط یکی از شاگردانش رابطه‌ای دوستانه و عجیب بین آنها شکل می‌گیرد.خب می‌بینید که چیز زیادی را نمی‌توان برای خلاصه داستان نوشت. چون علاوه بر این که در خط روایی داستان التهاب آنچنانی را نمی‌بینیم، من هم برای لو نرفتن داستان آن چیز دیگری نمی‌نویسم.سوای دوربین روی دست که من منطقش را نفهمیدم با یک فیلم جمع و جور طرفیم(فیلم طی ۲۳ جلسه فیلم برداری شده است) که به زیبایی سرگشتگی انسانی را تصویر می‌کند که هر چه بیشتر می‌فهمد، بیشتر فاکت آپ می‌شود ( متن سیبیل طلا راهم در همین مایه‌ها بخوانید).اصلا حوصله دادن نظریه و تز پیچیدن را ندارم و خودم را هم در این اندازه نمی‌بینم.من فقط این را می‌دانم که وقتی Dan خسته و نابود سر به پایین ،رو به بالا نگاه می‌کند و پیشانی‌اش چروک می‌خورد، احساس می‌کنم که خودم هستم.که وقتی در جمع خانواده‌اش است و با نگاه‌هایی غریب به اعضای خانواده‌اش نگاه می‌کند می‌توانم بفهمم در چه حال و روزی است.وقتی از Cindy ،دوست دختر برادرش می‌پرسد که چرا از برادرش خوشش می‌آید و در جواب می‌شنود که با نمک و مهربان است ،اوج پوچی را درک می‌کنم.Dan سعی می‌کند که با کنجکاو کردن شاگردانش نسبت به تضادهایی که در تاریخ وجود دارد،آنها را به روابط موجود در این دنیا متوجه کند و شاید هم آنها را نجات دهد،غافل از این که خودش را هم نمی‌تواند نجات بدهد.صحنه‌یی که Dan و شاگردش Drey روی کاناپه می‌نشینند و به روبرو زل می زنند جمله معروف همینی که هست را به ذهم تداعی می‌کند.این فیلم گرم و دوست‌داشتنی را به همه دوست‌داران فیلم‌های نیمچه مستقل‌و بی‌ادعا پیشنهاد می‌کنم.

Ryan Thomas Gosling برای بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار برای نقش اول مرد شده‌است که خب حق‌اش هم هست.به نظرم اگر انتخاب‌های خوبی برای بازیگری کند یکی از استعداد‌های خوب و جوان بین این همه بازیگر درپیت است.ولی خب می‌دانید که این جور فیلم‌ها زرق و برق کافی را برای خودنمایی ندارند شانس کمی برای برنده شدن دارند.البته همین که فیلم نامزد جایزه هم شده است خودش باعث می‌شود که تماشاگران بیشتری فیلم را تماشا کنند.

Half Nelson فنی در کشتی است که می‌توانید عکس آنرا ببینید.معادل فارسی‌اش را نمی‌دانم.

مرتبط:

سایت رسمی فیلم

صفحه فیلم در ویکی پدیا

من این فیلم‌ها رو دوست دارم یا تو از چه فیلمی خوشت می‌یاد؟

fanttazio — Mon, 12 Feb 2007 12:57:07 +0000

دکتر سایتی معرفی کرده است که مخصوص عشاق سینه چاک سینماست.یک شبکه مجازی اجتماعی برای سینما دوستان.برای استفاده از امکانات سایت باید ثبت نام کنید و اگر شما هم مثل من خوره سینما باشید قطعا اولین چیزی که توجه شما را جلب می‌کند سوال جواب‌های سینمایی هست که وجود دارد.سوالها را کاربران خود تهیه می‌کنند.پس شما هم می‌توانید طرح کننده سوال باشید.من که در همان بدو ورود ۳۰امتیاز گرفتم.توصیه می‌کنم که مواظب خود باشید چون این امکان هست که معتاد این قسمت از سایت شوید.اما نکته ناراحت کننده‌ای که در بازدید اول برای من روشن شد این بود که هالیوود از سر و روی سایت می‌بارد.یعنی به جرات می‌توانم بگویم ۹۹ درصد فیلمها هالیوودی است.خب فیلمهای محبوب اکثر کاربران هم هالیوودی است و از آن بدتر سلیقه به شدت بنجل و هالیوود زده اکثر کاربران ایرانی عضو سایت که من با نگاهی گذری به پروفایل آنها متوجه آن شدم.دوستان باور کنید غیر از سینمای آمریکا کشورهای دیگری هم هستند که هم درای سینمای صاحب سبک هستند و هم هنر پیشه‌های خوشگل و خوش بر و رو دارند.البته این بی سلیقگی فقط مختص فیلم نیست،از سر و روی جامعه می‌بارد.مثلا همین مد جدید پوشش چکمه(بوت؟) با شلوار جین که خانمها می‌پوشند و یا همین ساختمان‌هایی که ساخته می‌شوند بدون هیچ ظرافت و فکری و یا موسیقی که اکثریت جامعه به آن گوش می‌کنند.البته منکر این نیستم که اینها به خاطر این که قابل دسترس‌تر از باقی هم‌نوعان خود هستند مورد استفاده اکثریت هستند ولی کمی تلاش و متفاوت نگاه کردن هم بد نیست.بگذریم من فقط اگر هنر کنم بتوانم خودم را ار این جامعه بزن دررویی کنار بکشم.اوه داشت یادم می‌رفت.من اینجا هستم.

از عاشورای Customize شده

fanttazio — Sun, 04 Feb 2007 08:41:33 +0000

خب بعد از چهار پنج سال دوری از آلودگی صوتی که در ایام محرم وجود دارد امسال تصمیم گرفتم که با تمام قوا به میدان برم و ببینم مراسم چه فرقی کرده است که این‌ور و آن‌ور خطر آن را گوشزد می‌کنند.این بار محل استقرارم گوهر‌دشت(رجایی شهر) کرج بود.باید بگم که جدا خوش گذشت.حداقل برای من یکی که خیلی جالب بود.حقیقت امر این هست که وقتی بچه‌تر بودم
خانه‌مان جوادیه بود و خب کسانی که آنجا زندگی می‌کنند می‌دانند که عزداری‌ها و مجالس آنجا چگونه برگزار می‌شود(حداقل ده دوازده سال پیش ،الانش را نمیدانم)و وقتی روز عاشورا با چهره‌های به قول بچه‌ها شیک‌وپیک برخورد می کردیم که با ماشینهای آنچنانی به آنجا می آیند ، یک جور‌هایی حال می‌کردیم که بله محله ما هم چنین است و چنان و از بالا شهر می‌ایند محل ما عزاداری.ولی حالا هر محلی سبک خاص خودش را دارد و عزاداری‌های مخصوص خودش.من تصمیم گرفتم که روبروی در مسجد جامع گوهر دشت باشم و از آنجا سعی کردم که اوضاع‌ و احوال را بسنجم و اگر شلوغی اجازه داد عکس هم بگیرم.نکته جالب توجه تماشاگران مراسم بود که تعدادشان به مراتب بیشتر از عزاداران بود و این باعث کلی تفریح و خنده بین من و برادرم شده بود و فهمیدیم که جای لژ پیاده‌رو کجاست تا سال بعد آن جا را رزرو کنیم.سوای دیدن چهره‌ها و تیپ‌های جالب ،تفریح دیگرم این بود که با برادرم مسابقه گذاشتیم که چه دسته‌ای کدام ترانه را تبدیل به نوحه کرده‌ است.خب من ترانه‌هایی از فریدون،شهیاد،و یکی دیگر که یادم نمی‌آید را حدس زدم.البته چند تا شتر و یک پرچم با طول پارچه‌ی پانزده بیست متر هم دیدم که پول‌های نذری بر روی آن جلوه زگیلی جالبی به آن داده بود.البته بعد از تمام شدن مراسم متوجه شدم که در مکان یابی اشتباه کرده بودم و اگر سر خیابان نهم می‌ایستادم با صحنه‌های جالب‌تری از عشاق عزادار مواجه می‌شدم و می‌توانستم عکس‌ةای جالب تری بگیرم.البته سعی کردم که شام غریبان جبران مافات کنم و وقتی سر خیابان نهم ایستادم و با پیام و میلاد و امید شروع به گپ زدن کردم متوجه شدم که چه ترسی از گرفته شدن عکسشان دارند.من هم تقریبا بی خیال قضیه شدم و ترجیح دادم بیشتر تماشاگر باشم.محور بیشتر حرف‌های دوستان هم بده بستان شماره موبایل‌های گرفته شده از دختران و تقسیم غنائم شماره‌ها و آمار دادن و آمار گرفتن بود.به هر حال تجربه جالبی بود.من هم به سبک پویان چند تا از عکسها را در زیر می‌گذارم.

تماشاگران جایگاه

هیئتی که بس که گل زده بودند سر و صورتشان وقتی سینه می‌زدند همه جا خاک می‌شد.

در حال تجزیه تحلیل

عزاداری همراه با ارتباط بی‌سیم بلوتوث

دو دلداده که دختر ،پسر را پا به پا همراهی می‌کرد و گاهی هم ناز

نماز ظهر عاشورای هیئت عزاداری مسجد جامع گوهر دشت که سر جمع ۳۰ نفر می‌شدند.

یک شتر خیلی باحال و ریلکس

نیروی کمکی انتظامی که در ابتدا و انتهای هر دسته بود

یکی مثل من.قبل از این که شکارم کنه شکارش کردم.

با پیام اینا در شام غریبان

شام غریبان.سر خیابان نهم

آن طرف خیابان.دوستان در حال گفتگوی شام غریبانی

شور زندگی

fanttazio — Fri, 26 Jan 2007 14:23:31 +0000

دیدن فیلم‌های آلمودووار به تجربه کردن زندگی می‌ماند.منظورم این هست که بعد از دیدن آنها انگاری تجربه عجیبی را پشت سر گذاشته‌ام و بعد از تمام شدن آنها مثل کسانی که بعد دیدن یک واقعه هنوز در شش و بش واقعه هستند من هم با خودم می‌گویم عجب و بازگشت یکی از بهترین آنها بوده‌است.نمی‌دانم چرا ولی به نظرم به خاطر همجنس‌خواه بودن آلمودووار در اکثر فیلم‌های او شخصیتی باید یک تجربه جنسی عجیب‌ وغریب و یا تلخ داشته باشد و این بار در بازگشت ،او ریموندا است که پنه‌لوپه کروز نقشش را بازی می‌کند.اگر اسکار به کروز نرسد واقعا نامردی است که بازی شیرین و جذاب و دور از انتظار کروز ماندگارتر نشود البته هلن میرن هم بازی به یاد ماندنی را در ملکه به نمایش گذاشته که کار را کمی مشکل می‌کند.راستش توجه کرده‌اید که فیلم‌های آلمودووار (و کلا فیلم‌های اسپانیایی زبان )اگر هم که تیره ‌و تار و غمگین باشند باز هم زندگی درشان موج می‌زند؟ و این باعث شده که در صد سال دوم زندگی‌ام که انگلیسی‌ام رضایت بخش بود شروع به یاد گرفتن اسپانیایی کنم تا از این شور زندگی بیشتر لذت ببرم.

در طول فیلم با خودم می‌گفتم این پنه‌لوپه کروز هم بلایی سر سینه‌هایش آورده.چرا اینها این‌قدر گنده هستند؟ که جایی از فیلم مادر ریموندا از او می پرسد چرا ا‌‌ین‌قدر سینه‌هایت بزرگ است؟ریموندا هم در جواب می‌گوید که سینه‌هایش همیشه بزرگ بوده‌است!

مرتبط:

صفحه رسمی فیلم در سونی پیکچرز

خشونت به عنوان امری بدیهی

fanttazio — Wed, 24 Jan 2007 08:05:09 +0000

داشتم در سایت فارسی تیوب چرخ می‌زدم که رسیدم به مستندی که بر اساس اعدام عاطفه سلاله ساخته شده است.به اشتباهی که دستگاه قضایی مرتکب شده است کاری ندارم.بیشتر حواسم رفت به طرف صحنه های اعدامی که در ملا عام انجام می‌شود.در نظر اول دیدن صحنه‌های اعدام دیگر برایم چیز شوک آوری نبود.خشونت از کودکی در جلوی چشمانم بوده و شاید به خاطر همین هم هست که دیدن این‌جور چیزها دیگر برایم چندش آور نیست.شاید به خاطر همین بود که وقتی زورگیر داخل ماشین چاقویش را زیر گلویم گذاشت تا پولهایم را به او بدهم اصلا وحشت نکردم.انگاری اتفاقی بود که همیشه برایم می‌افتاد.به خاطر همین شروع کردم به گپ زدن و شوخی کردن و متقاعد کردن آنها به این که واقعا موبایل ندارم و در عوض راهنمایی کردن آنها برای دریافت پول از عابر بانک.خشونتی هم که الان در جامعه نمود پیدا کرده و ما آنها را تجاوز به زنان و دختران،کودک آزاری و فرزند کشی و غیره می‌خوانیم به نظرم به خاطر این است که برای رسیدن به خواسته‌هامان و تربیت کردن جامعه خشونت را امری بدیهی می‌دانیم.

عبارتی که به وجود می‌آید : ایرانوفوبیا

fanttazio — Mon, 15 Jan 2007 12:45:52 +0000

۱- در فیلم Crank ،یکی از آخرین محصولات اکشن هالیوود با ته مایه‌هایی بر گرفته از Snatch ،قهرمان داستان برای خلاصی از آدم بده‌ی داستان در حالی که در میان جمعیت یک رستوران در حال دویدن است ، انگشتش را رو به آدم بده می‌کند و فریاد می‌زند القاعده القاعده و جمعیتِ در حال خوردن غذا به سوی آدم بده از روی میز غذا‌خوری شیرجه رفته و او را دستگیر می‌کنند.در آخرین صحنه‌ها زنی یا مردی را نشان می‌دهد که پای آدم بده را گاز هم می‌گیرد.این صحنه‌ها به صورت هجو و کمیک در فیلم پرداخت شده‌است.

۲- در بین خبرها خواندم که مسلمانان تایوانی یا تایلندی(دقیقا یادم نیست ولی مطمئن هستم که کشوری از شرق دور بود)۵ بودایی را سر بریدند.خبر از این نظر برایم جالب توجه بود که مردمان آسیای دور را اغلب مردمانی با درجه تحمل بالا شناخته‌ام.

۳- امروز در یوتیوب فیلمی دیدم با عنوان چرا مردمان جهان اعتقاد دارند که آمریکاییها احمق هستند؟ که در آن مردی استرالیایی بین مردم آمریکا رفته(مثل خبرنگاران صدا و سیمای خودمان که بین مردم می‌رود) و سوالهایی از آنها می‌پرسد:

http://www.youtube.com/watch?v=GkkbAyibomE

مثلث چند زاویه دارد؟ جواب اولی:چهار تا جواب دومی(با شک):ندارد…یک زاویه دارد.

دین اکثریت اسرائیلیها چیست؟ جواب اولی:اسرائیلی دومی:اسلام سومی:مسلمان

پرسشگر از مردم می‌پرسد که به نظر شما کشور بعدی که آمریکا باید به آن حمله کند کدام کشور است چند نفری می‌گویند خاورمیانه یکی می‌گوید فرانسه و بعدی نظرش ایتالیا است.وقتی که پرسشگر نقشه‌ای را که در آن استرالیا به نام ایران نامگذاری شده است را به مردم نشان می‌دهد تا ایران را علامت گذاری کنند آنها بدون هیچ شکی استرالیا را به عنوان ایران می‌شناسند.و باقی فیلم نیز از این قبیل سوالها و واکنشهاست.

البته فیلم به نظرم کمی یک جانبه نگر است ولی همین هم ترسناک و در عین حال خنده‌دار است.اینها مخاطبان فیلم‌هایی از نوع Crank هستند و به بوش رای می‌دهند.

۴- دوستی که به تازگی از انگلیس برگشته ‌است تعریف می‌کند که در ابتدای ورودمان مردم خیال می‌کردند که افغانی هستیم و کلی تحویلمان می‌گرفتند،ولی بعد از این که متوجه ایرانی بودنمان می‌شدند با چنان نفرتی نگاهمان می‌کردند که تصمیم گرفتیم هر چه سریعتر تعطیلاتمان را تمام کنیم و به ایران برگردیم.اینجا قصد مقایسه بین ایرانی و افغانی و برتری قومی را ندارم.فقط تاثیر رسانه‌ها و بی خبری مردم مد نظرم است.

۵- برای پیگیری بیشتر ماجرا واژه‌های ایران و جنگ را در تکنوراتی جستجو کنید.به نتایج جالبی بر می‌خورید.

ربط بند‌ها با خودتان.اگر وضع به همین منوال پیش برود بعید نیست که ترسی فراگیر ‌شود و آن همان ترس از ایرانی باشد و در صنعت تبلیغات و سرگرمی دنیا که عمدتا در دست آمریکاست به عنوان مثال فیلمی تولید شود که در آن آدم بده‌ای باشد مانند آدم بده‌ی بند یک منتها از نوع ایرانی‌اش.ظاهرا برای کسانی که کارشان به خارج از مرزها می‌افتد کم کم زمان تقیه کردن فرا می‌رسد.

زاغارت

fanttazio — Sun, 14 Jan 2007 10:46:01 +0000

خب به سلامتی و میمنت پوستر بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر هم رونمایی شد.اگر خمیازه کشیدید احساس عذاب وجدان نکنید.من هم خمیازه کشیدم .کماکان همان گل و بلبل و مرغ و فرش و این‌هاتزیین‌گر پوستر‌های خوشگل جشنواره هستند.غیر این‌ها چیز دیگری نیست که بشود با آن پوستر را درست کرد.نه که جشنواره‌مان خیلی بین‌المللی هست باید از همان ابتدا به خیل عظیم خارجی‌هایی که می‌آیند فیلم‌ها را تماشا کنندبفهمانیم که اینجا ایران است و این جشنواره ایرانی.چرا گیر دادم به پوستر؟برای این که پوستر ویترین است.باید طوری باشد که توجه بیننده را جلب کند نه این که از فرط تکراری بود احساس تهوع به آدم دست بدهد.البته زیاد هم نباید توقع داشت.خود جشنواره هم با آن عنوان مسخره بین‌المللی‌اش چیز زیادی برای عرضه ندارد. جشنواره‌ای کاملا ایرانی که در هیچ کجای دنیا نمی‌توانید لنگه‌اش را پیدا کنید.معجون غریبی از جشنواره کن و اسکار.بخش بین‌المللی‌اش که واقعا شاهکار است.آدم از خنده روده‌بر می‌شود.فیلم را بدون این‌که صاحب اثر خبر داشته باشد از دلالی می‌خرند،اگر مورد داشته باشد خیلی خوشگل سانسور می‌کنند و بعد در جشنواره شرکت می‌دهند بعد به آن جایزه می‌دهند.بخشهای جنبی‌اش هم که خوراک بریز و بپاش و مثال بارز پول تلف کردن است.کاش عوض این همه ولخرجی برای بخشهای جنبی پول آن را خرج این سالنهای از رده خارج می‌کردند.حالا دیگر جشنواره محلی شده برای این‌که برو بچه‌های منتقد و فیلم ساز همدیگر را ببینند.چاق سلامتی باهم بکنند کمی حرفهای خاله‌زنکی بزنند و اگر حالش را داشتند کمی هم فیلم نگاه کنندشما هم زیاد جدی نگیرید.اگر مثلا
شایعه شده است که امکان دارد فیلم مهرجویی فقط در جشنواره نشان داده شود و بعد از آن توقیف می‌شود دل‌تان زیاد شور نزند مطمئن باشید چند وقت که گذشت CD آنرا را در بساط هر CD فروشی می‌توان پیدا کرد یا DVD اش اگر در جشنواره‌ای خارج از ایران شرکت کرد ظرف چشم به هم زدنی اینجا هم در دسترس است، کافی است کمی پرس و جو کنید.مثل اتفاقی که برای آفساید جعفر پناهی افتاد و یا فیلمهای کیارستمی که مثل نقل‌و نبات به فروش می‌رسد.برای حسن ختام فقط برای اینکه تفاوت را احساس کنید پوستر جشنواره کن سال ۲۰۰۶ را برایتان می‌گذارم تا کمی حظ ببرید.پوستر عکسی است از شاهکار وونگ کار وای به نام در حال و هوای عشق.این صحنه بالا و پایین رفتن مگی چونگ از پله که به موتیفی در فیلم تبدیل می‌شود برای خودش دنیایی است و به نظرم یکی از اروتیک‌ترین صحنه‌های سینمایی است که تا به حال دیده‌ام.باید ببینید تا بفهمید چه می‌گویم.با خودم فکر می‌کردم اگر این فرانسوی‌ها هم مثل ما می‌خواستند ملیتشان را زور چپان کنند توی پوستر ،خروسشان را کجا می‌چپاندند؟

کوکب بی رنگ‌‌و‌بو

fanttazio — Fri, 05 Jan 2007 19:55:49 +0000

*”دست‌کم یک جای فیلم باید چیز هیجان انگیزی وجود داشته باشد؛شده در چهره یک بازیگر فرعی،چیزی بیش از تعلیق مکانیکی،و در غیر این‌صورت فیلم از دست رفته‌است”.با این حساب فیلم کوکب سیاه آخرین ساخته دی پالما را می‌توان مزخرف به حساب آورد.دی پالما سعی می‌کند ارادت‌و علاقه خود به هیچکاک را در فیلم نشان دهد و تمام تلاشش را می‌کند تا با استفاده ازالگو‌های کلاسیک ایجاد هیجان و تعلیق فیلم را جلو ببرد ولی فیلم بی حس و حال است.مثل یک غذای سرد و از دهن افتاده که به سختی می‌توان آن‌را تا آخر تماشا کرد.خشونت موجود در فیلم اصلا برایم قابل درک نیست.مثل یک چیز لوکس و فانتزی که هیچ اثری در تاثیر گذاری و پیش‌برد داستان ندارد.فیلم به نظرم از همان قماش فیلم‌هایی است که فقط با ضرب و زور رنگ و لعاب سعی در جذب تماشاگر دارد:قابهایی خوشگل و تر و تمیز همراه با اسکارلت یوهانسن و جاش هارتنت.فیلم چیز قابل عرضه‌ای برای تماشاگر ندارد.اگر به دنبال اسکارلت یوهانس‌اش هم هستید مطمئن باشید که چیزی از او نمی‌بینید چون فیلم با آن داستان خشن‌و ولنگ‌و بازش بی‌رمق تر از آن است که بتواندبه او بپردازد. تنها نکته مثبت فیلم حداقل از دید دو نفر دوران خوش با هم بودن اسکارلت یوهانسن و جاش هارتنت بعد از این فیلم است.

* پالین کیل در مقاله‌ای با عنوان Trash ،هنر،سینما.مجله فیلم،شماره ۳۵۴٫

پ.ن:راستی اگر به اسکارلت یوهانسن علاقه‌دارید می‌توانید امتیاز نهایی را ببینید و اگر آن را دیده‌اید انتخاب بعدی برای شما می‌تواند یک ترانه عاشقانه برای بابی لانگ و یا Scoop باشد.

تهدید تکنولوِژیک یا پیامدهای فرهنگی آموزشی پخش یک فیلم خصوصی

fanttazio — Thu, 04 Jan 2007 15:47:15 +0000

مادربزرگم با نتیجه‌اش علی‌رضای ۸ ساله در خانه تنها مانده است.او یعنی مادربزرگم از رتیل اسباب بازی علی‌رضا خوشش نمی‌آید و سعی می‌کند دور از چشم علی‌رضا آن را پنهان کند که علی‌رضا سر می‌رسد و متوجه ماجرا می‌شود و با مادر بزرگ شروع به بگو مگو می‌کند و حتی کار به هل دادن و داد و فریاد نیز می‌رسد.چند ساعت بعد علی‌رضا مادر بزرگ را تهدید می‌کند که اگر بی خیال رتیل‌اش نشود فیلم در‌گیریشان را روی CD رایت کرده و به کلوپهای ویدئو برده و آن را پخش کرده و مادر بزرگ را رسوا خواهد کرد.علی رضا در حال دعوا،با موبایل مادرش در حال ظبط ماجرا بوده است.

این ور آب

fanttazio — Sat, 30 Dec 2006 12:29:11 +0000

لگو فیش کار قشنگی کرده و کمیک استریپی کشیده با عنوان این ور آب که قراراست به طور متناوب در مجله اینترنتی زیگزاگ چاپ بشود.من کلا با این نقاشیهایی که بالای سرشخصیتها بادکنک هست و درش نوشته دارد حال می‌کنم.

در این دنیا انسانها دو نوع هستند:بازنده وبرنده

fanttazio — Sat, 30 Dec 2006 11:00:07 +0000

دوشیزه سانشاین کوچک چیزی است که امسال در میان فیلم‌ها کم بود.یک کمدی مستقل‌ ِ(بله،به قول منتقد مجله نیویورکر کمدی مستقل است که در آن خبری از اون ویلسن،بن استیلر،جیم کری و آدام سندلر نباشد)سیاه که باعث شده منتقدان با دست و دلبازی ستاره‌هایشان را به آن بدهند و واقعا هم حق زوج کارگردان-همسر فیلم است که بعد از پنچ سال که ساختن فیلم طول کشید به چنین موفقیتی دست پیدا کنند.گول اسم فریبنده فیلم را نخورید که فکر کنید این فیلم برای کودکان ساخته شده،برعکس فیلم نه به علت داشتن صحنه‌های سکس و یا خشونت بلکه بیشتر به خاطر دیالوگ‌های محشرودرجه یکی که واقعیات را مثل سیلی به صورت آدم می‌زند،در سینماهای آمریکا با درجه R نمایش داده ‌شده است.

دوشیزه سانشاین کوچک به نظرم یکی از بهترین آغاز‌ها را در بین فیلم‌های این چند سال اخیردارد.فیلم با نمای بسته صورت دخترکی که عینک پلاستیکی بزرگی بر صورتش دارد شروع می‌شود همراه با موسیقی که غمگینی عجیبی دارد(مرا یاد آهنگ سرگرم تا حد مرگ راجر واترز انداخت).در شیشه عینک دخترک تصویرهای محوی دیده می شود که صدای دوری آنرا همراهی می‌کند.بعدا متوجه می‌شویم که دخترک به نمایش تلویزیونی دختر شایسته آمریکا که ضبط کرده آست خیره شده و حرکات دختر برنده در فیلم را تکرار می‌کند و کات به صحنه‌ای دیگر که مردی در حال سخنرانی است و به همین ترتیب شخصیتهای اصلی فیلم نشان داده می‌شوند و چند دقیقه بعد همه شخصیتها سر میز غذا به طور زیرکانه‌ای به تماشاگر معرفی می شوند و داستان اصلی فیلم نیز همانجا مشخص می‌شود: آلیو(Olive) دختر کوچک خانواده‌ای است که جواز حضور در مسابقات زیبایی به نام Miss Little Sunshine را دریافت کرده او مدتها آرزوی شرکت در چنین مسابقه‌ای را داشته و با پدر بزرگش که با آنها زندگی می‌کند هر روز تمرین می‌کند.مسابقات در رداندو بیچ کالیفرنیا برگزار می‌شود و آنها ساکن نیو مکزیکوهستند وخانواده به علت نداشتن پول کافی مجبور می شوند با فولکس واگن استیشنی که دارند به این مسابقه بروند.

فیلم معجونی از شخصیت‌های متضاد است که به طور دلنشینی کنار هم چیده شده‌اند:پدری که با راه‌حل ۹ مرحله‌ای خود برای موفقیت در زندگی برای همه نسخه می پیچدو سعی دارد که آنرا به صورت کتابی بفروشد ولی در زندگی خود توانایی برآوردن هزینه‌ سفر را ندارد.مادری که همه تلاشش این‌است که خانواده از هم نپاشد.پسری که به دنبال دست یافتن به ابر انسان نیچه است و آرزوی خلبان شدن در نیروی هوایی آمریکا را دارد و تا آن روز روزه سکوت گرفته است.پدر بزرگی که به هروئین و پورن معتاد است و در عین حال مربی آلیو کوچولو نیز هست.دایی که به دنبال چند شکست پی‌درپی خودکشی ناموفقی داشته است.دختر کوچک خانواده و تنها حلقه اتصال اعضای خانواده به هم که با هیکل خپل خود هیچ‌گونه تشابهی با شرکت کنندگان ملکه زیبایی ندارد.

فیلم جا به جا این فرهنگ مصرفی و مسخ کننده را به تمسخر می‌گیرد:زمانی که در انتهای فیلم خانواده پس از سختیهای زیاد به نظر می رسد که در دقایق آخر شروع مسابقه به آن رسیده اندو خوشحال از این اتفاق به سمت هتل می‌روند ولی اتوبان خروجی به سمت هتل ندارد و آنها در حین ناباوری در حال دور شدن از آن هستند.اتوبان همان راه‌ها و چیزهایی هستند که این فرهنگ برای رسیدن به موفقیت آنها را تبلیغ می‌کند و وقتی که احساس می‌کنید که به آن رسیده‌اید متوجه دور شدن از آن می‌شوید.فیلم هجویه‌ای است بر زندگی امروزی و آدمهای آن.آدمهایی که در این دنیا بنا بر عقایدی که از کودکی به آنها تحمیل می‌شود باید به هر صورتی که شده برنده باشند درغیر این صورت بازنده‌ای هستند که به قول پدر خانواده به درد این دنیا نمی‌خورند و بهتر است مثل دایی آلیو در این دنیا نباشند.

فیلم تکه‌های کوچولو و خوشمزه زیادی دارد که بهتر است خودتان کشفشان کنید.