قبل از هر چیز لازمه از متصدیان امر فیلبانی که زحمت کشیدند و این وبلاگ گروهی را رفع فیفیل کردند شدیداً گلایه کنم چرا که در این چند ماه بهانه خوبی داشتم که با عدم تولید محتوا در غنا بخشیدن به محتوای فارسی وب سهمی ایفا نکنم و خلاصه لذتی داشت نداشتن وبلاگی و به روز نکردن آن.

بگذریم.

این چند روزی که گذشت وقایعی حول و حوش چاوشی رخ داد که باعث شد شبه مقاله ای جهت انتشار در وبسایت هواداران نامبرده ارسال کنم (تصور کنید چه ابعادی داشته این وقایع که منو به مقاله نوشتن ترغیب کرده!!) در انتظار تایید مقاله ۳ روز و ۳ شب سپری شد، درخواستهای تعیین تکلیف بی پاسخ ماند، ولی صیر کردم تا اینکه خبر آمد وبلاگ از فیفیل رها شد، نتیجتاً مقالمون از بیات شدن خلاص شد!

بن بست

چاوشی خواننده ای است استثنایی؛ طرفدارانش استثنایی تر!

در ماههای اخیر فشار روحی شدیدی به طرفداران مشتاق چاوشی وارد شده که مروری بر آنها جهت بررسی شرایط فعلی لازم است:

۱- در اولین روز افتتاح نسخه جدید سایت اعلام شد که آلبوم جدید حول و حوش عید فطر پخش خواهد شد. عید آمد و رفت اما خبری از آلبوم نشد.

۲- انتظار آلبوم کم بود که لو رفتن اسم آلبوم به جای اینکه  شادی بخش طرفداران باشد ، بیشتر به عنوان عدم هماهنگی تیم چاوشی با سایت طرفداران قلمداد شد. در اطلاعیه ای جدید، اسم آلبوم و اطلاعاتی دیگر به صورت رسمی منتشر شد هر چند که برخی معتقد بودند که با این کار آب رفته به جوی باز نمی گردد و سایت طرفداران در درجه دوم اهمیت در اطلاع رسانی اخبار چاوشی قرار دارد. با این حال آنچه که بیشتر طرفداران را به فکر فرو برد، اعلام این خبر بود که تاریخ انتشار آلبوم ژاکت مشخص نیست.

۳- هواداران در حال دست و پنجه نرم کردن با دیو انتظار بودند که خبر انتشار آلبومی به مناسبت میلاد امام رضا (ع) و مشارکت چاوشی مژده ای بود غیرمنتظره و شیرین. زهی خیال باطل! با توجه به تاریخ توزیع آلبوم در ۸۸/۸/۸ ، (به یادماندنی ترین روز سال از حیث توالی اعداد و همزمانی آن با میلاد هشتمین امام شیعیان) بدیهی بود که خلف وعده توزیع کننده تبعات روانی منفی ای  به مراتب بدتر از یک روز عادی خواهد داشت چه برسد به اینکه این خلف وعده چند بار دیگر نیز صورت گیرد و در آخر هم تاریخ انتشار آلبوم ۸ به زمانی نامعلوم موکول شود.

۴-با توجه به اینکه شرکت ایران گام ‎توزیع کننده  آلبوم ۸ است و زمزمه ای مبنی بر توزیع ژاکت نیز توسط این شرکت شنیده میشد زنگ خطر برای هواداران چاوشی به صدا در آمد . و این زنگ زمانی گوش خراش شد که این موضوع به صورت ضمنی تایید شد.

۵- روزها گذشت و خبری از آلبوم نشد و پیگیریهای طرفداران به جایی نرسید تا اینکه یکی از مدیران سایت طرفداران بانی تنظیم گلایه نامه ای شد از جانب طرفداران در نکوهش بد عهدی ایران گام. بیانیه ای که در اکثر سایتها و وبلاگهای موسیقی بازتاب داشت، چه سود که در پس لایه شیرین و نازک همراهی و یکپارچگی، طعم گس اضطرار بود که در مذاق طرفداران چیره می شد.

۶- مدت زمانی از انتشار این بیانیه نگذشته بود که توجه هواداران مستاصل به قول و قرارهای چند ماه پیش چاوشی در مورد انتشار ریمیکسهای آثار قبلی معطوف شد. آن موقع  اعلام شده بود که این ریمیکسها پس از انتشار ژاکت منتشر می شوند و حالا که زمان انتشار ژاکت نامعلوم است، این انتظار پدید آمده که زمان انتشار این ریمیکسها جلو افتد شاید اشتهای سیری ناپذیر طرفداران را اندکی بر طرف سازند تا محرم فرا رسد و امیدواری همیشگی به انتشار آهنگی در این ایام.

راه گریز از بن بست فعلی چیست؟

به نظر می رسد ۳ راه حل وجود دارد:

۱- در کوتاه مدت و در اسرع وقت به صورت روشن و شفاف و کامل به سوالات فراوان کاربران پاسخ داده شود.

۲- در میان مدت ریمیکسهای وعده داده شده منتشر شوند. (تا قبل از ماه محرم)

۳- چاره ای اندیشیده شود تا در دراز مدت از مدیریت برنامه حرفه ای در کنار فعالیتهای هنری چاوشی بهره برده شود.

بدیهی است که بررسی و انجام پیشنهادهای مذکور (بالاخص کوتاه مدت و میان مدت) نقشی کلیدی در رفع و رجوع بی انضباطیهای ایران گام،‌ موجه تر شدن وجهه چاوشی نزد هوادارانش و خرید زمان تا ماه محرم و پایین آمدن توقعات هواداران خواهد داشت.

و امّا جمع بندی.

تا حالا بر این عقیده بودم که چاوشی صدای دلسوختگان است و صادراتی نیست. غیرقابل مصادره است چون خواننده، زنده است و مدام در حال تغییر و تحول و تکامل. حالا گمان می کنم که چاوشی دیگر فقط یک خواننده نیست. چاوشی یک برند است. دنیا، دنیای تخصص است و موفقیت یک خواننده، در چهارچوب ذهنی من، در گرو رعایت این نکته است. انرژی خواننده باید بر یک سبک متمرکز شود. خوشحالم که چاوشی اصولگراست و اصول خود رابه خاطر شنونده زیر پا نمی گذارد. به اصولش پایبند است حتی اگر به قیمت از دست دادن شنوندگانِ گذری تمام شود چرا که خوب می داند که جایزه اصولگرایی جذب مخاطب پایه و پر و پا قرص است. شنوندگانی با عیار بالا! اصولگرایی جذاب است اگر اصول به روزشدنی باشند و نه صلب. چاوشی نه می تواند و نه شایسته است که پا بر روی اصول خود بگذارد که این انحراف معیار نه با تخصص و تمرکز مناسبت دارد و نه از دید تیزبین طرفداران پنهان می ماند!

آلبوم یکدست است و تخت نیست. اختلاف برانگیز است! چه خوب! کم محک خورد؟! به ثانیه ثانیه آهنگها توجه شد! این رویکرد به یک اثر هنری، حتی اگر مغرضانه باشد، نعمت است. مهم دریافتی است که چاوشی و اذنابش با توجه به اصول و خط مشی خود از این همه بازخورد خواهند داشت.

سبک در حال تخلیص است؛ محتوا هم. قرار نیست که غم عشق فراموش شود. شاید که پایکوبی نباشد. خدا را شکر! این آلبوم هم اولین آلبوم چاوشی است و هم اولین آلبوم چاوشی نیست چرا که سابقه زیرزمینی چاوشی زمینه ساز واکنشهای سیل آسای فعلی است. پس بهتر است یه شاخه نیلوفر را اولین آلبوم رسمی بدانیم. همین که چاوشی تاکید دارد که یه شاخه نیلوفر اولین کار اوست، سر نخی اطمینان بخش است از آغاز دورانی نوین.

امیدوارم از میان آهنگهایی که حاصل همکاری آهاری و چاوشی است، قوی ترها برای آلبوم دوم کنار گذاشته شده باشند و تحولات اساسی از آلبوم سوم شروع شود. دو آلبوم اول برزخی باشند بین زیرزمین و آسمان.

و اما طرفداران در یه شاخه نیلوفر غربال شدند و باید تکلیف حود را روشن کنند چرا که آلبومهای بعدی بسیار متفاوت و متمایز خواهند بود و فاصله معناداری نسبت به کلیه کارهای غیرمجاز چاوشی خواهند داشت. شاهدیم که در یه شاخه نیلوفر چاوشی از پاپ فاصله گرفته و به راک سوق می کند و به همین نسبت مورد توجه هواداران راک و بی میلی شنوندگان قشری پاپ قرار گرفته است. مشخصاً بر اثر پخش آهنگهای سفارشی سنتوری و تاثیر عمیق بصری و کلیپ گونه فیلم، یک سری هوادار جدید بر اثر سوء تفاهم به جمع شنوندگان چاوشی ملحق شدند که با توزیع یه شاخه نیلوفر خوشبختانه سوء تفاهمات برطرف شده است.

از نقش چاوشی بر جامعه نباید غافل شد. بسیارند کسانی که اولین آلبوم اریجینال زندگیشان یه شاخه نیلوفر بوده است و چه بسیار طرفدارانی دو آتشه که ۱۰ تا ۱۰ تا آلبوم را می خریدند. رویهمرفته واکنشهای موافقان و مخالفان این آلبوم حدی است از بدمستی تا حسادت. در این میان، یکی دیگر از تبعات این آلبوم آشنایی شنوندگان و علاقه آنها به مفاهیم موسیقی و دقت به آنچه می شنوند بود تا از پس مخالفت و یا موافقت در مورد این آلبوم بربیایند.

این تازه ابتدای راه است و دنیایی واقعی در پیش رو است! دنیایی با قواعد و معادلات خاص خود که حضور یک تیم تبلیغاتی و مدیریتی قوی و متبحر را در کنار چاوشی ضروری می نمایاند.

برای تهیه مجموعه مطالب تقلای پرواز از منابع ذیل استفاده شد:

مصاحبه چاوشی با هفته نامه چلچراغ (+ +)
مصاحبه چاوشی با هفته نامه شهروند امروز

این نوشته بخشی از مطالبی در مورد محسن چاوشی بود.

• محسن چاوشی: کشف تازه
• محسن چاوشی: “نفرین”
• محسن چاوشی: “خودکشی ممنوع”
• محسن چاوشی: “لنگه کفش”
• محسن چاوشی: “متاسفم”
• محسن چاوشی: سایر آهنگها
• تقلای پرواز (بخش اوّل)
• تقلای پرواز (بخش دوم)
• تقلای پرواز (بخش سوم)
• تقلای پرواز (بخش چهارم)

فهرست آهنگها:

۱- یه شاخه نیلوفر

۲- کجاست؟ بگو!

۳- تبریک

۴- چرا؟

۵- قلّه خوشبختی

۶- هفته های تلخ من

۷- خاکستر

۸- ناز

۹- تو که نیستی

۱۰- دلتنگی

۱۱- بغض

۱۲- عصا

۱- یه شاخه نیلوفر (… بذار روی قبرم!)

آهنگ افتتاحیه آلبوم که عنوان آلبوم هم از آن برداشته شده است وظیفه معرفی حس و حال این آلبوم رابر عهده دارد. صداهای مختلفی را تاکنون از چاوشی شنیده ایم که در بخشی از آهنگ، با فلاش بک به صدای گذشته، بر تعمدی بودن این تغییر صدا تاکید می شود. گوش کنید. نامشخص بودن زمزمه های ابتدای آهنگ و ریتم تند آن باعث می شوند که مدام به این ترک گوش کنم. از آهنگهایی است که کاملاً مناسب ماشین سواری و اتوبان است! عاشق آهنگهای شلوغ و پر صدا هستم چون هیچوقت از شنیدن آنها سیر نمی شوم و در پخش کننده های مختلف مثل بلندگو، هدفون و داخل ماشین صداهای جدیدی می شنوم. جالب اینجاست که فکر نمی کردم در اولین آهنگ از قبر و مرگ بشنوم. ضمن اینکه برای بار اول دکلمه ای هم از چاوشی شنیدم!

۲- کجاست؟ بگو! (فقط ۴۱ ثانیه؟!…)

گذشته از ترانه زیبا و ریتم آرام و مناسب و آهنگ عالی، یکی از قسمتهایی که جداً از آن لذت می برم، تکنوازی گیتار است. گوش کنید. چه افکتهای مناسبی! عاشق گیتار برقی ام و خدا را شکر که این آلبوم مملو از انواع و اقسام صدای گیتار است. دقیقه ۳:۰۴ کم منو سر کار نگذاشت! اوائل به خیال اینکه آهنگ تمام شده، آماده شنیدن ترک بعد می شدم! بخشی از ترانه جای صحبت دارد: “باز تف سر بالا شدی!…” خوشحالم که ترانه سرایان چنین واژه هایی را کلاً کنار نگذاشته اند چرا که این استفاده بجا کمک شایانی در تاثیرگذاری ترانه می کند. شنونده یکه می خورد!

۳- تبریک (بابت تلفیق! )

از این آهنگ به بعد سازهای ایرانی به نحو چشمگیری حضور خود را آغاز می کنند. به این قسمت شنیدنی گوش کنید. سوای ملودی زیبای سازها، تغییر ریتم نیز جذاب و پایان بندی آن بسیار بی تکلف است. به نظرم کشیدن صدا در پایان آهنگ یکی از امضاءهای آهاری است.

۴- چرا؟ (چرا قهدرمو نمی دونی؟!…)

بالاخره چاوشی از صدای مونث (هر چند به صورت دیجیتالی و سمپل) در آهنگی استفاده کرد. باز هم سوار ماشین می شویم! چیدمان آهنگها به صورتی است که آهنگهای تند (که اقلیت را تشکیل می دهند) بین آهنگهای آرام پخش شده اند تا ریتم کلی آلبوم کسل کننده نباشد.

۵- قله خوشبختی (چاوشی هم گریست!)

قبل از پخش آلبوم، چاوشی در مصاحبه با چلچراغ گفته بود که تنها با شنیدن این آهنگ اشک ریخته است. از ابتدای آهنگ می شود حدسهایی زد! تار و ویلن و حسین صفا در کارند تا قطره اشکی از چشمان شنونده سرازیر شود! به نظرم بود و نبود گیتار برقی چندان فرقی نمی کند. شاید اگر گیتار آکوستیک نقش برجسته ای داشت بهتر می بود.

۶- هفته های تلخ من (ناجی آزادی!)

بی دلیل نبود که از این آهنگ در تیزر آلبوم استفاده شد. ریتم تند و شروع خفن! بنا به دلایلی که برای یه شاخه نیلوفر آوردم از این آهنگ خوشم می آید. ضمناً، با آهنگهایی که ترانه سرای آن چاوشی است زودتر ارتباط برقرار میکنم (فاصله، حسرت خیس، نفس بریده). (ولوم بده آقا!) در بخشی از ترانه از صنعت ادبی طرد و عکس استفاده شده که با توجه به دشوار بودن این آرایه حس احترام من را نسبت به چاوشی شدیداً بر انگیخت : “بی تو هفته های من، پر غصه و غمن / پر غصه و غمن، بی تو هفته های من”. این آهنگ نمایانگر پختگی چاوشی در ترانه سرایی است! به بخشی گیرا از این آهنگ گوش کنید. (این ناجی آزادی عجب به دل می نشیند! از کجا به ذهنت رسید؟)

۷- خاکستر (ساز خدوم گیتار باس!)

گفتم که بعضی آهنگها موقعی جذابتر می شوند که برای درست شنیدن بعضی صداها چندین و چند بار گوششان بدهم. خاکستر هم به خاطر نقش پررنگ گیتار باس چنین ویژگی ای را دارد. گیتار باس به نظر من یک ساز خدوم است! یعنی کل صدای آن در خدمت پشتیبانی از آهنگ و فضاسازی است. به بخشی از آهنگ گوش کنید.

۸- ناز (ناز مکرر!)

ناز یکی از آهنگهایی بود که قبل از انتشار آلبوم لو رفت . چاوشی با فرصت کمی که در اختیار داشت توانست دستی به سر و روی آهنگ بکشد وآن را آماده انتشار سازد. گفتنی است که قرار نبود آهنگهای ناز و بغض در آلبوم باشند و تنها جهت اینکه بر اثر لو رفتن هدر نروند در آلبوم گنجانده شدند. شاید آهنگهای دیگری مثل صندلی انتظار می توانستند به این شکل احیا شوند ولی ممکن است به علت کمبود وقت و افزایش هزینه ها، آوای باربد با اضافه شدن آهنگهای بیشتر مخالفت کرده باشد. به بخشی از آهنگ گوش کنید. به همین بخش در نسخه لو رفته گوش کنید. مشخص است که در ماکت کار، صدای چاوشی کنترل نشده است ولی در ورژن اصلی آهنگ با حس و حال آلبوم آداپته شده است. مشخصاً از نقش تار کاسته و کیبورد جایگزین آن شده است که این امر نشان می دهد که تنظیم کننده در پی چپاندن سازهای ایرانی در کار نبوده و هدف غایی استفاده بجا از آنهاست.

۹-تو که نیستی (عظمت ترانه!)

معمولاً شروع ارکسترال یک آهنگ وعده یک اتفاق مهم را می دهد. ترانه محشر، آهنگ عالی و اجرای میخکوب کننده خواننده باعث می شوند تا افرادی هم که چندان دل خوشی از چاوشی ندارند، مجذوب این آهنگ شوند. به مقدمه ارکسترال آهنگ گوش کنید. همانطور که در مورد ترانه کجاست؟بگو! ذکر شد، استفاده بجا و منطقی از الفاظ تحکم آمیز سبب تاثیر مضاعف آهنگ می شود:” ای دل صاب مرده، باز تو رو خواب برده / پاشو از خواب و ببین دنیاتو آب برده”. چاوشی با واژه ها عشقبازی می کند. گوش کنید که چه تاکید بجایی روی واژه “حق” میکند!

۱۰- دلتنگی (امان! امان!…)

ارجینی ترانه بسیار زیبایی سروده است! جداً بسیار زیباست! “امان امان” کردی سید محمد جاسمی هم بسیار در انتقال سوز آهنگ موثر است. دلتنگی از آن جمله آهنگهایی است که از تلفیق سازهای ایرانی و غربی آن جداً لذت می برم. به این بخش گوش کنید. معتقدم این آهنگ به نوحه نیز نزدیک است و فاقد پیچ و تابهای سایر آهنگهاست.

۱۱- بغض (اعاده حیثیّت!)

بغض یاهمان نرگس بیمار، قبلاً توسط علی جعفری و بدون اجازه چاوشی میکس و پخش شده بود و دومین آهنگی است که در این آلبوم احیاء شده است. قبول دارم که آهنگهای دوصدایی چاوشی هم جذابند و چند وقتی هم از این حالت نرگس بیمار لذت می بردم ولی با فهمیدن اصل ماجرا دیگر شنیدن یک میکس تحمیلی برایم لطفی ندارد. آوای ابتدایی نی و ترانه محزون و اجرای غمناک تا حدی توسط گیتار برقی مهار شده اند. بخشی از آهنگ را گوش کنید. همان بخش از نسخه میکس شده را گوش کنید. در بخشی ازترانه به آهنگی قدیمی اشاره شده است: “چشات اگه پس نزنن چشمای سرسپرده مو / میشه فراموش کنم خاطره های مرده مو!”

۱۲- عصا (به امید دیدار!…)

معمولاً آلبومها با ریمیکس یا میکس چند آهنگ یا اجرای بی کلام یکی از آهنگها به پایان می رسند. سنت شکنیهای یه شاخه نیلوفر تمامی ندارد و در پایان آلبوم آهنگی کاملاً متفاوت ارائه شده است. از قناعت در تنظیم تا هنرنمایی حنجره چاوشی گرفته تا فضای متفاوت ترانه و اجرای فوق العاده گیتار همه چیز دست به دست هم داده اند تا عصا پایانی بسیار زیبا و به یاد ماندنی باشد برای آلبوم یه شاخه نیلوفر. پایانی خوش که با توجه به جو کلی آلبوم بسیار غنیمت است. گویی عصا از طرف کل آلبوم برای شنوندگان دست خداحافظی تکان می دهد. به بخشی از آهنگ گوش کنید.

در بخش چهارم و پایانی جمع بندی خود را از آنچه گذشته و خواهد گذشت خواهم نوشت!

این نوشته بخشی از مطالبی در مورد محسن چاوشی بود.

• محسن چاوشی: کشف تازه
• محسن چاوشی: “نفرین”
• محسن چاوشی: “خودکشی ممنوع”
• محسن چاوشی: “لنگه کفش”
• محسن چاوشی: “متاسفم”
• محسن چاوشی: سایر آهنگها
• تقلای پرواز (بخش اوّل)
• تقلای پرواز (بخش دوم)
• تقلای پرواز (بخش سوم)
• تقلای پرواز (بخش چهارم)

شعرهای این آلبوم را حسین صفا، امیر ارجینی، اسلام ولی محمدی و محسن چاوشی سروده اند. آهنگها را چاوشی ساخته و محمد رضا آهاری تنظیم کرده است.

تاکنون ندیده بودم که وبسایتی مخصوص یک آلبوم ایرانی ساخته شود. طراحی جلد آلبوم را محمد رضا آهاری بر عهده داشته و بسیار زیبا و نامعمول است و تلاشی است برای نمایاندن ویژه بودن این آلبوم: خواننده پشت به بیننده کرده و زیر لباسش بالهایی دیده می شوند و در کنار تصویر هم طرح نیلوفر رسم شده است. نکته اینجاست که در بسته بندی آلبوم یک حتی یک عکس تکی از چاوشی نمی بینیم! علاوه بر این، تاریخ ضبط آلبوم ۸۵/۷ قید شده و تاریخ انتشار آن ۱۳۸۷! (قابل توجه مسئولین وزارت ارشاد!)

ترانه های این آلبوم نسبتاً سنگین و ثقیل می باشند و جداً باید بابت چاپ آنها از طراح جلد آلبوم سپاسگذاری کرد! در نظر داشته باشید که تمامی ترانه ها از زبان و درباره اول شخص است و هیچ آهنگ اجتماعی و بین المللی در این آلبوم وجود ندارد.

آهنگها تخت و قابل پیش بینی نیستند و پر پیچ و تاب بوده و در دفعات اول شنیدن آلبوم اصلاً نمی توان همخوانی کرد. معتقدم چاوشی در این آلبوم به صدای خود کاراکتر داده و مجری حنجره ای رنجور است که در غم فراغ و هجران یار و بی وفایی او می خواند.

لازم است با کمک از مصاحبه محمد رضا آهاری با سایت چاوشی (پیش از انتشار آلبوم) اطلاعاتی را در مورد وی و تاثیر مهمش در تهیه این آلبوم منتشر کنم:

محمد رضا آهاری ۳۳ ساله، ساکن تهران، کارشناس کارگردانی سینما، کارشناس ارشد کارگردانی تئاتر، دانش آموخته گیتار الکتریک نزد استاد فرهاد مجذوب، سازنده ۲ مستند تلویزیونی و چند فیلم کوتاه، نویسنده چند فیلمنامه، سازنده چند ویدئو کلیپ و ویدئو آرت برای خوانندگانی مثل حامی و روزبه نعمت اللهی و همچنین یک گروه جاز استرالیایی است. با تمام این اوصاف معتقد است کار هنری شاخصی تاکنون انجام نداده است.
از ۱۰-۱۱ سالگی پیگیر موسیقی است و علاقه اش موسیقی کلاسیک و راک است. آنچه که باعث شد تا جذب صدای چاوشی شود، نوع ادای کلمات، عجیب بودن صدا و انتخاب اشعار بود. در سال ۸۵ در استودیویی همدیگر را اتفاقی دیدند و بعداً پیگیر همکاریهای آتی شدند. آهاری سعی کرده تا در این همکاری، ایده های موسیقیایی خود را در آثار چاوشی پیاده کند.
حاصل همکاریهای چاوشی و آهاری تاکنون نزدیک به ۳۰ آهنگ بوده که تعدادی از آنها در آلبوم یه شاخه نیلوفر عرضه شده است و الباقی شامل اشعار کلاسیک نیز می باشند. آهاری معتقد است که در یه شاخه نیلوفر فضای راک کمرنگ بوده است و از ریتمهای راک استفاده شده است زیرا امکان نداشت به خاطر محبوبیت چاوشی صرفاً پاپ یا صرفاً راک کار کرد؛ منتها در آلبومهای بعد شاهد فضا و رنگ و لعاب جدیدی خواهیم بود و ملودیها خیلی شاخص تر می شوند. وی همچنین ابراز داشته که فضای آلبومهای بعدی راک کلاسیک خواهد بود و از حال و هوای موسیقی سنتی و نواحی ایران نیز استفاده خواهد شد.

در بخش سوم نگاهی به تک تک آهنگهای یه شاخه نیلوفر می اندازم!

این نوشته بخشی از مطالبی در مورد محسن چاوشی بود.

• محسن چاوشی: کشف تازه
• محسن چاوشی: “نفرین”
• محسن چاوشی: “خودکشی ممنوع”
• محسن چاوشی: “لنگه کفش”
• محسن چاوشی: “متاسفم”
• محسن چاوشی: سایر آهنگها
• تقلای پرواز (بخش اوّل)
• تقلای پرواز (بخش دوم)
• تقلای پرواز (بخش سوم)
• تقلای پرواز (بخش چهارم)

بالاخره چاوشی هم مجاز شد و اولین آلبوم رسمی اش منتشر شد. باز هم می خواهم آلبومی از محسن چاوشی را بررسی کنم؛ از دید یک هوادار که با موسیقی به عنوان یک شنونده خوب آشناست. آنقدر حرف برای گفتن زیاد، آنقدر آلبوم بحث برانگیز و آنقدر مقدمه طولانی است که لازم شد این مطلب را در چند بخش منتشر کنم. به هر حال چیزی که از وبلاگنویسی هرگز یادم نمی رود مختصر و مفید نوشتن است. (هر چند که اغلب اوقات خود وبلاگنویسی فراموشم می شود!)

خوب، حالا ببینیم از بهمن ۸۵ تا حالا که یه شاخه نیلوفر درحال فروش است چه شد و چه گذشت:

سال ۸۶ سالی آرام و کم حاشیه برای چاوشی بود و به غیر از ماجرای عرضه غیر قانونی فیلم سنتوری و متعاقب آن شنیده شدن دو آهنگ دیگری که چاوشی برای این فیلم ساخته بود، همه چیز به خوبی و خوشی پیش رفت. اگر به یاد داشته باشید آهنگ خیانت دو ورژن داشت که یکی ازآنها در فیلم سنتوری پخش شد. آهنگ سنگ صبور هم در سال ۸۵ لو رفته بود. دو آهنگ دیگر فیلم سنتوری به نامهای زخم و با هم بودن هستند که خواننده آهنگ شاد با هم بودن یکی ازترانه سرایان چاوشی است به نام امیر ارجینی!

گرچه از لحاظ تعداد کارهای لو رفته، سال ۸۶ سالی کم دردسر بود ولی پخش سنتوری و شنیده شدن آهنگهای چاوشی تاثیر بسیار زیادی در ۱- افزایش شنونده و ۲- توقعات شنونده گذاشت. تاثیری که در مورد آن در قسمتهای آینده بیشتر خواهم نوشت.

سال ۸۶ تمام شد و سال ۸۷ آغاز. ناگهان سیلی از آهنگهای چاوشی وارد وب شد و اضطرابی عجیب بر هواداران حاکم!
تمام سعی چاوشی بر این بود تا آهنگی به بیرون درز نکند و روند اخذ مجوز دچار وقفه نشود. ظرف مدت ۵ ماه آهنگهای زیر لو رفتند:

۱-تبر (آهنگی مشترک از چاوشی وامید آمری که بدون اجازه چاوشی پخش شد.)

۲- صندلی انتظار

۳- دروغ

۴- هق هق (خواهران مکرم شدیداً به چاوشی حمله کردند و او را متهم به دزدی این ترانه کردند .)

۵- تئاتر زندگی (ماکتی که چاوشی برای فرزاد فرزین ساخت و تحت عنوان بازیگر در آلبوم شوک قرار دارد و به صورت مجاز پخش شده است و در دسترس خریداران می باشد .)

۶- روزهای بی آغاز

۷- دلگیرم از او

۸- توی شهری که تو نیستی

۹- کاری نکن دوباره مجنون شم

۱۰- نرگس بیمار (شخصی به نام علی جعفری با ضبط صدای خود روی این ۳ آهنگ قصد داشت وانمود کند که با چاوشی همکاری کرده است!)

۱۱- تو ناز می کنی(تنها چند هفته پیش از انتشار آلبوم لو رفت و نفسها را در سینه حبس کرد.)

کار به آنجا رسید که بعضی از سایتها تعدادی از این آهنگها را تحت عنوان آلبوم جدید نرگس بیمار عرضه کردند!

سرانجام پس از پایان ماه رمضان، لحظه شماری برای انتشار آلبوم شروع شد و با وجود اعلام ۲۰ مهر به عنوان روز موعود، مسئولان شرکت آوای باربد که وظیفه پخش آلبوم را بر عهده دارند، تصمیم گرفتند که برای اجابت درخواستهای پیش بینی نشده و بیش از حد توزیع کنندگان محلی و ضبط و چاپ فوق العاده، آلبوم را رسماً در ۲۳ مهر عرضه کنند.

در قسمتهای بعدی مطلبم ابتدا آلبوم را مرور می کنم و بعد سعی میکنم به حواشی و پیامدهای انتشار یه شاخه نیلوفر بپردازم.

قبل از اینکه این مقدمه رابه انتها برسانم در مورد پخش آهنگها توسط یاهو پلیر توضیح مختصری بدهم:

برای اجرای فایلهای صوتی از مدیا پلیر یاهو و پلاگین وردپرس آن استفاده کرده ام. (باتشکر از زحمات بی دریغ مهدی!) با کلیک روی ، فایل مورد نظر در پلیری به شکل زیر اجرا می شود:

برای امتحان می توانید به آهنگ وقتی نیلوفر در اومد گوش کنید که چند ماه پیش از انتشار یه شاخه نیلوفر توسط یکی از هواداران چاوشی اجرا شده است.

این نوشته بخشی از مطالبی در مورد محسن چاوشی بود.

• محسن چاوشی: کشف تازه
• محسن چاوشی: “نفرین”
• محسن چاوشی: “خودکشی ممنوع”
• محسن چاوشی: “لنگه کفش”
• محسن چاوشی: “متاسفم”
• محسن چاوشی: سایر آهنگها
• تقلای پرواز (بخش اوّل)
• تقلای پرواز (بخش دوم)
• تقلای پرواز (بخش سوم)
• تقلای پرواز (بخش چهارم)

وای به حال دلی که، هیچی توش نباشه و خالی شه!

یکی از این مقولات، ضدیت و مخالفت با آمریکاست. بدیهی است که در ایران، غالباً حکومت عهده دار چنین فعالیتی است و بنا به نتایج کنونی سیاستهای اعمال شده در ۲۹ سال اخیر، پیگیری چنین خط مشی ای – با هرنوع فرمت متفاوتی که باشد- از جانب بخش خصوصی و موسیقی زیرزمینی، غریب و عجیب می نماید.

ظرف بیش از ۱ سال گذشته، از سرعلاقه و کنجکاوی در موسیقی راک و متال کند و کاو می کرده ام و در این پژوهش ناخواسته ، به نکات جالبی برخوردم که یکی از آنها تم ضد آمریکایی/کاپیتالیستی برخی از آهنگها بود. این واقعیت که خاستگاه و محل فعالیت این گروهها غرب می باشد و همچنین تم آهنگهای آنها با تبلیغات داخلی مشترک است (علیرغم ضدیت دستگاههای فرهنگی با این گروهها)، سبب شد تا با ذکر چند نمونه، این تجربه جدید و غیرمنتظره را مختصراً با شما مطرح کنم.

رامشتاین: پرطرفدارترین گروه آلمانی. جنجالی و محبوب هالیوود. کنسرتهای رامشتاین بسیار پرخرج، بهت آور و سوزان است. سبک منحصر بفرد خود را ارائه می کنند که ترکیبی از اینداستریال هارد راک، هوی متال و موزیک الکترونیک است. تعبیر و تعریف خودشان از موزیکی که ارائه می دهند، تانس متال است. مضامین به کار رفته در آهنگهایشان از خشم و عصیان تا سکس و عشق را شامل می شود. آهنگهای نیشدار سیاسی با مضمون مورد بحث ما نیز در آثار رامشتاین شنیده میشود: آمریکا (ویکی پیدیا | متن ترانه) و سرشتورن (ویکی پیدیا | متن ترانه).
در آمریکا جنبه های افتخار آمیز این کشور به نحو ظریفی تمسخر شده تا جائیکه با بازی با الفاظ، یکی از مارکهای پر فروش سوتین را به عنوان یکی از افتخارات آمریکا ذکر کرده، حال آنکه تولید کننده واندربرا کانادایی است. با مشاهده کلیپ آمریکا، پی به شوخیها و طعنه های دیگری می بریم که اشاره به صحنه سازی سفر به ماه در هالیوود، بخش اصلی آن است.
به بخشی از آمریکا گوش کنید:

کلیپ آمریکا:

در سرشتورن، تمایلات درونی یک جنگ طلب برای تخریب و کشتار را می شنویم. این آهنگ اشاره مستقیمی به بوش و حمله آمریکا به عراق است.
به بخشی از سرشتورن گوش کنید:

ک.م.ف.د.م. : یکی از سیاسی ترین گروههای اینداستریال راک که ضدیت با آمریکا و کاپیتالیسم در کنار مخالفت با جنگ و ترور تم اصلی کارهایشان را در ۲۰ سال اخیر تشکیل می دهد. این گروه آلمانی که برای جذب شنونده بیشتر، به زبان انگلیسی کارهایشان را اجرا می کنند، در آهنگ نیو امریکن سنچری (ترانه) رسماً دعوت به مبارزه با این قدرتی که به زعم آنها مستبد و نافی آزادیهای شخصی است می کنند.
به بخشی از این آهنگ گوش کنید:

در ماجرای دبیرستان کلمباین شایع شده بود که قاتل تحت تاثیر آهنگهای این گروه و رامشتاین بوده که اندکی بعد این شایعه و هر گونه ارتباط با این حادثه از سوی ک.م.ف.د.م. و رامشتاین تکذیب شد. در آلبوم جدید توهو و بوهو نیز آهنگ سوپرپاور (ترانه) شدیداً سیاستهای آمریکا را تخطئه می کند. آهنگ ا دراگ اگنست وار (ترانه) که سالها پیش اجرا شده از نمونه های صلح طلبانه کارهایشان است که از لحاظ بصری نیز حتماً برای علاقمندان گرافیک جذاب خواهد بود.

سامائل: این گروه هوی/ اینداستریال متال سوئیسی در جدیدترین آلبوم خود به نام سولار سول، در آهنگ اسلیواکراسی (ترانه) به صورت تلویحی از سیاستهای آمریکا انتقاد شده که در ویدیوی این آهنگ، با استفاده از نمادهای گوناگون، این پیام لحن تندتری به خود گرفته است.
به بخشی از این آهنگ گوش کنید:

تصاویری از کلیپ اسلیواکراسی:

شاید دانستنش خالی از لطف نباشد که سامائل به سازهای شرقی علاقه داشته و در برخی آهنگها از این نوع سازها و واژه ها استفاده کرده است: کوه نور (بی کلام) و ان شاءا…

*تشکر فراوان از شرتوی عزیز به خاطر تهیه و اجراء تصویر مشت و نت.

یکی از این رفتارهای متداول، گوش دادن به یک مجموعه موسیقی (آلبوم) است. سعی کردم با دقت به یکی از معمولترین عادات روزانه خود و اطرافیان، به نظم خاصی از گوش دادن به یک آلبوم پاپ برسم. فرض و شرط، گوش دادن به یک آلبوم جدید موسیقی پاپ برای اولین بار است. واکنشهای ظاهری را در ۳ مرحله دسته بندی کردم که هر مرحله مدت زمانی را در بر می گیرد که به عواملی مثل علاقه شنونده به خواننده، حس و حال عمومی شنونده، تعداد آهنگهای آلبوم، ژانر آلبوم و … بستگی دارد.

مرحله اول:

الف- گوش دادن به کل آهنگها

ب- لذت از برخی از آهنگها

ج- موکول کردن قضاوت در مورد برخی آهنگها به آینده

د- بی میلی نسبت به برخی از آهنگها ( یکی از علائم آن، نیمه کاره گذاشتن آهنگ، و شنیدن آهنگ بعدی است.)

ه- بی تفاوتی نسبت به برخی از آهنگها (آهنگهای گوش پر کن و فضا ساز؛ آهنگهایی که گوش داده نمی شوند بلکه شنیده می شوند.)

مرحله دوم:

الف- کنار گذاشتن آهنگهایی که شنونده نسبت به آنها بی میل است.

ب- تکرار آهنگهای مورد علاقه و دقت روی آنها

ج- شنیدن سایر آهنگها

د- قضاوت در مورد آهنگهای باقی مانده: (بند ج مرحله اول)

• گوش پر کن
• بی میل
• علاقه مند

مرحله سوم:

الف- تکرار آهنگهای مورد علاقه : در این وضعیت صدای آهنگ بلند می شود و یا صدای پیرامون کم می شود. همخوانی و یا ساز زدن خیالی که ممکن است در برابر آینه نیز انجام شود از نشانه های دیگر علاقه شدید به آهنگ است.

تداوم این حرکات از مرحله اول تا مرحله سوم نشاندهنده شدت علاقه به آهنگ است چرا که بر اثر بی میلی نسبت به برخی آهنگها این حرکات ممکن است بلافاصله در مرحله اول قطع شود. علت این امر می تواند علاقه ابتدائی شنونده به بخشی از آهنگ باشد که بر اثر شنیدن کل آهنگ بلافاصله تبدیل به بی میلی شود.

ب- کنار گذاشتن سایر آهنگها

همینطور که ملاحظه می کنید، آهنگها طی این ۳ مرحله بر اساس علاقه و سلیقه شنونده غربال می شوند.

به نظر من وضعیت الف در مرحله سوم طولانی ترین زمان را در این روند به خود اختصاص می دهد . البته این امکان همیشه وجود دارد که پس از مدتی شنونده به مرحله دوم و یا حتی مرحله اول رجوع کرده و این مراحل را با نتیجه ای متفاوت از گذشته طی کند. دلیل این امر، حس و حال متفاوت شنونده نسبت به سابق، دید جدید او به ژانر موسیقی و یا خواننده و … می باشد .

۱-
شبیه عکستون نباشید:

عکستون مال اون دورانی باشه که لاغر بودید یا موی بیشتری داشتید. حتی میشه عکس یکی دیگه رو استفاده کنید: دخترتون! (ملت هم حتماً پیش خودشون میگن دوقلو هستند! نه؟! ) یا عکس یه مانکن که از یه سایت کش رفتین (قبلاً گفته بودین که همیشه دوست داشتین یه مدل باشین!) یا عکس یه بابایی که تقریباً داداش دوقلوتونه (که البته از اون نوع دوقلوهای غیر همسان دیگه!)

۲- مرتب نباشید :

درست همون لباسی رو بپوشید که جعه شبها در خانه تنتون می کنید چون می خواهید همون جوری که هستید به نظر بیاین! همینه که هست! شاید هم این از لطف شما باشه که طرف از همین حالا بفهمه که اگر باهاتون ازدواج کرد جمعه شبا چه ریختی هستید.

۳- دیر کنید:

هیچ چیز دیگه ای به غیر از دیر کردن بی خیالی شما رو نشون نمیده! امکان داره که زود رسیدنتون این مزیت رو داشته باشه که قبل از اینکه طرف ببیندتون شما ببینیدش، در صورتیکه دیر کردن نشون میده که مهمتر از اونی هستید که مودب باشید.

۴- کیف پولتونو جا بگذارید:

با گفتن “کیفمو جا گذاشته ام” بلافاصله تبدیل به یک آدم گدا گشنه می شوید. مرد و زن هم ندارد! آقایون توجه کنند که اگر قرارتون کافی شاپه، خیلی افته که برای اینکه آدم خوبی به نظر بیاین هر دو فنجان را حساب کنید. خانومها هم توجه کنند که آقایون حواسشون هست که شما می خواهید میز را حساب کنید حتی زمانی که ظاهراً می خواهند هر دو فنجان رو حساب کنند.

۵- با موبایلتون صحبت کنید:

موبایلو روشن کنید و بذارین رو میز، بین خودتون و طرف. همه تماسها رو جواب بدین و هر چقدر که دلتون خواست صحبت کنید و طرف هم انگار نه انگار که وجود داره! دلیل اصلی جنگ و دعواها موبایله و سر قرار، به جز موارد اضطراری، کاملاً اضافی است.

۶- خالی ببندید:

مامان بزرگا معمولاً نصیحت می کنن: “چاخان نکن!”. چقدر هم راست می گن. مخصوصاً سر قرار.

با این وجود اگه نمیتونین طاقت بیارین، از ماشین گرونقیمت یا ساعت رولکستون صحبت کنین. آنقدر آدم مهمی هستید که سرِ کار، ملت به دست و پاتون میوفتن! به واکنش طرفتون دقت کنید…البته اگر تا حالا نرفته باشه!

۷- غر بزنید. نق بزنید. ناله کنید :

از اینکه هیچ کس به حرفتون گوش نمی ده صحبت کنید و بگید که دنبال یک گوش شنوا هستید. از بیماریها و مخصوصاً غذاهای عجیب و غریبی که می خورید صحبت کتید. اونموقع متوجه می شید که طرفتون چقدر دمغ شده. حالا در همین مورد ناله سر بدید و این قرار رو هم به لیست قرارهای نافرجام اضافه کنید.

۸- گستاخ باشید:

هم نسبت به طرفتون و هم دوروبریها! با پیشخدمت بد صحبت کنید و انعام ندهید. به خاطر سرویس دهی ضعیف به مدیریت شکایت کنید. از طرفتون بپرسید که آخرین بیماری مقاربتیش چی بوده و عقیم شده یا نه؟! اگر جداً میخواهید تعارف رو بگذارید کنار تا نبوغتون فوران کنه، بهتره آروغ بزنید، گاز صادر کنید، با زخماتون ور برید، انگشت تو دماغتون بکنبد یا تو مشتتون فین کنید.

۹- سگسی* باشید:

به طرف بگوئید که با دیدنش حالی به حالی میشوید و دوست دارید لخت ببینیدش. خیلی زود و سریع پیشروی کنید و با وجود واکنشهای او مشغول لمس کردن و بغل کردن و بوسیدنش شوید.

. لباسهای خیلی تنگ و کوتاه و کلاً ناجور بپوشید. سگسی صحبت کنید! بلند بلند!

۱۰- جوکهای ناجور بگوئید:

آدم با نمکی هستید و شنیدین که مردم از جوکهای ناجور خوششون میاد، پس بسم ا… . حتماً طرفتون هم از این جور جوکها خوشش میاد. بالاخره شریک زندگیتون باید جنبه جوک داشته باشه! نه؟!

• آنچه که خواندید ترجمهء این مطلب بود.
• * غلط عمدی است!
• عکس از دیوید یی
  

در مطلب قبل قول دادم تا یکی از مقالات مونا در مورد رفتار مردم و حجابش در جامعه رو براتون ترجمه کنم. الوعده وفا!

زنی مسلمانم. حجاب دارم. شاید خیلیها بپرسند: “حجاب چیست؟” حجاب یعنی پوشیدن لباسهای گشاد و بلند تا اندام زن پوشیده باشد و مردان غریبه بدن او را نبینند. حجاب همچنین شامل پوشیدگی موی زن نیز می شود. اینها ممکن است برای کسانی که به این نوع پوشش خو نکرده اند عجیب و غریب باشد. قبل از اینکه به کانادا بیایم، همیشه فکر می کردم که بمباران یعنی انداختن بمب و ریختن خون، اما وقتی به اینجا مهاجرت کردم فهمیدم که می شود انسانها را با حقه و نیرنگ و فساد اخلاقی هالیوود نیز بمباران کرد. نمی دانستم که چه سخت است با دیگر جوانان در آمیخت، مخصوصآ که نگاه من از بیرون بود. فکر می کردم دبیرستان خوش خواهد گذشت چون برادران و دوستانم چنین گفته بودند. تصور می کردم که تمام دبیرستانیها دوست و رفیق خواهند بود. توقع داشتم که همکلاسیها و هم مدرسه ایهایم فارغ از آنچه که پوشیده ام مرا بپذیرند. چه رویای شیرینی! وقتی به کانادا آمدم زندگی ام واژگون شد.

اغلب روزها در دبیرستان دلخوشی ای نداشتم، اشخاص کمی رفتارشان دوستانه بود و به خاطر حجاب و اعتقاداتم به من بی احترامی می شد. گهگاهی در مورد حجابم نظر می دادند. نظرهایشان در مورد حجاب و اعتقاداتم بسیار زجرآور بود. بعضیها اصلاً به خود زحمت آشنا شدن با من را نمی دادند چون فقط عجیب به نظرشان می آمدم. همیشه خود را می پوشاندم، خیلی کم پیش می آمد که آرایش کنم و زیبائیم را بر خلاف خیلیها عریان نمی کردم. این حجاب مرا از درون قوی ساخت. هرگز امیدم را به اینکه روزی در اینجا احساس راحتی خواهم کرد از دست ندادم حتی اگر در مدرسه به من فراوان دشنام بدهند. برای مسلمان بودن و اعتقاد به اعتقاداتم دلایل خود را دارم.

در کودکی و هنگامی که در ایران زندگی می کردم بسیار پر جنب و جوش بودم. در مسابقات شنا مدالهای زیادی بردم و هر تابستان با دوستانم دوچرخه سواری می کردم. در کانادا، هنگامی که در آزمون تیمهای ورزشی دبیرستان شرکت کردم، هم کلاسیهایی که علاقه مند به شرکت در همان تیمها بودند آزمون دادن مرا باورنمی کردند. خیال می کردند که ورزش برای زنان مسلمان ممنوع است. بعضیهایشان می گفتند که چون روسری بر سر می کنم مرا در تیم شرکت نخواهند داد و وقتی که در تیم شرکت کردم، مرا از فعالیتهای تیم محروم کردند. واضح بود که آزارشان می دادم یا از طرز نگاهشان اینطور حس می کردم.هنوز هم نمی دانم چرا. هم تیمیهایم از اینکه هنگام مسابقات زیر تی شرتم پیراهن بپوشم و زیر شلوارکهایم شلوار بپوشم متنفر بودند. کلاسشان خراب می شد. یکی از دوستان می گفت: “حتی اگر در آزمون قبول بشوی، به خاطر حجابت، بازی ات نمی دهند.” هرگز فکر نمی کردم که چنین حرفی از او بشنوم. فکر می کردم ذهن بازی دارد. همینطور یکی از والدین دوستم به من گفت که به خاطر روسری نمی توانم خوب بشنوم و باید نپوشمش. یک روز تمام گریه کردم. روزگارم را در دبیرستان سیاه کرده بودند. دانش آموزان “با حال” دبیرستان مسخره ام می کردند.

دوستان و همکلاسیهایم به جذاب بودن اهمبت می دادند. به این فکر فرو رفتم که جذابیت یعنی چه. تجربه های شخصی ام ثابت کرده بود که حجاب حقیقتاً نوعی حافظ است. دارایی بی بهای زن، زیبایی درونی، معصومیت و هر آن چیزی است که او را می سازد. اما متوجه شدم که بعضی از زنان مسلمان حدود را رعایت نمی کنند و سعی می کنند تا جای ممکن غربی بشوند. حتی وقتی شال بر سر می اندازند، می گذارند تا بخشی از مویشان نمایان باشد. زنان، الماس اصلند که نمی خواهند هالیوود آنها را تبدیل به الماس مصنوعی یا بدلی جات کند. هر چه که در مجلات مد و تلویزیون غرب می بینیم ساختگی است. زن مسلمان خود را می پوشاند تا به سادگی نشان دهد که واقعاً کیست .با حجاب می شود قدرت نمایش عفاف، جذابیت واقعی، صداقت و ارزشها را به مردم نشان داد. اکثر آنانی که بر ظاهر خود تاکید می کنند، روح خود، ارزش عشق، لطافت، انسانیت، هوش و تمام آنچه را که ارزش میدانیم انکار می کنند.

نکته ای دیگر در مورد فهم حجاب و کلاً فرهنگ اسلامی وجود دارد. اگر به یک شهر قدیمی اسلامی بروید و دوری بزنید حقایقی برای شما روشن خواهد شد. یکی این است که کوچه و خیابانها بسیار باریک هستند و دیوارها بسیار بلند، طوری که نمی توانید سوی دیگر را ببینید. با این حال خود حیاط ممکن است بسیار وسیع باشد. هنگامی که در خیابان قدم می زنید حس می کنید که در پشت این دیوارها چه رازها، چه عشقها و چه حیاتی نهفته. چه حس مرموز و ارزشمندی! عطر یاسمن، گلهای واژگون از دیوار خانه، یا چهره ای پشت پنجره. این گونه است حجاب یک زن مسلمان. حجاب مثل دیوار باغ است، مثل دیوار خانه مان . دلواپس قاب پنجره نیستیم. در فکر چمنکاری حیاط نیستیم. دغدغه دیوار و زندگی ای که در پس آن می گذرد را داریم. نمی خواهیم که هر کسی ببیندش و نمی خواهیم خودنمایی کنیم. می خواهیم که عاشق هم بوده و یکدیگر را در برکشیم و انسانی موفق باشیم.

اکثر زنان غربی را شستشوی مغزی داده اند تا گمان کنند ما زنان مسلمان تحت ستمیم، احمقیم و عقب مانده. آنکه تحت ستم است خود آنانند. بردگان مدی که تحقیرشان می کند. فکر و ذکرشان وزنشان است و عشق را از مردانی که نمی خواهند بزرگ شوند گدایی می کنند. حجاب به من کمک کرده تا خود را در درون خودم مهار کنم. کمک کرده تا اعتماد به نفسم بیشتر شود و یک گام بزرگ به خدا نزدیکتر شوم. با حجاب کار می کنم، با حجاب به مدرسه می روم و با حجاب دوست پیدا می کنم بدون اینکه به فکر تفاوت فاحش بین خود و آنان باشم. ورزش می کنم، غذا می خورم، می خوابم، عاشق می شوم، فکر می کنم، می خندم، دلواپس می شوم، نفس می کشم، حس می کنم، و مثل تمام جوانان معمولی زندگی می کنم. وقتی به من بی احترامی می کنند، آزرده می شوم. مثل دیگران! و وقتی آزرده شوم، گریه می کنم. مثل دیگران! برای آینده ام هدفی دارم و به آن زنده ام. قبل از آمدن به کانادا هرگز فکر نمی کردم که زندگی ام اینگونه شود. هرگز فکر نمی کردم که به چنین برداشت خوبی از جذابیت حقیقی انسان برسم. حالا که به گذشته و حالم نگاه می کنم می فهمم که سربلند و خوش شانسم که مسلمان زاده ای در یک خانواده مسلمانم. بیشتر عمرم را در کشورهای غیر مسلمان گذرانده ام ولی سعی کرده ام که انسان خوبی باشم. دانش آموزانی که زندگی را بر من سخت گذراندید و به من بی احترامی کردید، من از آنچه که هستم شرمنده نیستم. سرم را بالا نگاه می دارم و به آنچه که هستم افتخار می کنم. با وجود اینکه مردم به من بی احترامی می کنند، همانطور که دوست دارم با من رفتار شود با آنان رفتار می کنم و هرگز به اعتقادات دیگران توهین نمی کنم. نه تروریستم و نه خشونت طلب؛ دین من دین صلح و آزادی است.

تا حالا این سوال براتون پیش اومده که چرا بعضی از دخترای ایرانی ای که قسمت اعظم عمرشون یا همه اونو خارج از ایران زندگی کرده ان، با حجاب هستند؟ آیا واقعاً حجاب انتخاب خودشونه یا نزدیکانشون مجبورشون کرده ان؟ حالا که حجاب دارند، واکنش مردم کشوری که در اون زندگی می کنن چیه؟ رفتارها فرق می کنه؟

این سوالات رو در یکی از انجمن های ایرانیان خارج نشین مطرح کردم. ۴ نفر به این سوالات جواب دادند: ۳ ایرانی و ۱ آمریکایی. جوابهای ۳ نفر رو از انگلیسی به فارسی ترجمه کردم و چهارمی رو از پینگلیش به فارسی! جالبه که بعضیاشون ازم قول گرفته اند که اگر کسی نظری داد حتماً براشون ترجمه کنم!

========================================

اسم: رویا

سن: ۲۰

کشور: کانادا

بنا به دلایل مذهبی و شخصی حجاب دارم. راستش بیشتر مردم کانادا به من احترام میگذارن ولی گاهی ازم میپرسن که چرا روسری سر می کنم و توضیح می دم که این کار جزو دستورات دینمه و به عنوان یک دختر مسلمان باید جلوی نا محرمها موهایم را بپوشانم. ولی متاسفانه بضی از ایرانیها بد رفتاری می کنند. می دونی، سیاست و مذهب رو قاطی می کنن. به نظر من هر کسی حق داره که راه خودشو تو زندگیش انتخاب کنه و هیچ کس حق نداره که به عقاید دیگران توهین کنه. همونجور که ما به ما به دیگران احترام میذاریم، دیگران هم باید به ما احترام بذارن.

——————————————————————————

اسم: الهه

سن: ۱۶

کشور: کانادا

من خونوادم زیاد مذهبی نیستن. مادرم نسبتاً مذهبیه اما بیشتر کلاً سنتین تا مذهبی. از اون موقع که یادمه سعی کردم با قانون خدا یا این آدما پیش برم چون می دونی اگه اینطوری نکنم به ضررم تموم میشه. می دونی فرق آدم با دین با بی دین اینه که اونی که دین داره همیشه یه اسلحه دستشه حتی اگه اون اسلحه اضافی باشه یا سنگینی کنه.

مثل این می مونه که ۲ تا آدمو بفرستن تو یه جنگلی که نمی شناسی بگن ترجیح می دی این اسلحه سنگین دستت باشه که اگه یه موقع موجودات بهت حمله کنن بتونی با ها شون مقابله کنی یا بدون اسلحه بری چون فکر می کنی این جنگل خطرناک نیست. من چون شخصاً به بهشت و جهنم و خدا اعتقاد دارم، همیشه سعی کردم این اسلحه تو دستم باشه. البته شاید حجابم کامل نباشه، شاید اخلاقم کاملاً درست نباشه، شاید دلم شیشه ای نباشه اما می دونم یه خدایی اون بالاست که انقدر بخشنده اس که به خاطر سعی ای که من می کنم گناهامو می بخشه و انقدر مهربانه که مهرو تو دلای تک تک ما گذاشته تا به هم محبت کنیم.

من در مورد دینهای مختلف قبلاً تحقیق کردم و حق انتخاب هم داشتم حتی، اما در آخر دیدم که همین اسلام از همشون بهتره. اما متاسفانه بعضیا اومدن خیلی چیزای اسلامو بد ترجمه کردن و بد توضیح دادن و باعث شده مردم اشتباه فکر کنن. مثلاً همین سنگسار تو ایران انجام میدن! اصلاً قانون اسلامی نیست…من کلی پرس و جو کردم…یا خیلی چیزای دیگه که در مورد حقوق زنانه…به نظر من افتخار یه زنه که حجاب داشته باشه! شاید این حجاب باعث بشه که مردم به درون و قلبت بیشتر توجه کنن تا… . بعدشم اگه طرف مقابل خدا رو قبول داشته باشه دیگه “چرا” نمیگه و اگر هم گفت مطمئنن دلیلش حتماً به نفعته…اینجا یهودا یه سریاشون حجاب میذارن اما خیلی پوشیده ان و مسلمونا هم خوب یه سریاشون میذارن. تقریباً ۹۹% آدمایی که من میشناسم خیلی احترام میذارن و خیلی ها هم تشویق می کنن و کامپلیمنت میدن..اون ۱% الباقی هم ایرانین معمولاً که خیلی به ندرت پیش میاد.

—————————————————————————

اسم: لوری

سن: ۲۸

کشور: آمریکا

وبلاگ: موزیکال چف

از ۱۹ سالگی که به اسلام تغییر مذهب دادم حجاب دارم. انتخاب خودم بود و والدینم چون مسیحی بودند از من چنین چیزی نخواستند. ازدواج هم نکرده بودم که شوهرم از من بخواهد تا حجاب داشته باشم و کسی نیز در مسجد این حس را به من القاء نکرد که مجبورم با حجاب باشم. اوائل که حجاب داشتم دلیل آن را درک نمی کردم به جز اینکه برای عفاف است و این که کار خوبی به نظر می رسید. کم کم که در مورد دین جدیدم یاد می گرفتم پر معنا تر شد و الآن خوشحالم که محجبه هستم.

از زمانی که حجاب دارم تا به حال در نقاط مختلفی زندگی کرده ام: یک شهر دانشگاهی، دو شهر بزرگ در شمال آمریکا، شهر کوچکی در شمال و شهری متوسط در جنوب که نزدیک یک پایگاه نظامی بود. چند وقتی هم در اکراین و اسپانیا بودم. انتظار داشتم که در این شهر جنوبی که الان زندگی می کنم و بسیار محافظه کار و طرفدار بوش و جنگ و غیره هستند و مسلمان کمی ساکن و مسلمان کمتری محجبه اند، سخت بگذرد. فکر کنم کمتر از ۱۵ زن، شاید کمتر از ۱۰ زن حجاب دارند. شگفتزده شدم وقتی دیدم اغلب مردم خیلی با من مهربان هستند. فکر کنم که دلیلش این باشه که از بچگی به جنوبیها یاد می دهند که خیلی مودب و مردمدار باشند حتی اگر از کسی خوششون نمی آد. کسی چه می دونه شاید ذهنشون بازتر از اینیه که من فکر می کنم . از یک موضوع دیگه هم دلواپس بودم و اون وجود پایگاه نظامی بود اما سربازان توجه چندانی به من نمی کردند. شاید هم دلیلش این بود که چندان جلب توجه نمی کردم چونکه به جز روسری، لباسهای آمریکایی مثل دامن و بلوز و شلوار یا پیراهن می پوشم. جلباب یا سراپا مشکی نمی پوشم.

مردم شهرها و شهرک دانشجویی خوش برخورد بودند و هیچ مشکلی حتی حول و حوش ۱۱ سپتامبر نداشتم. شهر شمالی که زادگاهم نیز هست جای طاقت فرسایی است. مسلمانان انگشت شماری آنجا هستند و هیچ مسجدی وجود ندارد و هیچ زن با حجابی نیز تا به حال ندیده ام. مردم آنجا به خونگرمی جنوبیها نیستند و گاهی به آدم خیره می شوند. فقط برای دیدن پدرم به آنجا می روم.

در اکراین مردم خیلی به من خیره می شدند ولی مردم نا مهربانی نبودند و فهمیدم که اصولاً مردمشان به خارجی خیره می شوند هر چه که می خواهد تنش باشد. در شهر کوچکی انگلیسی تدریس می کردم و جوانی آفریقایی نیز آنجا بود که مردم دائماً به او خیره می شدند چون به غیر از تلویزیون تا آن موقع سیاه پوست ندیده بودند.

اسپانیا هم خوش گذشت. مردم خیلی با من دوستانه بر خورد می کردند. تنها یک مرد به من توهین کرد که او هم مست بود بنابراین چندان توجهی به او نکردم.

—————————————————————————

اسم: مونا

سن: ۱۸

کشور: کانادا

اون اوائل زورکی حجاب داشتم و نمی تونستم با والدینی که منو مجبور می کردن تا برای همیشه یک تکه پارچه رو سرم بندازم زندگی کنم و کلاً برام سوال بود که چرا اغلب مسلمانها حجاب دارند. ۵ سال یا بیشتر تحقیق کردم و الآن هم از حجابم راضی ام. الان کسی مرا مجبور به داشتن حجاب نمی کند و تنها کسی که مجبورم می کند خودم هستم به جای اینکه از این اجبار متنفر باشم، عاشقشم.

(مونا در مورد رفتار مردم و حجابش در جامعه، ۲ تا مقاله داده که خواسته هر کدوم رو که مناسب دونستم منتشر کنم. ترجمه یکی از مقالاتش رو اینجا بخونید.)

بد نیست که آمار این بازیها ثبت شود تا در پایان سال، با توجه به معیارهایی مشخص برندگان این بازی مخفی تعیین شوند.

مشغول کاری هستی.

یک دفعه مکث می کنی.

بالا رو نگاه می کنی،

می گی: “خدایا…

(پشتت یخ می کنه،

از نوک پا تا فرق سرت مور مور می شه،

اشک تو چشات جمع می شه-

اما نمی ریزه.)

…شکرت!”

کیف می کنی.

سرم گرم کار خودم بود که یهو آقام با یه مطلب وارد شد! اول می خواست این حرفارو تو دهن من بذاره که التماسش کردم و با خواهش و تمنا از مخدوش کردن هویت من منصرف شد. خلاصه هر چی که نوشته به خودش مربوطه و من کاری به این کارا ندارم که ندارم!

مصاحبه گر گرامی!

کارشناس محترم!

مجری عزیز!

منتقد گرانمایه!

سرور ارجمند!

حضرت استاد رشیدپور!

 مصاحبه دیشب شما با استاد فریدون شهبازیان را دیدم!

آفرین!

مرحبا!

احسنت!

تبارک ا… احسن الخالقین!

آنچه که مایه شعف و التذاذ زاید الوصف این بیننده حقیر گشته، نه خود مصاحبه -هر چند که آن نیز مهر تائیدی بر مهارتهای شگرف جنابعالی در زمینه های گوناگون است- بلکه لحظاتی ناب و هر چند کوتاه از تلالو آن درّ سیماست. اشاره ای می کنم:

در مصاحبه با استاد فریدون شهبازیان، با ارجاع به مصاحبه چند شب گذشته با دوست عزیزتان، بهروز صفاریان، از ایشان، به شایستگی و مهارت، نقل قول فرمودید که “باید تمام انواع موسیقی در صدا و سیما مطرح شوند” و توانستید به زیبایی واکنش منفی استاد فریدون شهبازیان را نسبت به دوست عزیزتان برانگیزید. به اصطلاح عوام، دوستتان را به لجن کشیدید. دشمنانتان در لجن باد!

لحظه ای که ذکر شد، بر برداشت این دونمایه از آن کریم تاثیری گذاشت فزون از حد! پیش از این شما را متظاهر می دانستم. اُف بر من! چه خطایی! از خودگذشتگی، سادگی و خلوص نیت شما پیش چشم ملیونها بیننده شتک زد! می دانید و می دانیم که صوت و تصویر آن مصاحبه جنجالی در تمام وب منتشر گردیده و آنچه که از تلویزیون پخش شد هنوز در اذهان باقی است. می دانید و می دانیم که در آن مصاحبه، بهروز صفاریان از مطرح شدن انواع مختلف موسیقی به شرط مناسب بودن آنها صحبت کرد ولی با این حال، شما بر تمام این حقایق چشم فروبستید و همان کاری را انجام دادید که می بایست انجام می دادید.

این ازخود گذشتگی و فنا کردن منافع و آبروی شخصی برای حفظ حرمت و آبروی یک بزرگ چیزی است که در ایران ِامروز درّی است کمیاب. مهم نیست اگر کسی که تا دیروز شیفته شما بود، امروز آزرده شده باشد. مهم نیست اگر کسی که تا دیروز از شما دلگیر بود، امروز نفرت از شما سراپای وجودش را فرا بگیرد. هیچکدام سد راه شما در انجام وظیفه سازمانیتان نشد. همه اینها را از پیش می دانستید و کردید آنچه را باید می کردید.

آفرین بر این همه ایثار!

جامعه امروز ما محتاج چون شمایی است تا درس ازخود گذشتگی و پشت پا زدن به دلبستگی های فانی این دنیا را در محضرتان تلمذ کند.

خواهش کوچکی دارم و امیدوارم که این جسارت را بر من ببخشید که بزرگواری شما مثبوت کائنات است: از دوستان عزیز دیگرتان که گمان می برید زمینه بروز هر چه بیشتر سجایای اخلاقی شما را فراهم می سازند دعوت کنید تا با استفاده از تجلی کرامات شما در برنامه های متعاقب، کویر تفتیده اخلاقیات و انسانیت به گلستان تبدیل شود.

زیاده عرضی نیست.

از سرسپردگان

بعد از ۱۱ سال به سینما رفتم.

چرا این همه سال سینما نرفتم؟ هیچ فیلمی برام اونقدر جذاب نبود که برای دیدنش به سینما برم و پول خرج کنم. مسلمه که در این مدت کم فیلم ندیده ام، چه از وی سی دی یا دی وی دی، یا تو اتوبوس یا از تلویزیون. با این وجود اونقدر هم نیستند که بخوام برای موضوع این ماه ده تاشونو گلچین کنم.

چه فیلمی دیدم؟

اخراجیها. از بسکه جنجالی بود. از بس که گفتند خنده داره. از بس که خسته شدم از ۱۱ سال قهر! می دونین، دم عید که می شه، آدم یاد تصمیمهای مهم میوفته.

جالب بود که هنوز بعضی چیزا بعد از ۱۱ سال عوض نشده بود. توقعشو نداشتم. وقتی بلیط فروش پرسید: “خانواده هستین؟”، من یه نگاهی به برادرم انداختم و گفتم: “بله! برادریم!”

سینمایی که رفتیم، سانس ۸ دوشنبه شب خیلی خلوت بود. ۳۰ نفری اومده بودند تا اخراجیها رو ببینند. فیلم راس ساعت ۸ شروع شد. تبلیغ هم نداشت؛ نه اولش، نه وسطش. (آخرشو نمی دونم چون وسطای تیتراژ اومدیم بیرون!) خب…این یه جور پیشرفته بعد از ۱۱ سال!

اگه می خواین با ذهن آک به دیدن فیلم برید، از اینجا به بعد رو نخونید. از ما گفتن بود!

فیلم که شروع شد، انگار نه انگار که ۱۱ سال سینما نرفته بودم. ارتباطه خیلی راحت برقرار شد و نشستم به تماشای فیلم. (هنوز صندلیهای سینما برام راحت نیستند!) از قبل می دونستم که فیلم در مورد چیه و کلیت قصه توی ذهنم بود. بنابراین تا فیلم شروع شد، ذهنمو با فیلم به اصطلاح سینکرونایز (!) می کردم. زمان که می گذشت، تیکه های فیلم هم خنده دارتر میشدند و من هم که به قصد آشتی رفته بودم سینما، دیگه سخت نمی گرفتم و راحت تر از سابق دل به فیلم دادم. جمعیت هم که باشه آدم زودتر به خنده میوفته. (خب ۳۰ نفر هم جمعیتیه واسه خودش!)

خندیدم و خندیدیم تا رسیدیم به سکانس مسجد و ثبت نام اراذل. این قسمت دیگه ملت ترکیدن از خنده، انگار بازیگرا سر مزه پرونی کورس گذاشته بودند. حتماً پیش خودتون می گید این که همش شد هرّ و کرّ و خنده! پس معنا و مفهوم چی میشه؟!!

شما واقعاً انتظار دارید که یکی که بعد از ۱۱ سال میره سینما، به دنبال تفکر و تعمق باشه تو آشتی کنون؟ نه…جدّاً!؟…

از بازی دیرباز زیاد خوشم نمیاد؛ این فیلم هم نظرمو عوض نکرد، ولی ارژنگ امیرفضلی حسابی گل کاشت. از من به شما نصیحت: روی ارژنگ زوم کنید! یک صحنه هست که از بالا فیلمبرداری شده و ملت جمع می شن برای بشین و پاشو. فضا اِندِ معنویت و پشیمانیه، اراذل هم میان وسط. اونا هم انگار پیام سکانسو گرفته ان. ولی وقتی این معتاد می آد و تا آخر پلان هنوز نتونسته بشینه، آدم اشکش در می آد از خنده!

تیکه هایی هم بودند که ممکنه قبلاً به شکل جک شنیده باشین، ولی توی فیلم و سینما یه حال دیگه ای داره!

به یک صحنه دیگه خوب دقت کنین: وقتی که مجید سوزوکی می گه آدم باید چیز داشته باشه…به دستش خوب توجه کنین! مردیم از خنده!

مثل اینکه بخشهایی از فیلم توی تدوین حذف شده، چون به نظر من خیلی زود تموم شد. سَمبل نشد، ولی جای کار داشت.

هنوز هم نفهمیده ام که چه جور فیلمی دیدم! کمدی بود؟ دفاع مقدس بود؟ جنگی بود؟…چی بود؟ هر چی که بود، فیلمی نبود که بخواین محض خندیدن ببینیدش چون ممکنه یهو یه سربازو ببینین با دو پایی که نداره و چند ثانیه بعدش از یه حرکت بایرام خنده تون بگیره! خب، این که دیگه کمدی نیست. یه سبک خاصه و یه حس خاص. یک مثال دیگه: تانکهای عراقی وارد تونل ایرانیها می شن و از روی مجروحان رد می شن و شما از این صحنه منزجر می شین ولی چند لحظه بعد خنده تون می گیره که سوزوکی تو اون معرکه قمه از کجا آورده که واسه تانکها بکشه!

خلاصه به نظر من ده نمکی تو این فیلم خودشو خالی کرده؛ هم خواسته حرف دلشو بزنه انگار، هم گیشه رو بچسبه، هم حقایق جنگو نشون بده. به همین خاطره که آدم می مونه که ژانر این فیلم بالاخره چیه. هدفش هر چی که بوده، دستش درد نکنه با این فیلم اولش که خیلی به من چسبید. عیب و ایراد کم نداشت، ولی برای یک فیلم-اولی خیلی خوب بود. حداقل به ۱۰۰۰ تومن بلیطش می ارزید. می ترسیدم این آشتی کنون اونجور که می خوام پیش نره ولی خدا رو شکر که دست خالی برنگشنم.

شاید اونایی هم که آخر فیلم کف زدند با من هم عقیده بودند.