عکس دوم رو آقای صالح آرا نویسنده وبلاگ در جستجوی کلمات فرستادند

عکس سوم که تقلب کردم و ادیتش کردم رو خودم گرفتم.

عکس چهارم رو هم آقای مهدی حکیمی نویسنده وبلاگ Robo II فرستادند.

برای دیدن سایز بزرگتر عکسها میتونید روی هر کدوم کلیک کنید.

عنوان یه کمی زیادی بزرگه واسه این موضوع. اصلش اینه که از همینجا میخوام از هر کسی که این مطلب رو میخونه و یه وسیله عکاسی داره دعوت کنم که اگر علاقه مندِ، ساعت ۱۸ و ۳۰ دقیقه روز ۳۱ دسامبر سال ۲۰۰۸ میلادی به وقت گرینویچ در هر کجای دنیا که هست و مشغول هر کاری که هست اون لحظه رو با یه عکس ثبت کنه. به وقت تهران میشه ۱۰ شب چهارشنبه ۱۱ دی ۱۳۸۷ (از قضا روز سوم سال ۱۴۳۰ قمری هم هست). عکسها رو هم به ایمیل من بفرستید:

captain[dot]blue[at]yahoo[dot]com

این دعوت هیچ نفعی به حال هیچ کس نداره و فقط اگر عکسی یا عکسهایی دریافت بشه همینجا در یک یادداشت جداگانه به نام عکاس نمایش داده میشه.

پشت صحنه:

قصه از اونجا شروع شد که من این مطلب رو روی وب دیدم. خوشم اومد و به گردانندگان وبلاگ گروهی ایمیل زدم که این ایده رو به شکلی دیگه توی وبلاگ پیاده کنبم و مورد استقبال هم واقع شد و حتی روی شب یلدا تفاهمکی(!) هم داشتیم. ولی دست آخر جناب آقای حکیمی گفتند که “کار باید به نحو احسن انجام شود … من فکر نمیکنم این کار به نحو احسن انجام بشه” و اینطوری شد که کل قضیه فراموش شد تا …

امشب که از آن شب هایی بود که بیخوابی به سر من میزنه و در تلاش برای خواب فکرم به همه جا میره. حتی به اینکه شرقی-ترین شهر زمین* کجاست؟ و همینطور ادامه پیدا میکنه به اینکه اولین طلوع آفتابِ یک روز کجا زودتر دیده میشه. کجای دنیا اول سال ۲۰۰۹ میشه! بعد یهو به مغز آدمِ عجولی که می خواد ایده ای رو پیاده کنه میرسه که اولین طلوع سال ۲۰۰۹ هم موضوع خوبیه ها! این میشه که از رختخواب میاد بیرون و کامپیوتر رو روشن میکنه و یک ساعتی با نقشه و محاسبات و خودش کلنجار میره تا دست آخر روی تاراوا پایتخت جمهوری کیـریباتی (البته کیـراباس تلفظ میشه) با خودش توافق میکنه!

میبینید که فقط وزارت امور خارجه نیست که در کشف کشورهای جدید مهارت داره و من هم این کار رو بلدم. البته این شهر تاراوا شرقی ترین نقطه ی زمین نیست و حتی شرقی ترین شهر در مجمع الجزایر کیـریباتی هم نیست. ولی حداقلش اینه که ۱۲ ساعت از گرینویچ جلوتره. جالبه بدونید که نقاطی هم توی این مجمع الجزایر هستند که ۱۴ ساعت از گرینویچ جلوترند و بخاطر همون خط فرضی تقسیم زمانیِ که چون از وسطِ این کشور میگذشت و نصفش دیروز بود و نصف دیگه ش امروز (با اختلاف زمانی فاحش، شما بگیرید ۲۴ ساعت. مثلا اگر تهران ساعت دوازده ظهر روز اول دی باشه، کرج همون موقع ساعت دوازده روز دوم دی هست) سال ۱۹۹۵ این خط تغییر کرد و تمام این مجمع الجزایر شرقی شدن! +

اما در اصل اولین منطقه مسکونی زمین که طلوع آفتاب یکم ژانویه ۲۰۰۹ رو میبینه کاهویتارا واقع در نیوزلندِ که بخاطر نزدیک بودنش به قطب جنوب و تابستان در اون منطقه ست (دلیل اصلیش هم که میدونید دیگه محور زمین عمود بر مدار گردش به دور خورشید نیست و این میشه که روز و شب های دو نیم کره در یک زمان با هم برابر نیستند) و از نظر زمانی (توافقی) هم اول در کارولین آیلند اول ژانویه میشه. یعنی کلا هر روزی اول اونجا شروع میشه!

خلاصه دردسرتون ندم، کلاس جغرافی که نیست! دستِ آخر با توجه به این نقشه اومدم یه جایی رو انتخاب کردم که به خط استوا نزدیک تر باشه و اختلاف زمانیش با گرینویچ واقعا حول و حوش همون ۱۲ ساعت باشه و مسکونی هم باشه که میشد یکی از جزایر همون کشور مزبور و آخر سر پایتختش رو انتخاب کردم. ۶:۳۰ صبح اول ژانویه روز اول سال ۲۰۰۹ برای مردم تاراوا شروع میشه! شما اونموقع در چه حالی هستید؟

با تشکر از ویکی پدیا، گوگل مپز و اینجا

* این شرقی-ترین شهرِ زمین ناشی از یک خطای شنیداریِ معمول از طرف من موقع گوش دادن به ترانه هاست که مثل این مورد حتی بعد از اینکه صحیح ش رو می فهمم باز هم همون اشتباه در ذهنم میمونه و رسوب میکنه!

پ.ن. شاید دوست داشته باشید بعضی از ترین های جهان رو هم بشناسید ۱ و ۲

من همیشه فکر میکردم که صدای خیلی بدی دارم! معمولا دلم نمی خواست زیاد صحبت کنم توی جمع های مختلف! وقتی سر کلاسی جایی کنفرانس داشتم همیشه تند تند حرف میزدم که زود تموم بشه و یا سعی میکردم اصلا به صدام و اینکه شنونده چی فکر میکنه درباره ی این صدا فکر نکنم. توی فصل های اولیه می تونین قشنگ ریتم تند رو حس کنید. ولی کم کم با خوندن این کتاب و راهنمایی های یه دوست خوب تونستم اعتماد به نفس لازم رو پیدا کنم. هر چند وقفه های کار خیلی بهم لطمه زد و نتونستم روند پیشرفتم رو حفظ کنم. ولی من اینو فقط میذارم پای خستگی و جریانات زندگی که به هر حال ازشون گریزی نبود.

اعتراف میکنم که برای خوندن فصل طولانی و خسته کننده ی ۲۵ که دیگه از اوج داستان هم فاصله گرفته بود اصلا حس و حال لازم رو نداشتم! به سختی خوندمش! برای همین فکر میکنم بخاطرش باید معذرت خواهی کنم. امیدوارم که از همه ی این اتفاقاتی که توی این یک سال افتاد درس گرفته باشم و برای آینده بهتر برنامه ریزی کنم. اما قبلش حتما به خودم استراحت خواهم داد! بیشتر روحی! در مورد کتاب بعدی هنوز تصمیمی ندارم، ولی در حال حاضر میتونم بگم که نمی خوام این کار رو کنار بذارم! همه ی بازخوردها و تشویق ها جای خودشون رو دارن، ولی چند وقت پیش اتفاقی افتاد که باعث شد بیشتر برای ادامه ی کار انگیزه داشته باشم. یکی از همکارانی که بیمار بود و مدتی بستری بود، تنها همدمش همین کتاب بود و صدای من!! به چند تا بیمارِ دیگه هم داده بود. وقتی که فکر میکنم اینطور میشه حتی یک نفر رو خوشحال کرد، چه دلیلی داره که ادامه ندم؟

از شما همسفرای یک ساله هم می خوام که اگر دوست دارید برام بنویسید که آیا این کار هیچگونه نفعی به حالتون داشته؟ چه حسی دارید وقتی به یه کتاب صوتی گوش میدید؟ چه جور کتاب ها یا متنهایی رو بیشتر میپسندید و کلا به قول معروف هر چی پیشنهاد و انتقاد دارید همینجا مطرح کنید. از صبوریی همه تون ممنونم و بابات عهمه ی غفلت ها معذرت می خوام!

در آخر یه تشکر ویژه هم دارم از یه همراهِ دائمی و صبور. کسی که خیلی مواظبِ کارم بود و همیشه کیفیت و پیشرفت من خیلی براش مهم بود. کارها رو با حوصله گوش میداد، اشکالات رو پیدا میکرد و راهنماییم میکرد و حسابی هم پیگیر بود! واقعا ازش ممنونم، شاید اگر نبود این کار به آخر نمی رسید. گرچه امشب به حرفش گوش ندادم P:

از همگی متشکرم

ناتور دشت، فصل ۲۵ - حدودا ۳۲ دقیقه به حجم ۷/۶ مگابایت

ناتور دشت، فصل ۲۶ - حدودا ۲ دقیقه به حجم ۰/۵ مگابایت

ناتور دشت - فصل ۲۴ حدودا ۲۲ دقیقه به حجم ۵/۳ مگابایت

ناتور دشت - فصل ۲۳ (صوت) حدودا ۱۰ دقیقه با حجم ۲/۳۴ مگابایت

دانلود کامل مطلب موضوع ویژه ی “عاشقی هر کی هر کی شده” - فرمت rar حجم حدود ۲ مگابایت

برای دانلود صفحات به صورت جداگانه به این لینک مراجعه کنید.

کیفیت بدِ حاشیه ها بخاطر اسکنرِ منِ ولی خوندنش چندان سخت نیست.

الان اینجا چه شکلکی بذارم خوبه؟ راستش اصلا روم نمی شد بیام فصل جدید بذارم بسکه که طولش دادم! اینکه چجوری باید عذرخواهی کنم و چجوری بهانه ها رو ردیف کنم تا تبرئه بشم هم بلد نیستم! الان مهم اینه که فصل ۲۲ هم حاضر شده! و من هم می خوام یه قولی بدم! سنگ بزرگ هم نیست! ناتور دشت رو ماه رمضون پارسال شروع کردیم قول می دم که قبل از ماه رمضون امسال تموم بشه! قول شرف! شما هم دعا کنید که اتفاق وقفه اندازاننده ی(!) دیگه ای نیفته تا هم من راحت بشم و هم شما! عکسی هم که در بالا مشاهده میکنید مواد لازم برای کارِ منِ! جهت تلطیف روح این یادداشت وارد عمل شده! و اما:

ناتور دشت - فصل ۲۲ - حجم ۳/۸ مگابایت حدودا ۱۲ دقیقه

لامصب فضا یک‌جوری شده آدم می‌خواهد بنویسد حضرت علی دستش می‌لرزد. یکی از دوستانم می‌گفت نمی‌دانم به خیلی‌ها باید بگویم خداحافظ یا نه؟ گفتم چطور؟ گفت آخر فکر می‌کنم که شاید خدا را قبول نداشته باشند. به جایش می‌گویم تا بعد یا فعلاً. جل‌الخالق.

دیروز یکی از دوستان که اصلا آدم مذهبی یا حتی معتقدی هم نیست عازم حج بود. وقتی می خواست خداحافظی کنه واکنش ها عجیب بود! مثلا به ش میگفتن از تو دیگه انتظار نداشتیم! تو هم؟! آخه چرا؟ واقعا می خوای پولت رو خرج کنی دور یه مکعب سیاه بگردی که چی؟ بیا برو ترکیه خوش بگذرون! نکنه فکر میکنی اینطوری گناهانت پاک میشه و از این حرف ها! البته اون خودش میگفت آدم باید جستجوگر باشه و یه چیزهایی رو یک بار هم که شده امتحان کنه.

به این فکر میکردم که اگه مثلا میگفت دارم میرم تبت توی یکی از معابد اونجا مراقبه کنم یا یه آتشکده رو در فلان جا فقط ببینم همون آدم ها چه واکنش هایی داشتند! اوه چه جالب! ایول! آره یکی از فامیلای ما هم رفته بود میگفت خیلی حس خوبی به آدم میده! خیلی جای قشنگیه حتما برو! هم فال هم تماشا یا چیزهایی از این قبیل در تشویق و تمجید!

این روزها خیلی راحت میتونی درباره علاقه ت به یک ستاره موسیقی، ورزش، سینما و غیره صحبت کنی و با افتخار نشون بدی که چه چیزهایی درباره زندگی و کارهاش میدونی و یا یه سیگار بذاری گوشه ی لبت و با یه ژست روشنفکرانه درباره یه مبارز یا قهرمان سیاسی حرف بزنی ولی امان از اون روزی که بخوای درباره یه اسطوره مذهبیِ تاریخی صحبت کنی حتی نه با تعصب مذهبی بلکه فقط به عنوان یه شخصیت تاریخی!

من خودم خیلی مخالف تعصب ها و خرافات مذهبی هستم در هر مکتب و مذهبی ولی دلیل نمیشه که کسی رو محکوم کنم بخاطر اعتقادش و یا بر سر اون موضوع بحث بی فایده راه بندازم. یادمه که یک روز در جمع دوستان یکی درباره شیری که در واقعه کربلا بالای سر جنازه امام حسین گریه کرده یا همچین چیزی صحبت میکرد و دیگران با نگاه های تمسخر آمیز همدیگه رو نگاه میکردند. گفتم تو از کجا میدونی که توی اون صحرای برهوت شیری وجود داشته؟ پرسید تو اعتقاد نداری؟ گفتم به چی باید اعتقاد داشته باشم؟ وجود یا عدم وجود اون شیر هیچ تاثیری در انسان خوب یا بد بودن من نخواهد داشت برای همین نه میخوام اثباتش کنم و نه احتیاجی دارم انکارش کنم!

گاهی ممکنه چیزی واقعا وجود داشته باشه ولی برای من غیر قابل باور باشه و به عقل من جور در نیاد، دلیلی ندارم که باورش کنم ولی حقی هم ندارم که از کسی که بهش باور داره بخوام که اون هم انکارش کنه! اگر دنیا قراره دنیای آزادی باشه همه باید در انتخاب چیزی که بهش اعتقاد دارن آزاد باشند مادامی که عملا لطمه ای به اجتماع وارد نکنند!

البته دلیل همه رفتارهای متعصبانه این طرفی و اون طرفی توی جامعه ی ما خیلی واضحه! دین زورکی!

ناتور دشت (صوت) فصل ۲۰ حدودا ۱۲ دقیقه به حجم ۳/۶۱ مگابایت

حالا عکسی رو ببینید که من روش برچسب زدم. هیچ توضیح دیگه ای ندارم. فقط ببینید!

—

اما دلیل عصبانیت همانا ناتور دشت بود و بس! بعد از عمری نشستیم سر ضبط با کلی انرژی مثبت و اینا! آخرش چی موند؟ یه منِ عصبانی، ۴ عدد هد ستِ نویز زا، یک عدد لپ تاپ با کارت صدای مزخرف، یک عدد PC زپرتی که کمکی به حل مسئله نکرد، فصل بیست ناتور دشت که باز مونده بود و یک لیوان چهارتخمه که بعد از یک ساعت سرو کله زدن با نویز (نویز که میگم فکر نکنید یک وز وز بی بخار بود! صدای طوفان!!) به همان صورت یخ کرده سر کشیده شد! اگر تا آخر هفته راهی پیدا نکردم با موبایل ضبط میکنم!! قول میدم!

ناتور دشت فصل نوزدهم - حجم ۳ مگابایت - تقریبا ۱۱ دقیقه

ناتور دشت فصل هفدهم به حجم ۴/۳ مگابایت و تقریبا ۱۸ دقیقه

پشت صحنه

حالا کی دلش میاد همچین فایلی به خورد خواننده بده؟ من؟! عمرا! D: اینه که طول میکشه خوب! صبر پیشه کنید یا برام یه استودیوی ضبط بخرید! D:

اینم فصل ۱۶:

ناتور دشت - فصل شانزدهم حدودا ۱۶ دقیقه به حجم ۳/۷ مگابایت

ناتور دشت - فصل پانزدهم به حجم  ۴/۴۵ مگابایت و حدودا ۱۴ دقیقه

پریروز میخواستم مجله بخرم که صحبت دو تا پسر جوون جلوی دکه توجه مو جلب کرد.

- پیپی که دوست دخترم بهم کادو داده بود رو از پنجره انداختم بیرون!

- چی؟

- اون پیپه بود که فلانی برام آورده بود، اعصابم خورد بود از پنجره پرتش کردم بیرون!

- اِ!

- خدا میدونه چقدر پولشو داده بود! خاتم کاری بود، از اصفهان سوغات آورده بود! گور باباش! به این دخترها اصلا نمیشه اعتماد کرد!

- به هیشکی نمیشه اعتماد کرد!

- چی؟

- میگم به کی میشه اعتماد کرد دیگه؟!!

ممکنه هر روز این جمله رو از دهان افراد مختلف بشنویم! این که به هیشکی نمیشه اعتماد کرد! آدم به چشم خودش هم دیگه نمی تونه اعتماد کنه و از این حرفا! دخترا در مورد پسرا، پسرا در مورد دخترا، همکارها در مورد هم، همسایه ها و نژادها و قوم ها و خیلی های دیگه در مورد هم این نظر رو دارن ولی با اینحال باز هم شاهد این هستیم که مردم به هم اعتماد میکنن! چرا؟ شاید چون برای انجام بعضی از امور اعتماد لازمه، حتی اگر بی پایه باشه! اما ملاک های اعتماد چیا هستن؟ چطوری درکشون میکنیم؟ برای چی؟ چطوری از بین میره؟ فکر میکنم نمیشه جواب دقیقی به این سوال داد! حداقل من که دارم بهش فکر میکنم! یه جمله ای هست میگه:

It takes years to build up trust, and only seconds to destroy it

به نظر میاد خیلی حقیقت داره ولی خیلی وقت ها هم درست برعکس این جمله ممکنه برامون پیش بیاد! شاید بعدا که به نتیجه ای رسید فکرهام دربارشون نوشتم!

اینم ازفصل چهاردهم:

ناتور دشت - فصل چهاردهم تقریبا ۱۱ دقیقه به حجم ۳/۲۵ مگابایت

ایندفعه یه قطعه موسیقی هم داره که بخشیه از آهنگ قلعه ی تنهایی فرامرز اصلانی. راستی لطفا برام بنویسید که تا اینجای کار داستان رو چطور دید؟ حال و هواش رو میگم! به نظرتون چجور موزیکی بهش میاد؟ D:

آدرس جدید برای دانلود: کلیک کنید 

ناتور دشت - فصل سیزدهم - تقریبا ۱۷ دقیقه به حجم ۳/۸۶ مگابایت

آدرس جدید برای دانلود: کلیک کنید

ناتور دشت - فصل دوازدهم - حدودا ۱۲ دقیقه به حجم ۲/۷ مگابایت

این بار استثناءً روی سرور دودردو آپلود نکردم! به احتمال زیاد بعدا آدرس دانلود عوض میشه!

آدرس جدید برای دانلود: کلیک کنید