که پلکهایم سقوط کرد و نا امیدی بر قلبم چیره شد

دوست داشتن را بلعیدم و در خود دفن نمودم

حسی واهی آمدنت را در تخیلم زمزمه می کرد

پیکرم از رایحه ی سکر آور آرامش تهی شد

و تلخی سکوتی سرسام آور و حزن آلود طعم حضورت را از کامم ربود

طوق تنهایی به گردنم سنگینی می کرد

با چشمهای خیس، وجودم از شوق دیدار آکنده بود

اما

نیامدی…