زمانی یکی بودیم. بی آن‌که چیزی گفته باشیم حرفهای هم را می‌شنیدیم. من می‌خندیدم او شاد می‌شد. یکی‌مان که غم داشت دیگری هم بغض می‌کرد. من بغض می‌کردم و او سراپا گوش می‌شد. حتی آلبر‌کامو را هم دوست داشت. وقتی می‌خواندمش کسی خوشش نمی‌آمد ولی او کیف می‌کرد. ترس‌هایمان. امید‌هایمان. این اواخر از همه هراسان بودیم به قولی زسیلی‌زن، ز سیلی‌خور، ز تصویر بر دیوار ترسان بودیم.

تا روزی که راه‌مان از هم جدا شد. این من بودم که عوض شدم. یک روز صبح بلند شدم. دیدم با او غریبه‌ام. خودش نمی‌داند. نمی‌داند که این‌طور نگاهم می‌کند. از چشمانش پیداست که اشتباهم گرفته. از همینش متنفرم. از این که فکر می‌کند مرا می‌شناسد از این که می‌توانم به آسانی فریبش دهم. از این‌که من بغض کنم و او بی خبر، لبخند تحویلم دهد. مثل دو غریبه به هم سلام می‌کنیم، بدون این‌که حتی به چشمان هم نگاه کنیم. مدت‌هاست که از درون هم بی‌خبریم. با آن‌که کنارش ایستاده‌ام، بینمان فرسنگ‌ها فاصله است. نگاهم را از نگاهش می‌گیرم و آهسته دور می‌شوم به سکوت معنی دارش می‌اندیشم و نگاه سوال پیچش که بنیان وجودم را ویرانه کنان می‌کاود. سنگینی نگاهی را از پشت سرم احساس می‌کنم دوباره رویم را بر می‌گردانم. همچنان خیره نگاه می‌کند. دست به چشمانش می‌کشم. تصویر خاک گرفته‌ی آینه، خیال آشنایی ندارد.

اگر شدنی ست … فکر می کنید اتفاقی می افتد؟ آب از آب تکان می خورد اگر خودمان نباشیم؟
باز هم همان خود لعنتی ! همان که نمی دانم از کجا آمد چطور رشد کرد و ریشه دواند…هرچه هست کلافه ام کرده.اعتراف می کنم که کم آورده ام و دیگر حوصله اش را ندارم. ته مانده ی ناچیز غرورش دست و پایم را بسته است.

نمی گذارد فریاد بزنم که "خلایق (دوستان محترم ) بازهم اشتباه کردم" و نفس راحتی بکشم. اما…مطمئن نیستم نفس بعد از آن فریاد خیلی هم راحت باشد .شاید هم بر شکسته ترشدنم بیفزاید … معجون این ناکامی و آن فریاد فروخورده مجددا مشوشم کرده ست. همین است که میخواهم از شر خودم و هر آنچه در من است و از من ،حتی برای لحظه ای خلاص شوم.

همه ی آنچه را که سالهای سال در خودم پرورانده ام و بهایش را پرداخته ام، با فراغ بال دور بریزم و خودم بمانم و یک " من خالی نوظهور " .چه پیش می آید مهم نیست.اگر بازهم اشتباه نکرده باشم… فکر می کنم آن موقع ،کمتر فکر می کنم. یا اگر هم فکر کنم کمتر آزار می بینم . دیگر دنیایی نیست که خط خطی اش کنند.دیگر اعتقادی نیست که رویش پافشاری کنی . چه اهمیت دارد اگر راحتتر از آب خوردن دروغ بگوییم و بشنویم؟ اصلا مگر ایرادی دارد که گاهی بهم خیانت کنیم؟ (این یکی نه صرفا آن خیانتی ست که به جنس مخالف روا می شود )…

هر چقدر هم محاسباتت اشتباه از آب در آیند… مهم نیست. هر چقدر هم از این حذف و تکاندن ها انجام بدهی و به وضوح ببینی که فقط نامی که صدایش می زدی عوض شده و نه چیز دیگر…باز هم مهم نیست.حالا دیگر خود تهی شده ات ظرفیت پذیرش همه مساله ای را دارد و صدایش هم در نمی آید . با این تفاوت که کم کم او هم پر میشود … پر از همه آنچه سالها خون دل خوردی تا دچارش نشود.
ترجیح می دهم که نوشتار گنگم را هرچه زودتر تمام کنم… کاش خواننده دوست و آشنا نداشتیم…تا برای گفتن و نوشتن اینقدر دور باطل نمی زدم. آن وقت بی پرده تر می نوشتم…

به جای اینکه بنویسم{ "…" عزیزم ، اجالتا تا وقتی لباسهایت بوی سیگار می دهند آن نقاب دختر مثبتی ات را کنار بزن… شاید بی نقاب دوست داشتنی تر باشی…} ، همه این روزهایم را با آدمهایشان توصیف می کردم… آن موقع می شد نفس راحت کشید ؟ نه؟…