از آن‌جایی که عادت دارم اول کلی توجیه و توضیح بنویسم بعد بروم سر اصل مطلب (که دیگر بیشتر به حاشیه می‌ماند تا اصل)، این‌جا هم چنین می‌کنم! من زیاد فیلم ندیده‌م! یعنی زیاد چیزی از فیلم‌هایی که دیده‌ام در ذهن‌م نمانده. خیلی وقت‌ها فیلم می‌دیدم چون کار دیگری نمی‌شد کرد! برای انتخاب فیلم‌های برترم هم خیلی مشکل دارم. فیلم های خوبم همه در یک دسته‌ند و بدها در دسته دیگر. و خوب لازم به توضیح نیست که خوب‌ها خیلی بیشتر از ده تا می شوند. من اصلا نمی‌توانم فیلم‌های مورد علاقه‌م را سوا کنم. این را بیشتر وقتی می‌خواستم پروفایل فلیکستر را ادیت کنم، کشف کردم و دست آخر هم از خیرش گذشتم!

نمی‌خواهم از زیر لیست کردن فیلم‌هایم در بروم، ولی خیلی بهتر می‌شد اگر فیلم‌هایی مثل رستگاری در شائوشنگ، مسیر سبز، سرگذشت شگفت انگیز آملی پولین، فهرست شاندلر، تصادف، مرحوم، نجات سرجوخه رایان و … را هم دیده بودم. ولی با این‌حال شروع می‌کنم:

۱)      پدرخوانده (هر سه‌تاش) کسی هست این‌جا که پدرخوانده رو دوست نداشته باشه؟ اگر بود اون‌وقت من براش توضیح می‌دم که چرا دوست‌ش دارم

۲)      ماتریکس (این هم هر سه تاش) فارغ از همه‌ی دیدگاه‌های صهیونیستی و صحنه‌های جنگ فضاپیماها که در قسمت‌های آخری خیلی هم زیاده روی شده بود توش، کل فیلم فلسفه‌ی خالص زندگی بود، عاشق اون انتخاب بین قرص آبی و قرمزش هستم! همین که این‌قدر جذابیت داشت که بعد از سال‌ها من رو پای یک فیلم اکشنِ علمی‌تخیلی بشونه یعنی بالاهای لیست‌م جا داره. البته از این هم نگذریم که با جلوه های ویژه‌ش تحولی در این نوع فیلم‌ها ایجاد کرد.

۳)      زندگی زیباست – چقدر من بازی‌های بنینی و اون پسرک رو در زمان اسارت‌شون توی این فیلم دوست دارم. تلاش‌های رقت انگیز پدر برای این‌که پسر نفهمه که اون‌ها زندانی هستند در عین حالی که می‌خندونت‌ت، دل‌ت رو هم کباب می‌کنه. گاهی یواشکی خودت رو جای پدر می‌ذاری و می‌بینی واقعا تحمل‌ش رو نداشتی. فیلم برای من چیزیه برخلاف اسم‌ش و همین قشنگ‌ترش می‌کنه، زندگی با همه‌ی سختی‌ها و بدبختی‌هاش، زیباست! اگر تو زیبا ببینی‌ش.

۴)      سینما پارادیزو – فیلمی که بتونه با احساسات من بازی کنه، یعنی معرکه‌ست دیگه

۵)      هوش مصنوعی – کمی زیادی تخیلی بود، این که با محبت چه کارها که نمی‌شه کرد. فیلمی در ستایش انسانیت از دست رفته! در هر حال می‌شه اسم‌ش رو گذاشت پینوکیوی عصر جدید! من پینوکیو رو دوست داشتم، این پسرک ربات لوس و سمج رو هم.

۶)      از محضر اساتید اجازه می‌خوام که فارست گامپ، ذهن زیبا و ویل هانتینگ نابغه رو در یک رده قرار بدم. نه این که همه‌شون مثل هم باشن، ولی یک جورهایی درباره‌ی آدم‌هایی بودند که به نظر نرمال نمی‌اومدن. آدم‌هایی که اگر کمی بیشتر هواشون رو داشته باشی قابلیت‌هاشون رو نشون می دن.

۷)      حس شش‌م و دیگران رو هم با هم می‌ارم. فیلم‌هایی که بدون خلق صحنه‌ها و موجودات عجیب و غریب، کمی وحشت و دلهره برای بیننده به ارمغان می‌آرن و حتی شده تا چند ساعت بعد آدم رو درگیر می‌کنند رو دوست دارم.

      بوی خوش یک زن – آلپاچینو بازی می‌کنه، دلیل از این بهتر 
البته آلپاچینو برای من یعنی پدرخوانده و بقیه‌‌ی فیلماش خیلی چشمگیر نیستند.

۹)      بدو لولا بدو، ۲۱ گرم و بابل رو هم می‌چسبونم بیخ گوش همدیگه! شاید بخصوص اولی هیچ ربطی به دوتای دیگه نداشته باشه، ولی برای من اصلِ همه‌شون تاثیریه که اعمال و رفتارهای شخصی ما می‌تونه روی زندگی دیگران –حتی اون‌هایی که نمی‌شناسیم‌شون-داشته باشه. این که یک اشتباه، هرچند کوچیک، می‌تونه یک نتیجه‌ی خیلی بد رو رقم بزنه و تا حد فاجعه پیش بره. مخصوصا لولا که به موضوع‌ش زیاد فکر کرده بودم.تمام اگرهای ذهن‌ آدم که اگر این می‌شد یا آن، حالا این‌طور بود و آن‌طور! این فیلم‌ها فلسفه‌های جالبی دارند.

۱۰)   چه زود رسید به ده تا! موندم بگم ارباب حلقه‌ها یا غلاف تمام فلزی؟! شما بگید

خوب من ۱۶ تا فیلم را در ده مورد نام بردم، بدون احتساب قسمت‌های دیگر سه گانه ها! از همین الان مطمئن‌م که خیلی از بهترین‌های خودم را به دلیل نداشتن حضور ذهن جا انداخته‌م. ولی فعلا این‌ها خودشان را به من تحمیل کردند! آخ! همین الان فهمیدم که پاپیون از قلم افتاده. در ایام نوجوانی داستان‌های فرار از زندان برایم جالب بود، و همین علاقه‌ها باعث شد الان کنت مونت کریستو جزو انگشت‌شمار کتاب‌هایی باشد که دو بار خوانده‌م! اوه! بهشت برفراز برلین هم بود! یک فیلم وسترن هم دیده بودم که آخرش هم بد به جزای عملش می‌رسید و هم خوب برای حفظ قانون اعدام می‌شد! اسم‌ش خاطرم نیست. اگر همین‌طور ادامه بدهم، کل فیلم‌هایی که دیده‌م و در دسته‌ی بدها قرار نمی‌گیرند را می‌نویسم! پس بهتر است بگذریم!

راستی یک کمکی می‌کنید؟! سال‌ها پیش سینما چهار یک فیلمی نشان داد، قدیمی –شاید از آن‌ها که سیاه و سفید بوده‌ند و بعد رنگی شده‌ند، شاید هم مال آن زمانی که تازه دنیای فیلم‌ها رنگی شده بود- تم‌ش شاید شبیه فیلم بازی بود، شخصیت‌ها به همراه بیننده در موقعیت‌هایی قرار می‌گرفتند که بعد از مدتی مشخص می‌شد دروغ بوده و البته دروغ بودن این موقعیت با وارد شدن به موقعیت دیگری – که بعدا مشخص می‌شد آن هم دروغ است – فاش می‌شد. این را هم بگویم که خلق موقعیت‌ها کاملا کلامی بود.یعنی تنها چیزی که من بخاطر دارم یک صحنه‌ی نسبتا طولانی پایانی در یک اتاق و دو شخصیت مرد بود که با هم صحبت می‌کردند، تمام این توهماتِ راست و دروغ هم از دل دیالوگ‌ها در می‌آمد. اسم فیلم را کسی نمی‌داند؟ 
البته خودم حدس می‌زنم شاید این باشد، اما چون حقیقتا یادم نیست جریان چه بود و این یکی را هم نمی‌دانم چه است، به هیچ وجه مطمئن نیستم.

خوب دیگر، بی جنبه بازی بس است، مطلب را تمام می‌کنم.

آقا می‌گم، ایرانی ‌ها جا موندند

خیلی خوب بابا! رفتم!

«ما آلبوم‌های خانوادگی را دیده‌ایم، اما یک سری تیپ‌ها مثل تیپ چپی،

این‌ها رو بابایی گریمور سریال “تا صبح” در همشهری جوان گفته. آدم خنده‌ش می‌گیره! حذف بخشی از تارخ معاصر مملکت! اونم نه صد سال پیش، بلکه همین سی سال پیش که هنوز نصف آدماش زندن! اون قسمتی که ایتالیک کرده‌م رو می‌گم!‌ توی این سریال‌های انقلابی که می‌سازن حتی حاضر نیستند یک شلوار پاچه گشاد قدیمی تن ملت کنند چه برسه به این‌که شهرک سینمایی درست و حسابی داشته باشند. با این همه عکس و فیلم و سند زنده که از اون دوران وجود داره باز هم چیزهای خامی به آدم تحویل می‌دن که تخیل‌ت رو بکار ببری و خودت ریزه کاری‌ها رو تصور کنی! اقا جان خوب مگه مجبورید؟ نسازید، نمی‌میرید که. ما هم کتاب هست دل‌مون بخواد می‌ریم می‌خونیم! اَه اَه اَه! رسانه این‌قدر بسته و رادیکال! دیگه رسانه نیست که اون! عایقه درجه یکه!

یک چیز دیگه‌ای که بابایی می‌گه اینه که بازیگرها رو نمی‌شه زیاد به‌شون دست زد. به این فکر کنید که چند درصد از موفقیت‌های فیلم‌ها رو ممکنه گریم، طراحی صحنه، جلوه‌های ویژه‌ی حرفه‌ای و جزئیات تاریخی و از این قبیل رقم بزنه؟ درسته که اصل، فیلم نامه‌ست و تا وقتی فیلم نامه‌ی درست و حسابی نداشته باشیم، بقیه‌ی چیزها می‌شن آفتابه لگن هفت دست ولی شام و ناهار هیچی! اما از اون طرف هستن فیلم‌هایی که در نهایت بی‌سلیقگی و یا با داشتن امکانات کم، کل ایده رو به فنا می‌دن.

جزئیات و جلوه‌های ویژه لازم نیست حتما توی فیلم‌های اکشن یا علمی تخیلی بکار برده بشن. تقریبا دیگه هر کسی با تکنیک Blue Screen آشنایی داره. و خیلی‌ها ازش استفاده می‌کنند. بعضی‌ها به دلیل نداشتن دانش یا امکانات یا هر دو یک چیز زاغارت ازش در می‌آرن و بعضی‌ها هم مثل گروه جلوه‌های ویژه‌ی فارست گامپ چنان با ظرافت این تکنیک رو استفاده می‌کنند و تصویر تام هنکس رو روی یک فیلم قدیمی از جان اف کندی پیاده می‌کنند که ما ممکنه باور کنیم فارست گامپ داره با کندی دست می‌ده!

یا دقت کنید به گریم‌ کیدمن در فیلم ساعت‌ها و البته تلاشی که کیدمن چپ دست برای یادگیری نوشتن و سیگار کشیدن با دست راست می‌کنه تا بتونه یه ویرجینیا ولف نزدیکتر به واقعیت خلق کنه. می‌دونم ما هم از این بازیگر‌ها کم نداریم و گاهی با توجه به امکانات فیلم‌های قابل توجه‌ای هم داریم. ولی خیلی وقت‌ها هم همه‌ی کارها رو سرسری پیش می‌گیریم و فقط می‌خوایم یه کاری کرده باشیم.

تلوزیون‌مون هم که کلا سینمامون رو بایکوت کرده و بجز بعضی محصولات خاص بقیه انگار اصلا وجود ندارند. با توجه به تاثیرپذیری سلیقه‌ی جامعه از تلوزیون و فراوانی مخاطبان‌ش به نظرم حتی بیشتر از سینما باید به‌ش پرداخته بشه ولی تا وقتی که همینه که هست و هیچ رقابتی هم وجود نداره، امید به هیچ پیشرفتی نیست. تلویزیون پتانسیل این رو داره که به طور ضمنی - و نه تو ذوق زن - خیلی چیزها رو فرهنگ سازی کنه ولی متاسفانه از همه‌ی امکانات‌ش در جهت عکس استفاده می‌شه چون فقط شده یه محل بخور بخور (تعارف که نداریم! همه جامون همینه) که هر کس یه بودجه‌ای بگیره یه سریال بی‌محتوای ارزشی یا طنز لوس و بی‌مزه با حداقل هزینه -برای این که بیشتر به جیب بزنه- بسازه و دِ برو که رفتیم!

آی که چقدر بدم می‌آد از این بلوز دامن‌های گل و گشاد بدرنگ و ناهماهنگ که تن بازیگرهای زن می‌کنند. آدم حال‌ش به هم می‌خوره از دیدن سریال‌ها! وقتی می‌خوان منزل ثروت‌مندها رو نشون بدن که دیگه واویلا! هر چی که ورشون اومد و به نظرشون لوکس بود رو عینهو عقده‌ای‌ها می‌چپونن تو یه خونه و اصلا به هم‌خونی اجناس کاری ندارند. یعنی یک دونه طراح دکور، برای رضای خدا توی این مملکت نیست؟ اگر می‌خوان همه چی واقعی باشه که چرا سعی در تحریف و حذف تاریخ داند. اگر هم دارن یک سریال معمولی می‌سازن که چی می‌شه به زیبایی‌های بصری‌ش هم توجه کنند؟ مگه ما دل نداریم؟

متخصص و علاقه‌مند توی مملکت ما کم نیست. خیلی هم زیادند. مگه می‌شه توی این هفتاد میلیون چندتا حرفه‌ای پیدا نشه؟ اما مشکل اصلی این‌جاست که مهجور و نادیده هستند چون این‌جا ملاک انتخاب و استفاده از آدم‌ها مهارت هاشون نیست. چی بگم والله! دردمون که یکی دوتا نیست! از کدوم‌شون بنویسم خوبه؟

چرا BBCفارسی فیلــتره و زبان‌های دیگه نه؟ چرا خبرگزاری‌ها فیلــتر می‌شن؟ تو دودردو مگه چی نوشته می‌شه؟ یک  جزیره چی داره؟ کتابلاگ؟! پیمان تا حالا چه چیزی نوشته که مشکل سیاسی، اخلاقی داشته باشه یا اصلا وابسته به انجمن‌های دفاع از حقوق زنان و بچه‌ها و زندانی ها و غیره باشه؟ می‌بینید چقدر حلقه‌ی دور خودمون رو تنگ می‌کنیم؟ چقدر مجبوریم ذهن‌مون رو محدود کنیم؟ کاش لطف می‌کردند و درباره‌ی طنز تلخ این قست از سریال‌شون توضیح می‌دادند!

ما که همه‌ش داریم دست به عصا راه می‌ریم تا زمین نخوریم ولی مثل اینکه باید سینه خیز بریم! هر چی قیم‌هامون تعیین می‌کنند ببینیم و بخونیم و بشنویم و بکنیم! آخه می‌دونید که ما شعور نداریم! خودمون هیچی نمی‌فهمیم! باید برامون تصمیم گرفته بشه! صلاح ما رو می‌خوان. هر جور دکترهامون گفتند رژیم می‌گیریم که یک وقت چاق نشیم و بتونیم بی‌دردسر از در بهشت رد بشیم!‌

کاش خودشون رو نشون می‌دادند که بشه باهاشون صحبت کرد. انتقاد، پیشنهاد!!! اخطار قبلی یا حداقل دلیل. آدم رو به یه جرمی اعدام می‌کنند دیگه؟ به ما هم باید تفهیم اتهام بشه! نمی‌دونم کتابلاگ با کی صحبت کرده:

من با مسئولان بخش فیلــترینگ وزارت مخابرات صحبت کردم و آن‌ها گفتند که این فیلــتر به اشتباه صورت گرفته و کتابلاگ دات کام را از دیتابیس فیلــترینگ خارج کرده‌اند و به زودی مشکل حل می‌شه

ولی خوب می‌شد اگر آدم‌های مشخصی برای ارتباط وجود داشتند و به مشکلات و اشتباهات رسیدگی می‌شد.

مثل اینکه فیلــترینگ هم باعث شد تا فعال ترین عضو وبلاگ گروهی با ۱۲۴ یادداشت متنوع به یک وبلاگ مستقل نقل مکان کنه. امیدواریم که در “چشمهایی که فکر می کنند” تجربه‌ی موفقی داشته باشه و در ضمن دودردو رو هم تنها نذارن

—-

* من طبق توضیحی که پای ویدئو نوشته بود گفتم که یکی از آخوندهای حماسه ولی دوستمون یک خبرنگار توی کامنت ها گفته ن که این آیت الله حکیم بوده. به هر حال من نمی دونم حقیقتش کدومه. اما ترجیح می دم ویدئو رو برندارم. واقعیت هایی که وجود داره رو نمی شه انکار کرد.

مدتی پیش توی اتاقم دنبال چیزی می‌گشتم که به یه جعبه پر از کارت اینترنت مصرف شده که در گذشته‌ استفاده می‌کردم برخوردم! خواستم بندازم‌شون دور ولی بعدا با خودم گفتم بذار یه روز بشینم و یه محاسبه‌ای بکنم ببینم چقدر طی اون مدت بابت اعتیادم پیاده شده‌م! گذشت تا اینکه دیروز توی نیازمندی‌های روزنامه‌ی ایران یه آگهی دیدم که با کارت‌های تلفن و اینترنت مصرف شده‌تون توی قرعه کشی شرکت کرده و برنده بشید. یخورده وسوسه کننده بود؛ این که با دور ریختنی‌هات شانس‌ت رو امتحان کنی! بنابراین به سایتی که معرفی کرده بودند سر زدم.

توی این سایت نحوه‌ی شرکت در قرعه کشی رو نوشته ن. ۵۰۰ تومان فیش بانکی باضافه‌ی دوتا کارت سوخته‌ی تلفن یا اینترنت که مهم هم نیست مال چه سرویس‌دهنده‌ای باشند رو توی پاکت می‌ذارید و به آدرسشون میفرستید و تا ۱۷ فروردین دندون روی جگر می‌ذارید تا قرعه کشی انجام بشه. جوایز هم دو تا رنوی PK و ۲۷۱ بن خرید ۵۰۰۰۰ هزار تومانی از شعب یک فروشگاه زیورآلات بدلی هست! فکر می‌کنید این کار چقدر سود داره؟

آمار می‌گن تعداد کاربران اینترنت در ایران از یازده میلیون نفر گذشته. ما زیاد جدی نمی‌گیریم. فرض می‌کنیم هشت میلیون و نصف این رقم هم از کارت اینترنت استفاده می‌کنند. اگر از هر صد نفر اون‌ها فقط پنج نفر این آگهی رو جدی بگیرن؛ ۱۰۰ میلیون تومان می‌ره به حساب شرکتی که تازه از آذر ماه امسال ثبت شده. نمی‌دونم کاربران کارت های تلفن چه تعدادی هستند، ولی ما خیلی دست پائین حساب می کنیم و ۲۵ میلیون تومان هم از این طریق به حساب شرکت می‌ریزیم.هزینه‌های شرکت رو از این ۱۲۵ میلیون تومان کم می‌کنیم. رنوی PK چنده؟ چهار میلیون؟ در اینصورت دوتاش می‌شه هشت‌ تا. ۲۷۱ بن ۵۰هزارتومنی هم میشه ۱۳ میلیون و ۵۵۰ هزار. مطمئنا بن ۵۰۰۰۰ تومانی واقعا ۵۰۰۰۰ تومان نیست و با توجه به اجبار خریدی که از یک فروشگاه خاص بوجود می‌آد درصد سودآوری افزایش قیمت از جانب فروشنده خواهیم داشت. این رو هم در نظر نمی‌گیریم. ۲۱۵۵۰۰۰۰هزار هزینه‌ی خالص خواهیم داشت. ما هزینه‌های جانبی هم به‌ش اضافه می‌کنیم تا رندش بشه ۲۵ میلیون تمام. یعنی از ۱۲۵ میلیون ۱۰۰ تاش میشه سود خالص! در عرض دو ماه!

کی پایه‌ست بریم شرکت ثبت کنیم؟

البته موزیک مناسبتی یک ایراد بزرگ داره؛ تارخ مصرف داره. مثلا اگر یادتون باشه دو تا از رپرها سر ماجرای زهرا امیر ابراهیمی آهنگی خوندن با عنوان CD رو بشکن که در جای خودش مورد استقبال واقع شد از روی کنجکاوی یا علاقه. ولی الان دیگه کسی به اون آهنگ گوش نمی‌ده. از نقطه نظر شخصی من موزیک رپ ماندگار نیست و زود گوش از شنیدن‌ش خسته می‌شه. من ساعت‌ها میتونم الهه‌ی ناز رو بشنوم اما دو بار هیپ هاپ شنیدن در بهترین شرایط حوصله‌مو سر می‌بره. مسلما این بیشتر به شخصیت و سلیقه شنونده وابسته‌ست.

اول بشنویم نظر یک رپر ایرانی درباره‌ی کاری که می‌کنه چیه! ترانه‌ی احساس من از دامون اچ آی وی در آلبوم بی حیا بازی:

 [audio:http://doxdo.net/wp/wp-content/uploads/2007/01/damoon-hiv-bee-hayaa-baazi-3-ehsase-man.mp3]

حالا که بحث دامون شد تنوع موضوعی توی کارهاش به نظرم جالبه! غیر از اینکه بعضی از ترانه‌هاش فقط حاوی الفاض رکیک هستند و به نوعی شاید تخلیه روانی خواننده باشند از طرفی متن‌هایی دیگه‌ای مثل خودکشی رو میخونه که راست یا دروغ، موضوع خودکشی خودش رو مطرح می‌کنه و یا خوندن چند آیه از سوره‌ی بقره به سبک هیپ هاپ! 

 خشونت کلامی که در این ترانه‌ها نهفته‌ست خودش رو در برخی ویدئوهای ساخته شده هم نشون می‌ده. برای مثال ببینید ویدئوی Loveless رو از گروه ۰۱۱۱ که اتفاقا از شبکه‌ی IranMusic پخش شد اولین بار:

یا قمه کشی توی ویدئوی تریپ ما از هیچکس!

ماجرای نامگزاری این گروه‌ها هم جالبه از وقتی هیچکس کارهاش رو تحت نام ۰۲۱ ارائه داد که نمادی از تهران بود؛ گروه های دیگه هم این رو به عنوان یک سبک نام‌گذاری پذیرفتند و بعضی‌هاشون با توجه به این‌که از چه شهری بودند پیش‌شماره همون شهر رو به عنوان نام گروه انتخاب کردند! تو این سایت میتونید برخی از انواع و اقسام اسم‌ها رو ببینید.

مجال پرداختن به همه‌ی این گروه‌ها نیست برای حسن ختام هم ترانه‌ی آماده باش رو از گروه زدبازی لینک می‌کنم که یه جورایی مناسب حال و هوای این روزها و بحث جنگ و حمله‌ی آمریکاست!  

نه! عمرا! دل‌م برای صدام نسوخت. دلم برای مردم عراق سوخت که بغض کردم. اعدام صدام حق مردم خفقان زده‌ی عراق بود. اعدام صدام حق بازماندگان حلبچه‌ست. اعدام صدام حق خانواده‌های تکه پاره شده‌ی ایرانیه. اعدام صدام حق همه‌ی آن‌هاییه که نفهمیدند جوانی در آوراگی چطور گذشت. با این همه اعدام صدام برای هیچ داغدیده‌ای حتی به اندازه‌ی یک آسپرین بچه هم فایده نداره. اتفاقاتی که نباید می‌افتادند، افتاده‌ند و همه غیر قابل بازگشت‌. زندگی‌های له شده زیر سنگینی چکمه‌های استبداد هرگز ترمیم نخواهند شد. از ماست که بر ماست. تا نباشد فرمانبردار نیست فرمانده‌ای! 

می‌گویند انسانیت! می‌گویند حقوق بشر! کدام انسان؟ کدام بشر؟ تمام قربانیان این سال‌‌ها بشر نبودند؟ انسان نبودند؟ چرا همیشه خون مجرمین رنگین‌تر از خون قربانیان‌شان است؟

می‌دونم این تعریفی که ارائه دادم شاید بسیار مسخره به نظر برسه ولی در نظر من اینطور هست. گاهی برای خودم اینجور تصحیح می‌کنم که در صورتی می‌شه به همه‌ی این‌ها عنوان خودفروشی داد که برخلاف میل باطنی و براثر جبر برای بقا مجبور به انجام‌شون بشیم و برامون لذتی نداشته باشه که با این حال هم طیف وسیعی رو دربر می گیره!  به نظر می‌رسه این مسئله رو فقط باید به لحاظ اخلاقی مورد بررسی قرار داد و تنهابه این شکل هست که می‌شه یک یا چند گروه مشخص رو خودفروش دانست؛ در صورتی‌که عمل اون ها در ارائه‌ی جسم و ذهن‌شون برخلاف عرف و قوانین اجتماعی که در اون زندگی می‌کنند باشه!

حالا از همه‌ی این‌ها بگذریم من جامعه شناس نیستم که بخوام تحلیل یا تعریفی ارائه بدم فقط خواستم بگم که من هم گاهی کارهایی انجام می دم که بعدا دچار عذاب وجدان خودفروشی می‌شم بابت‌شون! البته خودفروشی در حد اولترا لایت! مثلا در این یک سال اخیر که کارهای اداری‌م جاهایی گیر بود و نیاز به انجام فوری‌شون داشتم اگر می‌دیدم با کمی بگو بخند با طرف - در حالیکه از نگاه کردن به قیافه‌ش هم چندشم می‌شد! - مشکل‌م حل می‌شه ، از خودم مایه می‌ذاشتم و این ننگ(!) رو به جهت فایده‌ی بزرگ‌تری که برام داشت انجام می‌دادم! البته این معضل از جهات دیگه‌ای مثل فساد دستگاه های اداری هم قابل بررسی‌ِ و این‌که اصلا چرا جامعه باید جوری باشه که فضا برای همچین اعمالی باز باشه؟

بعدها که بالاخره اون مشکل‌م حل شد خیلی از خودم بدم اومد! روی خودم کار کردم تا باز مثل قبل برای هر سود مادی و دنیوی روح‌م و شخصیت‌م رو نفروشم! چون آدم هر قدر هم که کارهاش رو به راه باشه تا آرامش روانی نداشته باشه لذت کافی از داشته‌هاش نمی‌بره. کما این‌که یک بار به همین دلیل که حاضر نشدم از موضع خودم کوتاه بیام ضرری کردم که تا مدت‌ها و حتی همین الان هم اثرات‌‌ش وجود داره. ولی هرگز از کار خودم پشیمون نشدم و نیستم. گرچه هنوز روی این جمله  که قبلا هم درباره‌ش گفته بودم گیر کرده‌م:

“There will be a day when you will wish you had done a little evil to do a greater good”

شما چی فکر می‌کنید؟

من از شهرهای دیگه خبر ندارم. اما سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران یه برنامه داره به اسم جشن کتاب تهران. آخرین روز جشن کتاب فردا یعنی ۲۴ آذر ماه است. به همین مناسبت فرهنگسرای دانشجو مسابقه‌هایی مرتبط با کتاب ترتیب داد که قرار بود مهلت ارسال آثار در اون‌ها همه تا ۲۴ آذرماه باشه. توی پایگاه اطلاع‌رسانی که به تازگی راه انداخته‌ند نوشته شده تا ۳۰ آذر ماه تمدید شده. اما اون‌طور که من توی پوسترها دیدم مهلت ارسال آثار ۱۵ دی قید شده بود! جوایز نفرات اول تا سوم به ترتیب ۷۰، ۵۰، ۳۰ و برای نفرات چهارم و پنجم ۲۰ هزار تومان بن خرید کتاب هست. و در بعضی مسابقه‌ها نفرات ششم و هفتم هم ده هزار تومن بن کتاب هدیه می‌گیرند. برای آگاهی بیشتر می‌تونید از روابط عمومی فرهنگسرا هم بپرسید: ۸۸۷۱۷۱۹۵ و ۸۸۷۱۷۱۹۶

نشانی: تهران، یوسف آباد، خیابان سید جمال‌الدین اسدآبادی، خیابان ۲۱، بوستان شفق، فرهنگسرای دانشجو

طعم ملس کتاب

۱) معرفی یک کتاب در حداکثر ۲۵۰ کلمه یا نقد کتاب با حداکثر ۸۰۰ کلمه. بدون محدودیت در تعداد آثار ارسالی.

۲) شرکت کنندگان محدودیت سنی یا تحصیلاتی ندارند.

۳) اولویت بررسی با آثاری‌ست که زودتر به دبیرخانه ارسال شوند و یا در مورد کتاب‌های جدیدتر باشند.

۴) پس از بررسی آثار ارسالی در دو هفته‌نامه روشنا چاپ شده و به نویسندگان حق مولف پرداخت می‌گردد.

۵) مشخصات کتاب معرفی یا نقد شده در ابتدای نوشته ذکر شود: عنوان اصلی کتاب، عنوان فرعی کتاب (در صورت وجود)، نام و نام خانوادگی نویسنده، نام انتشارات، شهر محل نشر، چاپ چندم و تارخ چاپ (در صورتی‌که چاپ اول نباشد)، شمارگان (تیراژ)، تاریخ چاپ اول، قطع، تعداد صفحات و قیمت.

۶) آثار با خط خوانا بر روی کاغذ با مشخصات فردی، شماره تماس تلفنی، یک برگ فتوکپی صفحه اول شناسنامه، به نشانی فرهنگسرای دانشجو، دو هفته نامه روشنا ارسال کنید. روی پاکت قید شود اولین جشنواره بزرگ “طعم ملس کتاب”

ک مثل کتاب (یا اولین کتابی که خواندم)

۱) محدودیت سنی یا تحصیلاتی ندارد.

۲) هر فرد تنها می‌تواند با یک خاطره شرکت کند.

۳) حداکثر مطالب در ۱۲۰۰ کلمه نوشته شوند.

۴) خاطره‌های خود را به ضمیمه‌ی نام و نام خانوادگی، سال تولد، مقطع تحصیلی و فتوکپی صفحه اول شناسنامه به آدرس فرهنگسرای دانشجو ارسال نمائید. روی پاکت‌ نوشته شود: مسابقه‌ی خاطره‌نویسی “ک مثل کتاب”

بهترین کتابی که ساخته‌‌ام

۱) مسابقه در سه گروه دانش‌آموزان دبستان، راهنمایی و دبیرستان برگزار می‌شود.

۲) هر کس می‌تواند با تنها یک کتاب ساخته شده شرکت کند.

۳) هر کتاب ساخته شده باید مثل یک کتاب واقعی دارای شناسنامه، فهرست، مقدمه و قیمت پشت جلد باشد.

۴) تمام مراحل ساخت کتاب شامل نوشتن متن، تصویرسازی، صفحه آرایی، طراحی جلد و صحافی باید توسط خود شرکت‌‌کننده انجام شده‌باشد.

۵) کتاب‌های ساخته شده را به ضمیمه نام و نام خانوادگی، سال تولد، مقطع تحصیلی و فتوکپی صفحه اول شناسنامه به آدرس فرهنگسرای دانشجو ارسال نمائید. روی پاکت‌ نوشته شود: مسابقه‌ی “بهترین کتابی که ساخته‌م”

زرشک زرین کتاب (بدترین کتابی که خوانده‌م)

۱) هر کس می‌تواند تنها یک کتاب معرفی کند.

۲) دلایل را به صورت کوتاه حداکثر در ۹۹ کلمه ارسال کنید.

۳) آثار خود را به همراه مشخصات فردی و شماره تماس تلفنی به آدرس فرهنگسرا ارسال کنید. لطفا روی پاکت حتما قید شود : مسابقه‌ی “زرشک زرین کتاب”

کتاب‌های درشی

۱) هر کس می‌تواند حداکثر سه عکس یا تصویر دست‌کاری شده از کتاب های درسی ارائه دهد.

۲) نمایشگاهی از آثار ارسالی در نگارخانه‌ی فرهنگسرای دانشجو برگزار خواهد شد.

۳) آثار خود را به همراه مشخصات فردی و شماره تماس تلفنی به آدرس فرهنگسرا ارسال کنید. لطفا روی پاکت حتما قید شود : مسابقه‌ی “کتاب‌های درشی”

توضیح نا لازم(!): اون چیزی که در عکس پوستر بالا مشاهده مشه؛ هاله ی نور نیست! نور فلاش یک عکاس ناشی و بی دقت است که عدل افتاده تو بغل آدم توی پوستر!

یک مادر مجرد که متصدی بلیط مترو هست و با این کار زندگی سه دخترش رو می‌چرخونه. دو دختر بچه داره و یک دختر پانزده ساله به اسم لیا. این لیا خانوم یک روز دسته گل به آب می‌ده و ناخواسته از دوست پسرش باردار می‌شه، البته خودش نمی‌فهمه و تازه دو ماه بعد مادرش متوجه می‌شه و به مادرش اعتراف می کنه من به این ارتباط مایل نبودم و مجبورم کرد. من این بچه رو نمی‌خوام و این حرفا. این ماجرا مثلا مربوط به سال‌های قبل از ۱۹۷۰ بود فکر کنم و خوب قوانین اجازه‌ی چنین کاری رو نمی‌داد و جرم محسوب می‌شد. برای یک سقط جنین بهداشتی و مخفیانه نیاز به پول زیادی بود و مادر توان پرداختش رو نداشت. مثلا برای تهیه‌ی این پول تلوزیون خونه رو فروخت و بعد از طرف یکی از همکاراش به خانمی معرفی شد که برای این کار به ۸۰۰ فرانک راضی بود. خانم این کاره زیاد هم به کارش وارد نبود و باعث شد که کار دخترک به بیمارستان بکشه و در نهایت پلیس هم از طریق دستگیری دوست پسر دختر که توی کار مواد مخدر بود از این موضوع باخبر شد و کار مادر و دختر به دادگاه کشید. همسایه‌ی این خانم Gisèle Halimi رو به عنوان وکیلی که در کار حقوق زنان و دفاع از سقط جنین هست به‌ش معرفی کرد خانم Halimi هم بعد از شنیدن داستان حاضر شد که از اون ها دفاع کنه اما پخش شدن موضوع باعث اخراج دخترک از مدرسه شد. در دادگاه اول اون‌ها تبرئه شدند ولی فیلم ادامه داشت و من تا همین‌جا بیشتر ندیدم
همین‌قدر هم که فهمیدم مدیون زیرنویس عربی بود که از اون هم چیزی جز کلمه‌های مشترک با فارسی نفهمیدم! با تشکر از بخش Orientِ شبکه تلوزیونی TV5 Monde بابت زیرنویس و اینا!‌

و اما اصل موضوع همون سقط جنینه. زنان جلوی دادگاه شعار می‌دادند و خواستار سقط جنین آزاد و مجانی بودند!‌ در اکثر کشورها مادران فقط در شرایطِ خیلی خاص مجاز به سقط هستند. همین جرم بودن این کار پای افراد ناشی و سودجو رو باز می‌کنه که باعث مرگ و میر افراد زیادی می‌شه. کشور ما هم از این قاعده مستثنا نیست. یک بار یکی از دوستان برام تعریف کرد که چه زجری کشیده برای سقط جنین‌ش و حاضر بوده بمیره اما اون بچه رو نداشته باشه! (جهت اطلاع دوست من همسر داشت و همسرش هم در جریان بود اما نمی‌تونست جلوش رو بگیره!) نمی‌دونم اگر اون بچه بدنیا می‌اومد آیا مهر مادر رو هم برای خودش می‌تونست بخره یا نه و چه زندگی ممکن بود داشته باشه. اما به هر حال یک موجود زنده بود که حق حیات ازش گرفته شد.

تا وقتی که به گرفتن حق حیات از یک موجود زنده فکر نکردم سقط جنین به نظرم حق طبیعیه مادرِ، اما وقتی به اون سمت قضیه فکر می‌کنم از قتل یک آدم بالغ هم وحشتناک‌تر به نظر می‌آد! به نظر من نمی‌شه رو این موضوع نظر قطعی داد و گفت همیشه و در هر شرایطی آزاد باشه. عوض‌‌ش می‌شه مثلا زمینه‌ای بوجود آورد که مادر درخواست بده و وضعیت خودش رو اعلام کنه و یک دادگاه فوری تشکیل بشه و در مورد این عمل تصمیم گیری کنه. بعضی ها از سقط جنین به عنوان اختیار زن در مورد بدنش یاد می‌کنند که چندان درست به نظر نمی‌رسه. نمی‌خوام زیاد این موضوع رو باز کنم. فقط نظر خودم رو گفتم و نظر شما رو می‌خوام، در صورت امکان!

پ.ن. یک توضیحی هم درباره‌ی عکس بدم. این تصویر رو بار اول در این وبلاگ دیدم و طوری که نوشته بود مربوط به یک جنین ۲۱ هفته‌ای به اسم ساموئل الکساندرِ که پزشکان مجبور بودند بدون خارج کردن‌ش از رحم مادر تنها از طریق یک شکاف روی رحم عمل‌ش کنند و دوباره برش گردونن تا دو ماه آخر رو هم در شکم مادر رشد کنه. جنین هم بعد از عمل دست کوچولوش رو از اون شکاف بیرون میاره و انگشت جراح، دکتر برنر، رو فشار می‌ده، به نشانه‌ی تشکر! (فرضا دیگه!!!)

برام جالبه که یه مادر حاضره جونش رو بده تا یه جنین سالم رو از هستی ساقط کنه و یه مادر دیگه حاضره اونقدر زجر بکشه تا جنینش قبل از بدنیا اومدن داخل رحم جراحی بشه و سالم بدنیا بیاد! راستی من اگه جراح اون بچهِ بودم همون موقع گریه‌م می‌گرفت و دیگه دلم نمی‌اومد برش گردونم اون تو. اون هم بعد از اینکه لمس کردن رو تجربه کرده! به هر حال من عاشق این عکس شدم و به نظرم خیلی عکس لطیف و پر احساسیه!

۱) برای قرار دادن تصویر در سمتِ چپ پاراگراف اول ابتدا روی سطر اول کلیک می کنیم و با کلید home (روی صفحه کلید) نشانگر ماوس را به ابتدای سطر منتقل می‌کنیم. سپس روی آیکون وارد کردن تصویرِ ادیتور (
) کلیک می کنیم. صبر می‌کنیم تا پنجره ی مربوطه بالا بیاید.

۲) دکمه‌ی Browse را کلیک می‌کنیم و تصویر مورد نظر را از روی کامپیوترمان پیدا کرده و انتخاب می‌کنیم. سپس برای اینکه تصویر به سرور دودردو منتقل شود کلید Upload را کلیک می کنیم و همان طور که در تصویر زیر مشخص است صبر می‌کنیم تا تصویر مورد نظر ما بارگذاری شده و به لیست تصاویرِ روی سرور منتقل شود. زمان این مرحله با توجه به سرعت ارتباط با اینترنت و همچنین حجم عکس متغیر است.

 3) بعد از آپلود شدن عکس می‌توان آن را از لیست تصاویری که به صورت Thumbnail مشخص هستند انتخاب کنیم، نام و مشخصات اندازه‌ی آن در Textboxهای مربوطه وارد می‌شود. حال اگر Width تصویر بیشتر از ۲۰۰ است باید آن را ۲۰۰ یا کمتر کنیم. با این کار Height هم به صورت خودکار متناسب با Width تغییر می کند. اما اگر بخواهیم هر کدام را مستقل تنظیم کنیم باید روی علامت کلیپسی که از سمت راست بین این دو مقدار قرا گرفته و آن‌ها را به هم لینک می‌کند کلیک کنیم تا برداشته شود. در اینصورت به راحتی می‌توان هر کدام را مستقلا اندازه داد، گرچه اینکار باعث می شود تناسب تصویر به هم بریزد.

۴) در این‌مرحله Alignment یا همان محل قرار گرفتن تصویر در پاراگراف را از منوی بازشونده انتخاب می‌کنیم. انتخاب مناسب برای ما Left است. در ضمن برای اینکه احیانا متن ما به لبه های تصویر نچسبد می توانیم Margin را ۲ قرار دهیم.

 5) پس از انجام تمامی این مراحل روی OK کلیک می‌کنیم و کار تمام است.

توضیح: در صورتیکه بخواهیم تصویر بزرگتری در بین پاراگراف‌ها یا انتهای متن اضافه کنیم مراحل کار تقریبا مشابه‌ند با این تفاوت که در اینجا باید دقت شود محل قرار گرفتن تصویر حتما بعد از ۱۵۰ کاراکتر اول باشد. عکس های بزرگ ترجیجا در پاراگراف جداگانه قرار داده شوند و با Align=middle ست شوند(مانند تصویر قبل). مقدار Width آن ها حداکثر ۴۰۰ پیکسل باشد.

البته برای قراردادن تصویر جزئیات بیشتری وجود دارد که انشالله در آینده مفصل تر بیان می شوند.

سال ۲۰۰۴ کمپانی ولوو خودرویی رو با عنوان YCC (Your concept car) معرفی کرد که همهی مراحل طراحیش رو یک گروه ۹ نفره از زنان انجام داده بودند. اما چرا ولوو برای انجام یک چنین پروِژهای سرمایه گذاری کرد بر میگرده به آماری که از مشتریانش داشت. مثلا در امریکا ۵۴ درصد خریدارن ولوو رو زنان تشکیل میدن. پس لازم بود که بتونه اتومبیلهایی تولید کنه با خصوصیاتی ویژهی این طیف از مشتریان. خوب چه کسی بهتر از یک زن میتونه نیازهای همجنسش رو درک کنه و بدونه که از یک اتومبیل چه چیزهایی میخواد؟

البته از نظر من این موضوع بیشتر جنبهی نمادین و تبلیغاتی داشت و هیچ لزومی نداشت که چنین گروهی تشکیل بشه. با یک گروه ترکیبی هم میشه این کار رو کرد. اما به هر حال این پروژه تعریف شد و با موفقیت انجام شد. هر چند به دلیل هزینهی بالایی که ساختش داره هیچوقت به تولید انبوه نرسید و فقط در صورتیکه کسی اونو سفارش بده میتونه از داشتن ش بهرهمند بشه.

برخی جزئیات و نکاتی که این زنان در نظر گرفتهند در نوع خودش جالبه. مثلا در باک بنزین که با یک دکمه بطور خودکار باز میشه تا یه وقت ناخونمون نشکنه دیگه مجبور نیستیم کیف دستیمون رو موقع رانندگی بندازیم صندلی عقب یا صندلی کمک چون همین بغل دستمون جای کافی برای گذاشتنش هست. وقتی سوار ماشین میشی همه چیز خودکار و هماهنگ با بدنت تنظیم میشه. اگر موهات رو پشت سرت بستی باز هم راحت میتونی سرت رو به پشتی تکیه بدی چون فرورفتگی برای کلیپس یا دم اسبیت روی پشتیها تعبیه شده! اگر دستات پره و از خرید برگشتی با فشار یک دکمه نزدیکترین در برات باز میشه تا به راحتی بارت رو بذاری توی ماشین. صندلیهای عقبی مثل صندلی سینما تا میشن تا بازم جای بیشتری برای خریدهات داشته باشی. تازه زیر صندلیها هم جا برای مجله و روزنامه هست! درها کاملا به سمت بالا باز میشه تا سوار شدن آسونتر باشه.

البته به غیر از نکاتی که در طراحی رعایت شده عملکرد ماشین هم طوریه که رانندگی رو برای هر کسی به خصوص خانمها راحت تر کرده. مثلا برای پارک دوبل سنسورهایی هست که تشخیص میدن بین این دو ماشین مکان کافی برای پارک هست یا نه! اگر بود باز هم قابلیت آتوپارک برای یه پارک دوبل راحتتر به شما کمک میکنه! در صورت پنچر شدن لازم نیست کنار خیابون بایستید تا یکی بیاد کمکتون با همون لاستیک پنچر میتونید ماشین رو به جایی برسونید. و از اینجور امکاناتی که رانندگی رو آسونتر کنه! در ضمن این ماشین کاپوت نداره! یعنی در واقع کاپوتش طوریه که شما نمیتونید درش رو باز کنید، چون نیازی نیست! ماشین خودش همه چیز رو چک میکنه و هر وقت نیاز داشت بهتون میگه ببریدش تعمیر گاه!

اینها فقط بعضی جزئیاتی بود که من گفتم. این ماشین خصوصیاتت زیادی داره، میتونید در موردش جستجو کنید. شاید در آیندهی نه چندان دور نسل جدیدی از این نوع اتومبیلها به تولید انبوه برسند. این خیلی خوبه که حداقل در تیم طراحیِ وسائلی که برای زنان ساخته میشه از ایدههای خود اونها و نیازهاشون استفاده بشه. مطمئنا اینطوری میشه محصولات کاربردتری تولید کرد.

اینجا میتونید بیشتر در مورد این ماشین و عملکردش بخونید (دو صفحه + تصاویر مربوطه)

یک ویدوئوی دو دقیقهای در مورد معرفی این ماشین

و یک تصویرِ کاملتر از نمای بغل

"روز جمعه گذشته، کارشناسان امنیتی شرکت اعلام کردند، کد منبع جدید موتور
جستجوی شرکت، روز پنج‌شنبه، که به منظور آسان‌تر نمودن کار برای توسعه‌دهندگان
توسط گوگل به عنوان ابزاری که می‌تواند در جستجوی باگ‌های نرم‌افزاری، اطلاعات رمز
و حتی کد اختصاصی که نباید در نخستین مکان به اینترنت فرستاده شود، عرضه شده، می‌تواند
مورد سوء استفاده قرار گیرد."

چیزی فهمیدید؟ من مجبور شدم دوباره با تمرکز بیشتر بخونم تا بفهمم چی نوشته! این
بخشی از خبری هست که در صفحه‌ی دانش و فناوریِ (ص۵) روزنامه‌ی همشهری ِ مورخِ ۲۰
مهر ۱۳۸۵ به نقل از گروه علمی فرهنگی نوشته شده. به نظرم در همون نگاه اول می‌شه
فهمید که این یک ترجمه‌ی شدیدا تحت‌الفظی و تحت‌الساختاریِ (! کاملا قبول دارم که
این کلمه من درآوردی و اشتباه است!) مترجم شاید به زبان مبدا آشنا بوده ولی
شک دارم که به دستورِ زبانِ مقصد (همون فارسیِ خودمون) آشنایی داشته باشه!!! مطمئنم
همین الان بدون دست زدن به کلمات و فقط ب