وبلاگ گروهی دودردو

در اتوبوس های شهری رسم بر این است که معمولا وقتی فرد مسنی وارد اتوبوس می شود جوان ترها به احترام او بلند می شوند و صندلی خود را به او می دهند.تا اینجا درست حال نویسنده ای را فرض کنید که بر حسب اتفاق فقط در اتوبوس می تواند مطلب بنویسد و البته جوان هم هست و رسم بالا را می داند. و این بار نیز او قصد نوشتن مطلب مهمی دارد ولی تا شروع به نوشتن می کند مجبور می شود که رسم بالا را بجا بیاورد پس مطلب او همواره با وقفه های بس طولانی همراه می گردد که این وقفه ها مانع به پایان رسیدن مطلب او می شود. آیا او برای نوشتن مطلبش در جهت پیشبرد بشریت و ارتقا جامعه می تواند از اجرای این رسم سر باز زند تا شاید مطلبی در باب اخلاق اجتماعی به رشته تحریر درآورد؟ جواب من و شاید خیلی از شما مثبت باشد ولی باید به این نکته نیز اشاره کنم که اگر مطلب او در نظر۱۰نفر جالب باشد اما وقتی حرکت او روی ۱۰ نفر اثر سو بگذارد باز هم نوشتن مطلبش بر حرکتش ارجعیت دارد؟ گفتن و نوشتن اینکه به اخلاقیات پایبند باشیم سهل و آسان است ولی انجامش است که سخت و مشکل می نماید. و مهم نیز همین است چرا که شاید گفتن و نوشتن از دست خیلی ها براید ولی آیا همه نیز از پس اجرای این قوانین اجتماعی برمی آییم؟