خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

یک لحظه چشم­هایتان را ببندید و به مرگ خودتان فکر کنید. نه! به اینکه بعد از مرگ چه اتفاقهایی ممکن است برایتان بیفتد و احتمالاً نکیر و منکر و عذاب و فشار قبر و اینها اصلاً فکر نکنید. فقط به این فکر کنید که یک روحِ رها هستید که می­تواند همه جا برود و همه را ببیند.
اول پدر و مادر و خواهران و برادران و در صورت وجود، همسر و فرزندان خود را می­بینید. ضجه و زاری می­زنند. حالشان خیلی بد است. به مرزهای جنون نزدیکند. مادرتان که اصلاً طاقت به هوش ماندن را ندارد. اوضاع خیلی خراب است. بغض می کنید. دیگر تحمل دیدن این صحنه­ها را ندارید.
حالا نوبت دوستان است. وقتی خبر را می­شنوند از درد فریاد می­کشند. ناگهان همه خاطراتِ با هم بودن­هایتان برایشان تداعی می­شود. اشک نمی­تواند پاسخگوی دلتنگی­شان شود. این خبر تلخ را باور ندارند. بغض حالا دیگر گلویتان را بدجوری می­فشارد.
محل کارتان را می­بینید. یک نفر تلفنی خبر را به همکارانتان می­گوید. کسی که با تلفن حرف می­زند ناگهان ساکت می­شود. گوشی از دستش می­افتد و اشک است که بی­اختیار سرازیر می­شود. طولی نمی­کشد که همه می­فهمند. همه بهت زده­اند و نمی­دانند باید چه بکنند. حالا دیگر به وضوح دارید گریه می کنید!
 
گاه می­­اندیشم
خبر