پ.ن

اگر برای خواندن بعضی از سایت‌ها که پشت دروازه می‌مانند مشکل دارید مهدی روش خوبی را پیشنهاد داد.شما در قسمت Manage subscriptions می توانید از قسمت Folders and Tags دسته‌بندی سایت‌‌هایی که پشت دروازه قرار گرفته‌اند را به اشتراک بگذارید.این کار شما باعث می‌شود که گودر یک خروجی به صورت فید از دسته‌بندی که به اشتراک گذاشته‌اید به شما بدهد.شما با معرفی این فید خروجی گودر به snarfer می‌توانید مشکل سایت‌های پشت دروازه را حل کنید.

اینها همه ش حداقل کارهاییِ که برای ارزشیابی یک خبر مشکوک قبل از به اشتراک گذاشتن میتونیم انجام بدیم. و البته همه اینها ممکنه سقم خبر رو مشخص کنه ولی دلیل کافی برای صحتش نیست. اگر به چیزی شک دارید و میخواید به اشتراک بذارید حتما با یک نوت یا کامنت شکتون رو نشون بدید.

۲- دو صحنه ی زیر مردی با پیراهن سفید آستین کوتاه که به نظر میاد آرش حجازی باشد.

ما در فیلم میبینیم که تعدادی موتور سوار دو ترکه کارگر شمالی را بالا میروند. یک نفر با کلاه خود نظامی رو به جمعیتِ داخل خیابان خسروی حرکاتی (شاید جهت متفرق کردن) انجام میدهد و خودش در جهت موتور سوارها خیابان را بالا رفته و از صحنه خارج میشود. مرد دیگری با همان ظاهر نظامی (فقط به صورت یک سایه مشخصِ) از سمت چپ وارد خیابان کارگر شده و رو به سمت جمعیت خیابان خسروی می ایستد.
این ویدئو از بالای پشت بام گرفته شده. حداقل سه نفر در حال تماشای حوادث بودند و این از گفتگوهای پس زمینه کاملا مشهودِ. دو خانم و یک آقا. در لحظه ای از فیلم یکی از خانم ها میگه الان میزنه و صدای شلیک رو میشنویم. تصویر زیر لحظه ی شنیده شدن صداست و چند نفری که جلوتر و نزدیکتر هستند و همان شبحِ نظامی رو به جمعیت که احتمالا او شلیک می کند. از حرکات چند نفر جلویی که به اطراف می دوند یا سرشان را می دزدند اینطور بر می آد که شخصی که جلوشون ایستاده در حال شلیکه.

اما فاصله ی محل کشته شدن ندا تا محل شلیک به گواه این خط کش کمتر از ۲۵۰ متر است (البته در برنامه صدا و سیما این فاصله بیش از سیصد متر عنوان شده) و در طول این مسیر چندین نفر ایستاده ند. آیا این همان گلوله و همان شلیک است؟ با توجه به گفته ی دو تا از شاهدان ماجرا (آرش حجازی در مصاحبه با بی بی سی و استاد همراه ندا در تلوزیون ایران) فقط صدای یک شلیک شنیده شده. احتمالا همان که ما در ویدئو میبینیم و عاملش هم مشخص است. در ضمن بر طبق گزارش پزشکی قانونی گلوله از پشت وارد شده و از جلو خارج شده. که مغایرتی با آنچه تا به حال دیده شده نداره.

درحالیکه به نظر می آد این ماجرا شاهد کم ندارد امیدوارم که هرچه زودتر شفاف سازی شود.

سرنوشت چیزِ غریبی ست!

توضیح اضافه: چندی بعد از نوشتن این مطلب متوجه شدم که سایت عبرت همون مطلبی رو که به ش لینک دادم ویرایش کرده و اسکرین شات ها و تصاویر جدید به متن اضافه کرده. فقط میخوام برای اونهایی که به لینک مراجعه میکنند شبهه کپی برداری یا دوباره کاری از طرف من ایجاد نشه.

وبلاگ جهادی ویرچوآل مطلب جالبی در مورد شرکت خوشگوار مشهد تولید کننده نوشابه‌های کوکا کولا در ایران نوشته‌اند که بسیار جالب است.
این شرکت را به دلیل داشتن زمین محل کارخانه به شکل ۶ ضلعی (عکس ماهواره‌ای بالا) متهم به تمثیل ستاره داوود و در نتیجه آن بهودی بودن و صهیونیست بودن کرده‌!
حرکت مرموز نماینده شرکت کوکاکولا(خوشگوار مشهد)

۱- داداش منطق‌ات منو کشته!
۲- اگر بهشت جای اینجور جهادی‌هاست و قراره تو بهشت هم اینجور منطقی حاکم باشه پس جهنم را عشق است!
۳- بعد میگن چرا از وبلاگهای جهادی استقبال نمیشه؟ بفرما این هم استقبال!!
۴- با همین روش استدلال میشه نتیجه گرفت که چون ساختمان پنتاگون آمریکا هم پنج‌ضلعی است پس مسلمانان به نیت پنج‌تن آل عبا در نقشه این ساختمان «حرکت مرموز» کرده‌اند. ]]> http://wp.doxdo.net/admin/p1436/feed 4 http://wp.doxdo.net/kebria/p1298 http://wp.doxdo.net/kebria/p1298#comments Wed, 22 Oct 2008 17:56:24 +0000 کبریا http://wp.doxdo.net/?p=1298 ۲۱ماه از آخرین مطلبم در مورد چاوشی می گذرد. یادش به خیر! به همراه سایر نویسندگان، مطالبی در مورد موسیقی غیر مجاز نوشتیم! نوای بی جواز! چه زود گذشت! هنوز هم پای برخی از آن مطالب نظرهای شما خوانندگان اضافه می شود!

بالاخره چاوشی هم مجاز شد و اولین آلبوم رسمی اش منتشر شد. باز هم می خواهم آلبومی از محسن چاوشی را بررسی کنم؛ از دید یک هوادار که با موسیقی به عنوان یک شنونده خوب آشناست. آنقدر حرف برای گفتن زیاد، آنقدر آلبوم بحث برانگیز و آنقدر مقدمه طولانی است که لازم شد این مطلب را در چند بخش منتشر کنم. به هر حال چیزی که از وبلاگنویسی هرگز یادم نمی رود مختصر و مفید نوشتن است. (هر چند که اغلب اوقات خود وبلاگنویسی فراموشم می شود!)

خوب، حالا ببینیم از بهمن ۸۵ تا حالا که یه شاخه نیلوفر درحال فروش است چه شد و چه گذشت:

سال ۸۶ سالی آرام و کم حاشیه برای چاوشی بود و به غیر از ماجرای عرضه غیر قانونی فیلم سنتوری و متعاقب آن شنیده شدن دو آهنگ دیگری که چاوشی برای این فیلم ساخته بود، همه چیز به خوبی و خوشی پیش رفت. اگر به یاد داشته باشید آهنگ خیانت دو ورژن داشت که یکی ازآنها در فیلم سنتوری پخش شد. آهنگ سنگ صبور هم در سال ۸۵ لو رفته بود. دو آهنگ دیگر فیلم سنتوری به نامهای زخم و با هم بودن هستند که خواننده آهنگ شاد با هم بودن یکی ازترانه سرایان چاوشی است به نام امیر ارجینی!

گرچه از لحاظ تعداد کارهای لو رفته، سال ۸۶ سالی کم دردسر بود ولی پخش سنتوری و شنیده شدن آهنگهای چاوشی تاثیر بسیار زیادی در ۱- افزایش شنونده و ۲- توقعات شنونده گذاشت. تاثیری که در مورد آن در قسمتهای آینده بیشتر خواهم نوشت.

سال ۸۶ تمام شد و سال ۸۷ آغاز. ناگهان سیلی از آهنگهای چاوشی وارد وب شد و اضطرابی عجیب بر هواداران حاکم!
تمام سعی چاوشی بر این بود تا آهنگی به بیرون درز نکند و روند اخذ مجوز دچار وقفه نشود. ظرف مدت ۵ ماه آهنگهای زیر لو رفتند:

۱-تبر (آهنگی مشترک از چاوشی وامید آمری که بدون اجازه چاوشی پخش شد.)

۲- صندلی انتظار

۳- دروغ

۴- هق هق (خواهران مکرم شدیداً به چاوشی حمله کردند و او را متهم به دزدی این ترانه کردند .)

۵- تئاتر زندگی (ماکتی که چاوشی برای فرزاد فرزین ساخت و تحت عنوان بازیگر در آلبوم شوک قرار دارد و به صورت مجاز پخش شده است و در دسترس خریداران می باشد .)

۶- روزهای بی آغاز

۷- دلگیرم از او

۸- توی شهری که تو نیستی

۹- کاری نکن دوباره مجنون شم

۱۰- نرگس بیمار (شخصی به نام علی جعفری با ضبط صدای خود روی این ۳ آهنگ قصد داشت وانمود کند که با چاوشی همکاری کرده است!)

۱۱- تو ناز می کنی(تنها چند هفته پیش از انتشار آلبوم لو رفت و نفسها را در سینه حبس کرد.)

کار به آنجا رسید که بعضی از سایتها تعدادی از این آهنگها را تحت عنوان آلبوم جدید نرگس بیمار عرضه کردند!

سرانجام پس از پایان ماه رمضان، لحظه شماری برای انتشار آلبوم شروع شد و با وجود اعلام ۲۰ مهر به عنوان روز موعود، مسئولان شرکت آوای باربد که وظیفه پخش آلبوم را بر عهده دارند، تصمیم گرفتند که برای اجابت درخواستهای پیش بینی نشده و بیش از حد توزیع کنندگان محلی و ضبط و چاپ فوق العاده، آلبوم را رسماً در ۲۳ مهر عرضه کنند.

در قسمتهای بعدی مطلبم ابتدا آلبوم را مرور می کنم و بعد سعی میکنم به حواشی و پیامدهای انتشار یه شاخه نیلوفر بپردازم.

قبل از اینکه این مقدمه رابه انتها برسانم در مورد پخش آهنگها توسط یاهو پلیر توضیح مختصری بدهم:

برای اجرای فایلهای صوتی از مدیا پلیر یاهو و پلاگین وردپرس آن استفاده کرده ام. (باتشکر از زحمات بی دریغ مهدی!) با کلیک روی ، فایل مورد نظر در پلیری به شکل زیر اجرا می شود:

برای امتحان می توانید به آهنگ وقتی نیلوفر در اومد گوش کنید که چند ماه پیش از انتشار یه شاخه نیلوفر توسط یکی از هواداران چاوشی اجرا شده است.

این نوشته بخشی از مطالبی در مورد محسن چاوشی بود.

• محسن چاوشی: کشف تازه
• محسن چاوشی: “نفرین”
• محسن چاوشی: “خودکشی ممنوع”
• محسن چاوشی: “لنگه کفش”
• محسن چاوشی: “متاسفم”
• محسن چاوشی: سایر آهنگها
• تقلای پرواز (بخش اوّل)
• تقلای پرواز (بخش دوم)
• تقلای پرواز (بخش سوم)
• تقلای پرواز (بخش چهارم)

لینک‌های روزانه:
بسیاری از وبلاگ‌نویسان در وبلاگ‌های خود، گوشه‌ای را به لینک‌های روزانه اختصاص می‌دهند و از این طریق بازدیدکنندگان وبلاگ‌شان را به مطالبی از وبلاگ‌های دیگر ارجاع می‌دهند. به زبان ساده‌تر اینکه خواندن چند مطلب از چند وبلاگ دیگر را به خوانندگان وبلاگ‌شان توصیه می‌کنند. وقتی وبلاگ‌نویسی این حرکت را انجام می‌دهد بالاخره خودش هم نظری درباره آن مطلب داشته، یا خوب بوده، یا بد بوده، یا طنز بوده، یا هرچیز دیگری که بوده، حتماً برایش مورد توجه بوده که لینک آن را به لینکدونی وبلاگش افزوده است. معمولاً هرگاه به‌واسطه‌ی کلیک بر یکی از لینک‌های موجود در لینکدونی وبلاگی، مطلبی را خواندم، متاسفانه اثری از نظر (یا همان کامنت) نویسنده وبلاگی که مرا به این مطلب هدایت کرده است، ندیدم. آیا ارزش ندارد برای مطلبی که خوانده‌ای و توجه‌ات را جلب کرده، و خواندن آن‌را به دیگران توصیه می‌کنی، کامنت بگذاری تا حداقل همان‌هایی که می‌خواهند از طرف تو به این مطلب بیایند، نظرت را درباره آن بدانند؟

پاسخ به کامنت‌ها:
ظاهراً یکی از ملزومات وب‌خوانی و وب‌نویسی، این است که به عِلم غیب نیز مسلط باشیم.
۱- به وبلاگی می‌روم، مطلبش را می‌خوانم، نظری دارم و آن‌را بیان می‌کنم. نویسنده‌ی مطلب می‌آید و نظر من را می‌بیند، می‌خواهد به من جواب بدهد، این کار را در همان وبلاگ خودش و در نزدیکی نظر خودم انجام می‌دهد، اما من بی‌خبرم؛ گویا نویسنده‌ی آن مطلب پاسخ به نظر من را برای من ننوشته است، برای خودش و برای دیگران نوشته است. او از بهترین سرویس‌های وبلاگی استفاده می‌کند و هر «نظر» که به وبلاگش وارد می‌شود، به ایمیل او نیز ارسال می‌شود. او می‌تواند در آنِ واحد در فلیکر و تویتر و فیس‌بوک و فرندفید و ایمیل و چندتامسنجر لاگین باشد، اما نمی‌تواند فقط با سه-چهار کلیک، همان پاسخی را که به کامنت من و شما داده، به وسیله‌ی ایمیل به ما اطلاع دهد.

۲- حالا می‌رسیم به کسانی که معمولاً در سرویس‌های وبلاگی ایرانی مستقر هستند. به وبلاگی می‌روم، مطلبش را می‌خوانم، نظری دارم و آن‌را بیان می‌کنم. نویسنده‌ی مطلب به میزکارش در مثلاً بلاگفا لاگین می‌شود، می‌آید و نظر من را می‌بیند، می‌خواهد به من جواب بدهد، بلافاصله از همان‌جا بر نشانی وبلاگ من کلیک می‌کند، در وبلاگ من قسمت نظرات آخرین مطلب را پیدا می‌کند، و جواب می‌دهد: درباره اون موضوع باید بگم که… من؟!! در دل فریاد می‌زنم، اگر نشانی وبلاگم را گذاشته بودم، نشانی ایمیلم هم بود. اگر نبود، خب در وبلاگم که فرم تماس بود تا برای لاگین شدن به ایمیلت به زحمت نیفتی. اوه، ببخشید، گفتم ایمیل. اصلاً تو می‌دانی فرق وبلاگ و ایمیل و چت‌روم در چیست؟

من همیشه فکر میکردم که صدای خیلی بدی دارم! معمولا دلم نمی خواست زیاد صحبت کنم توی جمع های مختلف! وقتی سر کلاسی جایی کنفرانس داشتم همیشه تند تند حرف میزدم که زود تموم بشه و یا سعی میکردم اصلا به صدام و اینکه شنونده چی فکر میکنه درباره ی این صدا فکر نکنم. توی فصل های اولیه می تونین قشنگ ریتم تند رو حس کنید. ولی کم کم با خوندن این کتاب و راهنمایی های یه دوست خوب تونستم اعتماد به نفس لازم رو پیدا کنم. هر چند وقفه های کار خیلی بهم لطمه زد و نتونستم روند پیشرفتم رو حفظ کنم. ولی من اینو فقط میذارم پای خستگی و جریانات زندگی که به هر حال ازشون گریزی نبود.

اعتراف میکنم که برای خوندن فصل طولانی و خسته کننده ی ۲۵ که دیگه از اوج داستان هم فاصله گرفته بود اصلا حس و حال لازم رو نداشتم! به سختی خوندمش! برای همین فکر میکنم بخاطرش باید معذرت خواهی کنم. امیدوارم که از همه ی این اتفاقاتی که توی این یک سال افتاد درس گرفته باشم و برای آینده بهتر برنامه ریزی کنم. اما قبلش حتما به خودم استراحت خواهم داد! بیشتر روحی! در مورد کتاب بعدی هنوز تصمیمی ندارم، ولی در حال حاضر میتونم بگم که نمی خوام این کار رو کنار بذارم! همه ی بازخوردها و تشویق ها جای خودشون رو دارن، ولی چند وقت پیش اتفاقی افتاد که باعث شد بیشتر برای ادامه ی کار انگیزه داشته باشم. یکی از همکارانی که بیمار بود و مدتی بستری بود، تنها همدمش همین کتاب بود و صدای من!! به چند تا بیمارِ دیگه هم داده بود. وقتی که فکر میکنم اینطور میشه حتی یک نفر رو خوشحال کرد، چه دلیلی داره که ادامه ندم؟

از شما همسفرای یک ساله هم می خوام که اگر دوست دارید برام بنویسید که آیا این کار هیچگونه نفعی به حالتون داشته؟ چه حسی دارید وقتی به یه کتاب صوتی گوش میدید؟ چه جور کتاب ها یا متنهایی رو بیشتر میپسندید و کلا به قول معروف هر چی پیشنهاد و انتقاد دارید همینجا مطرح کنید. از صبوریی همه تون ممنونم و بابات عهمه ی غفلت ها معذرت می خوام!

در آخر یه تشکر ویژه هم دارم از یه همراهِ دائمی و صبور. کسی که خیلی مواظبِ کارم بود و همیشه کیفیت و پیشرفت من خیلی براش مهم بود. کارها رو با حوصله گوش میداد، اشکالات رو پیدا میکرد و راهنماییم میکرد و حسابی هم پیگیر بود! واقعا ازش ممنونم، شاید اگر نبود این کار به آخر نمی رسید. گرچه امشب به حرفش گوش ندادم P:

از همگی متشکرم

ناتور دشت، فصل ۲۵ – حدودا ۳۲ دقیقه به حجم ۷٫۶ مگابایت

ناتور دشت، فصل ۲۶ – حدودا ۲ دقیقه به حجم ۰٫۵ مگابایت

ناتور دشت – فصل ۲۴ حدودا ۲۲ دقیقه به حجم ۵٫۳ مگابایت

ناتور دشت – فصل ۲۳ (صوت) حدودا ۱۰ دقیقه با حجم ۲٫۳۴ مگابایت

دانلود کامل مطلب موضوع ویژه ی “عاشقی هر کی هر کی شده” – فرمت rar حجم حدود ۲ مگابایت

برای دانلود صفحات به صورت جداگانه به این لینک مراجعه کنید.

کیفیت بدِ حاشیه ها بخاطر اسکنرِ منِ ولی خوندنش چندان سخت نیست.

الان اینجا چه شکلکی بذارم خوبه؟ راستش اصلا روم نمی شد بیام فصل جدید بذارم بسکه که طولش دادم! اینکه چجوری باید عذرخواهی کنم و چجوری بهانه ها رو ردیف کنم تا تبرئه بشم هم بلد نیستم! الان مهم اینه که فصل ۲۲ هم حاضر شده! و من هم می خوام یه قولی بدم! سنگ بزرگ هم نیست! ناتور دشت رو ماه رمضون پارسال شروع کردیم قول می دم که قبل از ماه رمضون امسال تموم بشه! قول شرف! شما هم دعا کنید که اتفاق وقفه اندازاننده ی(!) دیگه ای نیفته تا هم من راحت بشم و هم شما! عکسی هم که در بالا مشاهده میکنید مواد لازم برای کارِ منِ! جهت تلطیف روح این یادداشت وارد عمل شده! و اما:

ناتور دشت – فصل ۲۲ – حجم ۳٫۸ مگابایت حدودا ۱۲ دقیقه