تا جایی که من می‌دانم، هنوز حتی کوچکترین قطعات یک کامپیوتر را هم نمی‌توانیم بسازیم. بنابراین تا اینجا معلوم شد که حداقل کامپیوترش ایرانی نبوده است.

در سریال روز حسرت که مناسبتی ماه رمضان ۱۳۸۷ بود و از شبکه یک تلویزیون پخش شد و دیروز به اتمام رسید. همه خزعبلاتی که به اسم فیلم‌نامه بود به کنار. اینکه در مورد عاقبت مردم تصمیم گرفتند کف مرا ببریده‌است!
مثلا حاج آقا فرامرز قریبیان در اواسط فیلم یک میلیارد تومن نزول توسط پسرش گرفته بود که آخر فیلم هم معلوم نشد چی شد. ولی آقا رو فرستادند بهشت!
مسخره و بی معنی و چرت و پر از اشکالات سناریو و بدتر از همه پر از خرافات و جعلهای مذهبی و لاطائلات فرط… بدبختی بزرگ این است که نمایندگان مجلس از صدا و سیما بابت نوآوریهای ویژه‌برنامه‌های رمضان تشکر کردند!

دانلود کامل مطلب موضوع ویژه ی “عاشقی هر کی هر کی شده” – فرمت rar حجم حدود ۲ مگابایت

برای دانلود صفحات به صورت جداگانه به این لینک مراجعه کنید.

کیفیت بدِ حاشیه ها بخاطر اسکنرِ منِ ولی خوندنش چندان سخت نیست.

به نظر من به تنهایی و با یک نگاه به این موضوع می تواند اختلاف میان فرهنگ استفاده از فناوری اطلاعات در ایران و خارج را با هم مقایسه کرد و حتی رشد فناوری اطلاعات را در میان جامعه از همین مسیر دنبال کرد. تا زمانی که عمده تبلیغات در رسانه ها مربوط به زیر ساخت ها می باشد نه خدمات.
باید نتیجه گیری کنیم که استفاده از فناوری اطلاعات هنوز در ایران مخصوص گروه خاصی است و مهم تر از آن اینکه رسانه ها نیز مخاطب خاص خود را دارند.

حالا عکسی رو ببینید که من روش برچسب زدم. هیچ توضیح دیگه ای ندارم. فقط ببینید!

—

اما دلیل عصبانیت همانا ناتور دشت بود و بس! بعد از عمری نشستیم سر ضبط با کلی انرژی مثبت و اینا! آخرش چی موند؟ یه منِ عصبانی، ۴ عدد هد ستِ نویز زا، یک عدد لپ تاپ با کارت صدای مزخرف، یک عدد PC زپرتی که کمکی به حل مسئله نکرد، فصل بیست ناتور دشت که باز مونده بود و یک لیوان چهارتخمه که بعد از یک ساعت سرو کله زدن با نویز (نویز که میگم فکر نکنید یک وز وز بی بخار بود! صدای طوفان!!) به همان صورت یخ کرده سر کشیده شد! اگر تا آخر هفته راهی پیدا نکردم با موبایل ضبط میکنم!! قول میدم!

صفر) آره بانو، دوست دارین بیشتر از خودتان بنویسید؟ از اینکه چه کارها کردین و چه کارها در سر دارین؟

آفا روبوی عزیز، با تشکر از لطف و سایتهای خوب شما، زندگی من عبارت از کار، رسیدگی به روزمره و زنگ تفریح من سیر سفر در اینترنت است. رسیدگی به روزمره من در حد حداقل است یعنی متاسفانه از غذاهای لذیذ ایرانی خیلی خبری نیست، کارم در حال حاضر یک سری ﭘروژه های کوچک خصوصی از طریق یا برای دوستان و آشنایان است.

یک) بعد میخوام از عادات وبلاگخوانی و وبلاگنویسی شما بپرسم؟ مصرف اینترنت شما چقدر است؟ چند ساعت در روز مطالعه اینترنتی دارین؟ چقدر فارسی چقدر انگلیسی؟ از چه ابزارهایی استفاده میکنید؟ حس‌تان در مورد وقتی که روی اینترنت میگذارید چیه؟

اینترنت جذبه خیلی زیادی برای من دارد: در خانه خود با بای برهنه نشسته اید و دنیا در دسترس شماست. البته مدتی طول می کشد تا هرکسی سایت های باب دندانش را بیابد. مصرف اینترنت من خیلی زیاد است. و تقریبا تمام ساعات بیداری و در منزل، بقول یک طنزنویس، جزو امت همیشه آنلاین هستم. حتی وقتی که مشغول به کارهم باشم، اکثرا با کامپیوتر، باز به اینترنت وصل هستم. اهل چت و معاشرت اینترنتی نیستم- شاید به دلیل آنکه دوستانم اینکاره نیستند و بیشتر در حال خواندنم.
در حال حاضر حدودا هفتاد درصد به انگلیسی و سی درصد به فارسی میخوانم. البته این درصد متغیر است و بستگی به خبرهای روز و جذابیت مطالب و یا آشنایی با سایت های جدید دارد.
درمورد ابزار خیلی وسواسی ندارم. راستش اطلاعات زیادی هم ندارم! بیشتر مستقیما به سایت ها مراجعه می کنم. مقدار زیادی google alert برای خودم ردیف کرده ام و اگر یکی دو روز ایمیل خود را نگاه نکنم “این باکس” اون باکس می شود
از گوگل ریدر هم برای دیدن تعدادی از سایتها استفاده می کنم.
در مورد عادات وبلاگنویسی هم باید بگویم که یک وبلاگ نویس اتفاقی هستم و شاید هم یک وبلاگ نویس واقعی نباشم. به این معنا که مطالب من خیلی شخصی نیستند و بیشتر نقل (تا نقد) مطالب است.

دو) آه جذبه خیلی زیاد! بله دقیقا. و اتفاقا ما نسل کوچکتر از شما سر موضوع جذبه اینترنت مشکلهای خاصی داریم. (اعتیاد مدرن و اعتیاد به اینترنت و اینا) یکی از مشکلات جالب مثلا «هوو» احساس شدن کامپیوتر و اینترنت برای اهل منزل است! یعنی میخوام بپرسم همسر محترم در مقابل هیجانات شما در دیدن یک خبر، یا یک مطلب، وقتی به‌شون با هیجانات زائدالوصف تعریف میکنید، چه میکنند؟ هیچ شده دعای «دی سی» برای کامپیوتر منزل بخوانند؟ یا ایشان هم پیگیر و علاقمند بیزینس خبری شما هستند؟

اول خنده! دوما احوال حاج آقا خیلی بهتر از من نیست! آنقدر خسته از کار برمی گردد که دنبال موضوعات جدی نیست. در این سن و سال می تواند مثل بچه ها ساعتها پشت کامپیوتر بازی کند و یا دنبال موضوعات مورد علاقه اش باشد. من با تلویزیون – چه داخلی چه خارجی – میانه ای ندارم. تلویزیون قدیمی ما نصف کانال ها را هم نمی گیرد. هر بار هم که او پیشنهاد داد که فکری برای این قضیه بکنیم با وتوی من روبرو شد. ناچارا او نیز جز کامپیوتر و یا مطالعه سرگرمی خانگی دیگری ندارد. بیشتر از من هم اهل چت با دوستان آنور آبی است.
اگر من با، بقول شما، هیجانات زائدالوصف مطلبی را تعریف کنم به احتمال قوی با یک نگاه گنگ روبرو می شوم که نیم ساعت بعد ممکن است سوال کند: راستی داشتی چی می گفتی؟
باید هم بگویم که انگلیسی او خیلی عالی است. و اگر بخواهم متن طولانی تر از معمول را بنویسم حتما می دهم او بازخوانی کند. تا این حد اجبارا کار مرا دنبال می کند.

سه) تاثیر ابزارهایی که استفاده میکنید در مطالعه و تولید محتوای شما چیه؟ همین گوگل آلرتز چند درصد از محتوای تولیدی شما رو تامین میکنه؟ یا ابزارهای دیگر؟

فکر کنم از ساده ترین ابزارها استفاده می کنم.
هرچیزی که برایم جالب باشد اول از طریق “گوگل” و حتی “گوگل image” سرفصلهایی پیدا میکنم. و یک فولدر درست می کنم و ممکن است ده بیست یا سی چهل لینک را برای مراجعه بعدی نگه دارم.
صفحات ویکی پدیا نیز معمولا آدم را به لینک های خیلی خوبی هدایت می کند.
گاهی مطالبی را که می یابم را در یک فایل ورد Word کپی می کنم که بعد سر فرصت آنرا بخوانم و قسمتهایی که برایم مهم هستند را “high light” کنم و شاید این مباحث جدید را جداگانه search کنم.
در حقیقت همان کاری را که آدم در یک برنامه تحقیقاتی انجام می دهد. آلان که می نویسم متوجه می شوم که تفریح و کارم خیلی مشابه هستند!
و نهایتا از طریق بلاگ خود سعی می کنم الینکهایی که به نظرم جالب هستند را در اختیار بقیه قرار دهم. و یا برای رجوع بعدی خودم نگه دارم.
اگر مطلبی جذبه بیشتری داشت یک کوگل آلرت comprehensive هم درست می کنم.و در صورت امکان لا اقل هر روز نگاهی به سرفصلهای آن می اندازم. خیلی از آنها تکراری هستند در غیر آنصورت اگر موضوع جالب بود پست قبلی را به روز می کنم. به طور کلی بیشتر از اطلاعات موجود روی نت استفاده می کنم.
ابزار برایم فقط ابزار است. و به اصطلاح دنبال “ابزار برای ابزار”‌ بر وزن “هنر برای هنر”‌ نیستم.!

سئوال رو یک جوری عوض بکنیم. دوست داشتین چه نوع ابزاری داشته‌باشین که کار خواندن و پیدا کردن محتوای مورد نظر راحتتر میشد؟
راستش تا به حال به جز مشکل کندی سرعت اینترنت چیز دیگری به نظرم نیامده است. گاهی دوستان لینکهایی به برنامه های مختلفی می فرستند که به دلیل کندی حاصله از خیر آن می گذرم.

چهار) از اطلاعات گوناگونی که به دست می‌آورید چه نفعی میبرید؟ (مثلا ماها که کارهای طراحی میکنیم، قسمتی از عواید وبگردیمان آموزش طراحی و الگوها و موادخام است) آیا برای شما هم در کارهای تجاریتان چیزی در بر دارد؟

اولین وبگردی های من برای کارم بوده است. چند گزارش باید تهیه می کردم که از طریق اینترنت مطالب بسیار جالبی را یافتم و از آنها استفاده کردم. یعنی همان کاری که قبلا در یک کتابخانه انجام می دادیم.
از آن به بعد استفاده از اینترنت برای من خیلی طبیعی شده است، مثل استفاده از آب و برق. به عنوان مثال اگر یک فیلم خوب ببینم یا یک کتاب خوب بخوانم یا در مورد مطلب جالبی چیز بشنوم، در اولین فرصت سری به اینترنت می زنم تا ببینم که مثلا نویسنده یا کارگردان آن کیست قبلا چه کار هایی کرده است، نقدهای مختلف و یا مصاحبه ها را بخوانم و غیره. حتی در مورد چیزهای خیلی پیش و پا افتاده رجوع به اینترنت برایم خیلی عادی است.

ها ها! این پیش‌پا‌افتاده رو درک میکنم! پریشب داشتم شام گرم میکردم. تو یخچال قارچ هم بود. ولی یکم ریخت و قیافه‌ش جالب به نظر نمی‌اومد! اولین پیش‌فرض ذهنیم این بود که سرچ کنم که قارچ فاسد شده چه نشونه‌هایی داره )

پنج) بانو، یکی از چیزهای مهم برای من، این است که کاربران بتوانند راستی و درستی بین رسانه‌ها را تمییز بدن، و بتونن خبر واقعی رو برداشت بکنن، شما برای فهمیدن صداقت رسانه‌ای که ازش دارین محتوا میگیرین چه میکنید؟

هزاران هزار مطلب خوب و بد و نیم بند در دسترس است و بسیار صبر و حوصله و البته وقت می خواهد تا هرکسی به هدف خود برسد و مراجعی که در باره موضوع مورد نظر قانع کننده هستند را تشخیص بدهد. الان شما می توانید نه تنها در باره خبر مورد نظر، بلکه در مورد نویسنده آن نیز اطلاعات زیادی به دست بیاورید: تحصیلات و تخصصش، مواضع و نوشته های قبلی او، منتقدان و طرفدارانش چه می گویند و که هستند؟ برای چه منابع خبری کار کرده است و غیره. این زحمت و کار و وقت هم، که شیرینی خودش را هم دارد، جزوی جدانشدنی از فراوانی اطلاعات است و به نظر من نمی شود میانبر زد.
وجه دیگر هم البته معلومات و درک و تجربه خود شخص است. هرچقدر مطالعه و تفکر خودمان بیشتر باشد قوه تشخیص مان بهتر خواهد بود.
باید در نظر داشته باشیم که فرضا اگر در مورد چیزی اطلاعات غلطی داشته باشیم خیلی راحت می شود در اینترنت چندین و چند مطلبی را یافت که همان اطلاعات غلط را تایید می کنند. و ماندن در این دور باطل خیلی راحت است. گرایش طبیعی هرکسی این است که فقط مطالبی را بخواند که با نظر خودش سنخیت دارد.
تعدد مراجع اینترنتی هم می تواند فرد را به چند بعدی بودن و وسعت فکر تشویق کند و هم می تواند محدودیت فکری را تقویت کند.
…

شش) میگم چه طور شد اصلا وبلاگ نوشتین؟ و چرا وبلاگ فارسی نمینویسین؟

خیلی خیلی اتفاقی. تا کمتر از دوسال ﭘیش اصلا نمی دانستم که بلاگ شخصی چیست. هیچ کس از طرافیانم نه بلاگ خوان و نه بلاگ نویس بود. وبلاگ خوانی را با دنبال کردن خبر انوشه انصاری شروع کردم، آنهم زمانی که مادرم دچار بیماری بد و طولانی شد و من تقریبا از خانه بیرون نمیرفتم. این بلاگ ﭘرخواننده برای یک تازه وارد نقطه شروع خوبی بود، ضمنا حال و هوای من همراه بیمار را عوض می کرد.
هرروز عده ای از هر طرف دنیا ابراز عقاید بسیار متفاوتی می کردند. یکی از شهرستان شعر مینوشت، یکی انتقاد میکرد و این ابراز احساسات این جمع ﭘراکنده برایم همانقدر یا بیشتر از اصل قضیه جذبه داشت. تا به حال چنین جمعی را ندیده بودم و این بلاگ سرنخی شد تا به بلاگهای دیگر مراجعه کنم اعم از ایرانی و غیر ایرانی و از آنجا باز به دیگران. صفحه بلاگ، برای کسی که تجربه ای ندارد، اول کمی نامانوس است. نه میدانید که کامنت چیست و لینک چیست و غیره. طبق روال کنجکاو خودم هر چیز قابل کلیک را امتحان می کردم تا روزی که متوجه شدم ﭘایین صفحه نوشته “یک بلاگ مجانی برای خود درست کنید”. از روی کنجکاوی ثبت نام کردم ، فورمت موجود هم انگلیسی بود و من هم همین صفحه ای را که امروز می بینید را سرهم کردم و فکر کردم خوب این هم یک تجربه مفت و مجانی است و یک چیزهایی یاد می گیرم و هر وقت کنجکاوی خودم ارضا شد فوقش بلاگ را ﭘاک می کنم. که هنوز آنروز نرسیده است.
همانطور که میدانید بلاگ نویسهای ایرانی یک یا دو نسل جوانتر از من هستند و راستش کمی در این محیط احساس غریبی میکردم. نحوه محاوره فرق دارد. ولی الان احساس می کنم که آمادگی درست کردن یک بلاگ فارسی را دارم و دوست دارم که اینکار را بکنم می ماند مشکل وقت. انشالله در یک فرصت دیگر.

هفت) هر آدم حرفه‌ای برای کارش دستمزد میگیره، اغلب کارهای اینترنتی ولی داوطلبانه و بیمزده، شما برای کارهای داوطلبانه اینترنتی (مثلا شرکت در پتیشنها، تحقیق و پیدا کردن مطلب، انتشار مطلب، معرفی هنر ایرانی، هنرمند ایرانی و…) چقدر مزد میگیرن؟ اون مزد اصلا چی هست؟

این بلاگ تبدیل به یک دفترچه یادداشت شده است. چیزهای زیادی برایم جالب هستند و دوست دارم که درباره آنها بیشتر بدانم. بلاگ به نوعی به کنجکاویهای من نظم می دهد و ضمنا این محل مچازی به نوعی با دوستان یا فامیلهایی که دورهستند ارتباط برقرار می کنم. ضمنا آزادی عمل خود را دارم و هروقت لازم باشد برای مدتی بلاگ تعطیل می شود. و البته خوشحال می شوم که مطلبی که جمع آوری کرده ام یا نوشته ام برای سایرین جالب باشد و دریچه ای را برای آنان باز کند. این حداقل کاری است که می شود برای دیگران انجام داد. برای کاری که فعلا انجام می دهم دستمزد بیشتری لازم ندارم.
فکر می کنم که سایت های ایرانی جای توسعه خیلی زیادی دارد که یک برنامه ریزی حرفه ای می خواهد.

جواب جالبی بود بانو! همینو میخواستم بدونم که شما چه جوری وقتی رو که پای اینترنت میره حساب کتاب میکنین.

هشت) حالا یک مساله دیگر، فکر میکنین وبلاگ (فرضا وبلاگ شما) که داره به نفع ملت ایران تبلیغ فرهنگی میکنه، میتونه قسمتی از نظرات ملت جهان را در مورد ایران عوض بکنه؟

قبلا گفتم که بلاگرهای ایرانی نسل جوان هستند و راستش متوجه شدم که خود من ایرانی این نسل را خوب نمی شناسم و مقداری از طریق خواندن با ذهنیتش آشناتر شدم، چه برسد به خارجی ها. هرچه حضور ایرانی ها بیشترباشد مسلما تاثیر گذار خواهد بود. یک بلاگ در حد خواننده های خود اثر دارد. ولی خوب “ملت جهان” خیلی خیلی زیادتر از این حرفها هستند!

نه) اون بالا به سرعت اینترنت اشاره کردین، ایده شما و نیاز سرعت اتصال ایده‌آلتون چقدره مثلا؟ برای مثال دوست دارین یک فیلم یوتوب رو در مورد معماری یک کلیسا در رم ببینید، که حجم فرضی ۵۰ مگابایت رو داره، (کمتر از سی دقیقه نمایش) با اینترنت دیال‌آپ که نمیشه دید. با سرعت پایه ADSL در ایران که ۶۴ کیلوبیت در ثانیه است، حدود دو ساعت و با ۱۲۸ حدود یکساعت. با ۲۵۶ حدود نیم ساعت و با ۵۱۲ یک ربع وقت خواهدبرد که فایل دانلود بشود. و اگر سرعت شما یک مگابیت در ثانیه باشه، با سرعت نمایش فیلم و بدون فاصله زمانی تصاویر رو (در حد اندازه یوتوب) خواهید دید.
حالا شما کدوم خط رو دارین؟ به کدومش احساس نیاز میکنین؟ و هزینه‌ای که حاضرین براش منطقی پرداخت کنین چقدره؟

هم به دایال‌آپ و هم به ADSL دسترسی دارم. به نظرم نمی آید که ADSL به طور فاحشی بهتر باشد. باید بگویم از اشخاصی هستم که هفت هشت صفحه را با هم باز می کنم. در مثالی که آورده اید البته هرچه سریعتر بهتر. حالا ده دقیقه بشود یک ربع ایرادی ندارد ولی واقعا دوساعت زیاد است. با قیاس با کشورهای دیگر فکر نکنم هزینه سرعت بیشتر خیلی زیاد باشد.

حالا شما فکر میکنید هزینه ماهی مثلا ۳۰هزارتومان برای دیدن فیلم هم زمان چطوره؟ هزینه‌ای که الان میدین چقدره؟ اگه سرعتتون به اینی که گفتیم برسه، چقدر تو کیفیت زندگی اینترنتی شما تاثیر میزاره؟ و به نظرتون چرا تا حالا این سرعت به دستتون نرسیده؟

فکر می کنم هزینه ماهیانه ما حدود همان سی هزار تومان است. در حال حاضر که به وضعیت موجود عادت کرده ام. چند صفحه را باز می کنم، بعضی از صفحه ها خیلی طول می کشند تا باز شوند، در این فرصت به کارهای دیگری، چه ﭘشت کامپیوتر چه جای دیگر، می ﭘردازم… به هرحال کاری خود را انجام می دهم البته منهای دیدن بیشتر فیلمها. نمی توانم بگویم که سرعت بیشتر برای استفاده فعلی شخص من فرق خیلی خیلی زیادی ایجاد کند ولی مسلما راحت ترخواهد بود. ظاهرا سرعت بیشتری از طریق شرکتهای خدمات اینترنتی ارائه نمی شود.

بانو جان در کل میشه گفت اغلب کاربران ایرانی چون تجربه سرعت بالا رو نداشتن، به دیال آپ و سرعتهای پایین ADSL قناعت میکنند و این اصلا به نظر من خوب نیست. این نیاز باید توسط کاربران به متولیان منتقل بشه. وگرنه وزیر ICT حق داره بگه کاربران سرعت بالاتر نمیخوان. حالا! با تبسم ازش بگذریم )

کاملا حق با شماست و به اصطلاح با یک دوچرخه نمی شود حریف یک قطار سریع السیر شد. به عنوان یک بلاگر معمولی محدودیت سایرین را دارم و همینی است که هست ولی اگر فکر کنم که فرضا یک سایت حرفه ای برای مثلا گردآوری آثار معماری درست کنم که نیازمند فایل های سنگین گرافیک و عکس می باشد کار خیلی سخت می شود.

بانو حمیرای معمار ایرانی، بسیار سپاسگذارم که دعوتم را قبول کردین و وقتتون رو به ما دادین. براتون روزهای شاد و خبرهای خوب و اینترنتی پرسرعت در حد حداقلهای امروز اروپا و دیگر جاهای خاورمیانه آرزو میکنم. چرا که فکر میکنم هرچه سرعت و کیفیت ارتباطی افرادی مثل شما بالاتر باشه به نفع ایران و اینترنت ایرانی است )
موفق باشین.
آقای روبوی عزیز من هم از شما ممنونم، و همیشه از سایتهای خوب شما استفاده کرده ام و اگر دلتان خواست بازهم با من مصاحبه کنید فقط بگویید. آرزوی موفقیت شما و همکارانتان را دارم.

خبرگزاری فارس: یک مقام آگاه گفت: فیلم غارت اموال فروشگاه‌های شهروند حکیمیه و بهاران توسط افراد فرصت‌طلب در شب اعلام خبر سهمیه‌بندی بنزین  تهیه شده و در اختیار نیروی انتظامی قرار گرفته است.

راستی، فکر نمی‌کنم اتفاق خاصی افتاده باشه به جز فیلترینگ همیشگی وبلاگ‌ها، ولی خیلی سوت‌وکور شده اینجا، نه؟

fil+ter , anony+mous , c+g+i , cu+te , adu+lt , trans+parent , by+pass ,cen+sor+ship , …

من هم دوزاریم نمی‌افتاد و فکر میکردم که محتوای ضدفیلترینگ و چیزهای غیره، مد نظر است و نمیدانستم که روبات فیلترینگ، خود این کلمات را سرچ میکند و در هرصفحه‌ای که پیدا کرد میبندد. فارغ از اینکه محتوا ممنوعه باشد. یا کلمه اتفاقی آنجا باشد.

حالا قسمت جالب در مورد وبلاگ گروهی دودردو اینجا بود که این کلمات در لینکهایی بودند که در متون بود. و نویسنده واقعا تقصیری در نوشتن اونها نداشت.

و قسمت بد ماجرا اینه که به خاطر کلمه c+g+i اغلب وبلاگهای ام‌تی (و کسانی که در متونشان به این وبلاگها لینک بدهند) باید فیلتر بشوند. چون در لینکهاشان پسوند فایلهای پرل این سه تا حرف است! (مثل وبلاگ عصیان)

من به نوبه خودم اصل فیلترینگ را با وضعیت فعلی قبول ندارم، ولی چاره چیست؟ بنابراین از دوستان نویسنده تقاضا میکنیم که به لینکهایی هم که میدهند دقت کنند تا حاوی این جور کلمات نباشد. اگر چاره‌ای نبود از http://tinyurl.com استفاده کنید.

–

وای به روزی که این روبات هوشمند (!) کلمات فارسی ممنوعه را هم ایندکس بکند!

سرم گرم کار خودم بود که یهو آقام با یه مطلب وارد شد! اول می خواست این حرفارو تو دهن من بذاره که التماسش کردم و با خواهش و تمنا از مخدوش کردن هویت من منصرف شد. خلاصه هر چی که نوشته به خودش مربوطه و من کاری به این کارا ندارم که ندارم!

مصاحبه گر گرامی!

کارشناس محترم!

مجری عزیز!

منتقد گرانمایه!

سرور ارجمند!

حضرت استاد رشیدپور!

 مصاحبه دیشب شما با استاد فریدون شهبازیان را دیدم!

آفرین!

مرحبا!

احسنت!

تبارک ا… احسن الخالقین!

آنچه که مایه شعف و التذاذ زاید الوصف این بیننده حقیر گشته، نه خود مصاحبه -هر چند که آن نیز مهر تائیدی بر مهارتهای شگرف جنابعالی در زمینه های گوناگون است- بلکه لحظاتی ناب و هر چند کوتاه از تلالو آن درّ سیماست. اشاره ای می کنم:

در مصاحبه با استاد فریدون شهبازیان، با ارجاع به مصاحبه چند شب گذشته با دوست عزیزتان، بهروز صفاریان، از ایشان، به شایستگی و مهارت، نقل قول فرمودید که “باید تمام انواع موسیقی در صدا و سیما مطرح شوند” و توانستید به زیبایی واکنش منفی استاد فریدون شهبازیان را نسبت به دوست عزیزتان برانگیزید. به اصطلاح عوام، دوستتان را به لجن کشیدید. دشمنانتان در لجن باد!

لحظه ای که ذکر شد، بر برداشت این دونمایه از آن کریم تاثیری گذاشت فزون از حد! پیش از این شما را متظاهر می دانستم. اُف بر من! چه خطایی! از خودگذشتگی، سادگی و خلوص نیت شما پیش چشم ملیونها بیننده شتک زد! می دانید و می دانیم که صوت و تصویر آن مصاحبه جنجالی در تمام وب منتشر گردیده و آنچه که از تلویزیون پخش شد هنوز در اذهان باقی است. می دانید و می دانیم که در آن مصاحبه، بهروز صفاریان از مطرح شدن انواع مختلف موسیقی به شرط مناسب بودن آنها صحبت کرد ولی با این حال، شما بر تمام این حقایق چشم فروبستید و همان کاری را انجام دادید که می بایست انجام می دادید.

این ازخود گذشتگی و فنا کردن منافع و آبروی شخصی برای حفظ حرمت و آبروی یک بزرگ چیزی است که در ایران ِامروز درّی است کمیاب. مهم نیست اگر کسی که تا دیروز شیفته شما بود، امروز آزرده شده باشد. مهم نیست اگر کسی که تا دیروز از شما دلگیر بود، امروز نفرت از شما سراپای وجودش را فرا بگیرد. هیچکدام سد راه شما در انجام وظیفه سازمانیتان نشد. همه اینها را از پیش می دانستید و کردید آنچه را باید می کردید.

آفرین بر این همه ایثار!

جامعه امروز ما محتاج چون شمایی است تا درس ازخود گذشتگی و پشت پا زدن به دلبستگی های فانی این دنیا را در محضرتان تلمذ کند.

خواهش کوچکی دارم و امیدوارم که این جسارت را بر من ببخشید که بزرگواری شما مثبوت کائنات است: از دوستان عزیز دیگرتان که گمان می برید زمینه بروز هر چه بیشتر سجایای اخلاقی شما را فراهم می سازند دعوت کنید تا با استفاده از تجلی کرامات شما در برنامه های متعاقب، کویر تفتیده اخلاقیات و انسانیت به گلستان تبدیل شود.

زیاده عرضی نیست.

از سرسپردگان

(http://217.218.110.149/billing/index.html)

می تونید آخرین صورتحساب قبض موبایل خودتان رو قبل از پست شدنش مشاهده کنید. البته داشتن کد پستی ۱۰ رقمی برای دریافت صورتحساب الزامیست.

یک سوال دارم. پسوردم چیه؟ نه بابا، این‌بار دیگه مشکل پسورد نداشتم. این خشایارشا به نظرتون چی می خورده این‌قدر دراز بوده مردیکه لندهور؟ درسته که نوشتن طرف قدبلند بوده اما دیگه نه نردبون علی‌بابا که!

دیشب شبکه ۴ سیما در برنامه پشت پرده به تجزیه و تحلیل فیلم ۳۰۰ پرداخت،اکبر عالمی و نادر طالب زاده بعنوان دو طیف کاملاً مشخص ، نماینده دو بخش مختلف بدنه سینما به  بحث و بررسی در مورد فیلم پرداختند،اکبر عالمی با حرارتی خاص و تعصبی ایرانی و تکیه بر اسناد و مدارکی که از فرهنگ بریتانیکا و آمریکانا و همچنین اسناد و مدارک مستشرقین  اروپایی که پیش از انقلاب به تحلیل جنگ گردنه ترموپیل یونان در حدود ۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح پرداخته بودند،سعی بر این داشت که تحریف تاریخی سینماگر آمریکایی و توهین به شعور تماشاگران آمریکایی رو  جا بیاندازه،در حالیکه طالب زاده سعی میکرد تقارن ساخت و پخش فیلم رو با وقایع اخیر  جهان اسلام ! و منطقه خاورمیانه! و حرکتهای جهانی ایران اسلامی ! پیوند بزنه!…

ببینید ما ایرانیها در چه ملغمه ای از ایده ها و استراتژیهای متناقض و غیر همسو گرفتاریم!،حتی از یک موضوع واحد که  دل تمامی ایرانیان سراسر جهان رو به درد آورده نمیتونیم یک کاسه دفاع کنیم!

شاید دیشب جای این داشت که چند کارگردان مطرح و بنیاد سینمایی فارابی دست به دست هم بدن و بنیان فیلمی تاریخی در روشنگری جهان در مورد عظمت دوران هخامنشی و خدمتهای این سلسله به فهم و ادراک جهانیان از انسانیت و انسان محوری رو بریزن…

پ.ن: درسته که شبکه ۴ رو غضب کرده بودم ولی دوست داشتم ببینم با این فیلم ۳۰۰ چه معامله ای میکنن و چه جوری خدمتش میرسن!!

اما حالا و با پایان تعطیلات از امت که می‌پرسم کسی این فیلم‌ها را ندیده است، در واقع پخش نشده‌اند. این فیلم‌ها و بسیاری از فیلم‌هایی که روزهای آخر سال گذشته از شبکه‌های سیما پخش‌شان تبلیغ می‌شد. یادم است آن روزها در یکی از شماره‌های روزنامه کیلویی جام‌جم خبری درج شده بود مبنی بر اینکه بین شبکه‌های تلویزیون دولتی ایران برای پخش فیلم معظم رفتگان (مارتین اسکورسیزی، ۲۰۰۶) رقابت شدیدی وجود دارد و این رقابت پس از گرفتن اسکار این فیلم بسیار بیشتر شده است تا یکی از این شبکه‌ها در ایام نوروز این فیلم را نمایش دهد. مطمئن هستم که این یکی هم نمایش داده نشده است. در واقع امسال هم مانند سال قبل وعده پخش بسیاری از فیلم‌ها داده شده که پخش نشدند، یعنی بی‌خیال پخش شدند، آن‌ها هم که پخش شدند وضع‌شان به‌گونه‌ای بود که ای کاش پخش نمی‌شدند.

از فیلم‌های پخش شده در ایام نوروز دو فیلم اگه می‌تونی منو بگیر (استیون اسپیلبرگ، ۲۰۰۲) و خانه خنجرهای پران (ژانگ ییمو، ۲۰۰۴) از میان فیلم‌های خارجی و فیلم یک بوس کوچولو را دیدم. دو فیلم خارجی که اتفاقا از شبکه تهران هم پخش شدند که به عنوان یک شبکه محلی آزادی عمل بهتری دارد شبیه به مروری بر فیلم بودند تا پخش فیلم سینمایی. در مورد فیلم خانه خنجرهای پران با اطمینان می‌توانم بگویم که فیلم ژانگ ییمو پخش نشده است. به طور کلی نمایش فیلم شبیه به آن چیزی بود که در برنامه‌ای همچون “سینمای حرفه‌ای” می‌بینم. بیش از نیم ساعت از فیلم اصلی حذف شده بود و باقی سکانس‌ها نیز همچون صحنه‌های مبارزه با جرح و تعدیل همراه بود. صحنه‌های معمولی دیگری همچون دیدار در جنگل نیز با حذف کلی همراه بود. این موارد را به این اضافه کنید که بنابر مصلحت در دیالوگ‌های فیلم تغییرات بنیادی داده شده بود. همانند جایی که “می” مامور می‌شود “جین” را بکشد و “جین” می‌گوید که “منم نمی‌ذاشتم تو بری” که به “منم تو رو می‌کشتم” تغییر کرده بود. بیچاره کسانی که از نسخه تلویزیون با این فیلم ارتباط برقرار کرده‌اند. مطمئنا در چرایی بسیاری از اتفاقات فیلم دچار مشکل شده‌اند.

وضعیت برای فیلم اگه می‌تونی منو بگیر بدتر بود. سکانس‌های فیلم اسپیلبرگ به مراتب از فیلم ییمو ناهنجارتر هستند، حال اینکه قهرمان این فیلم نیز از معیارهای اخلاقی مدنظر مدیران سیما تبعیت نمی‌کند. در این فیلم نیز با گشاده‌دستی بسیاری از سکانس‌ها از جا کنده شده‌اند و یا در برخی نماها از فرط زوم کردن تقریبا چشمان بازیگران معلوم بود ـ همانند فیلم‌های مستند! ـ. متاسفانه فیلم یه بوس کوچولو را جایی خارج از صداوسیما ندیده بود. برای همین نمی‌توانم به‌خوبی بگویم چه چیزهایی و مهم‌تر چه مفاهیمی از فیلم حذف شده است هر چند با همین نسخه پخش شده هم کلی زندگی کردم.

به‌نظر من در این یک سال گذشته جزیره صداوسیما به‌خوبی چهره خشن و متعصب خودش را نشان داده است. اینکه بگوییم این فیلم‌ها چرا سانسور کلی می‌شوند و یا چراهای دیگری که همیشه در مورد صداوسیما شنیده می‌شود، کاملا اشتباه است. اگر از منظر مدیریت رسانه ملی به برنامه‌های پخش شده نگاه کنیم آن‌ها را کاملا معقول و کارشناسایی شده می‌بینیم. به نظر شما وقتی مدیر یک رسانه هنری بیان می‌کند که به مرزی رسیده‌اند که پوشش زنان بازیگر سیما دیگر مشکل ندارد چه می‌توان گفت و یا اصلا چه چیزی باقی می‌ماند که بگوییم! فردی که در مقام یک مدیر هنری همه‌ی معیارهای هنری را به کنار زده و از پوشش به‌عنوان یک معیار صحبت می‌کند حقیقتا در چه جایگاهی قرار دارد؟ یا حتی مهم‌تر؛ مگر ببیندگان مرد سیما توجه‌‌شان به بدن‌های بازیگران است که دیگر مشکل نداشته باشد.

در این معیار و تفکر همه کاری برای رسیدن به هدف لازم و صحیح است. بسیاری از افراد زیرمجوعه نیز به‌عنوان “انسانِ ضعیف” برای حفظ خودشان مجبور هستند گاهی کاسه داغ‌تر از آش شوند. تفکری متعصب و بی‌سواد که بنا بر معیارهای ساخته و پرداخته خود قصد دارد جامعه‌ای شیعی ـ نه اسلامی ـ ترسیم کند. در این جامعه زنان با حجاب اسلامی دارای همه‌ی جنبه‌های مثبت مذهبی هستند و بنابر جایگاهشان در جامعه ترسیمی آگاه و دانا هستند، و با یک نگاه علاقه‌مند مردان مومن و با کمالات جامعه می‌شوند که اتفاقا اسمشان یا علی‌ است و یا مهدی و یا ابراهیم. ناگفته نماند که در این جامعه همه‌چیز آزاد است مگر آن‌که با مبانی ذهنی ما مشکل داشته باشد. در این جامعه البته منطق هیچ جایگاهی ندارد و حمله به جلو به‌عنوان روش زندگی پیشنهاد می‌شود. موارد دیگری همچون فرهنگ، علم، انسانیت و… یا وجود ندارد و یا اگر دارند ساخته وطن هستند…

۲ـ

بسیاری از ما به‌عنوان مثلا نسل جوان از دریچه فیلم‌های سینمایی با صداوسیما ارتباط برقرار می‌کنیم و می‌بینیم که فیلم‌های پخش شده نه تنها راضی کننده ـ سرگرم کننده ـ نیستند بلکه پخش‌شان توهین آمیز نیز هست. گروهی دیگر به اخبار نگاه می‌کنند و با دیدن خبرهای وارونه  ـ و در مواردی کاملا وارونه ـ از صداوسیما دور می‌شوند. گروهی در بُعدی برتر نتیجه‌های آموزشی برنامه‌های صداوسیما را می‌بینند و سرخورده از کلیت برنامه‌های پخش شده می‌شوند و دیگرانی دیگر. ناگفته نماند که بسیاری از گروه‌های موافق صداوسیما نیز اگر صدای‌شان شنیده شود بعضا به انتقاد از روند کلی صداوسیمای دولتی ایران می‌پردازند.

همه‌ی جامعه به نوعی با صداوسیمای جمهوری اسلامی که بدون رقیب به فعالیت خود ادامه می‌دهد برخورد دارند و شاید بسیار بیشتر از آنکه دوستان خود را ببینند و یا با اطرافیان خود گفت‌وگو داشته باشند بیننده صداوسیما هستند. پس می‌بینیم که این گستردگی و تاثیرگذاری به این ورطه سقوط کرده است که صداوسیما هرکاری برای حفظ جامعه اسلامی – که ضامن وجود خودش است – انجام بدهد و در موارد بسیاری به دلیل نبود یک دستورالعمل مشخص بر اصل حفظ جامعه مطبوع خود اقداماتی غریب انجام می‌شود که سانسور فیلم‌های سینمایی پخش شده نیز بدون ضوابط از این دست کارها است.

همانطور که پیش‌تر گفتم در طول چند ماه گذشته این جزیره بودن صداوسیما که تاثیر گرفته از سیاست‌های خودسرانه آن است بسیار بیشتر از گذشته خود را نشان داده است. از آن جهت جزیره که رفتار و تفکر آن با آنچه که در جامعه می‌گذرد اختلاف دارد. فیلم‌های سینمایی نیز ساحل کوچک این جزیره دورافتاده هستند، آنچه که صداوسیما بر سر فرهنگ و اخلاقیات در جامعه آورده است بزرگ‌ترین ساحل این جزیره بدون رقیب است. 

۲- فامیل شدن همه شخصیت‌های داستان فیلم! (تنها افراد غریبه در فیلم عابران پیاده هستند که آنها هم قصد دارند با هم فامیل شوند!)

۳- زوم کردن بر نقطه‌ایی از تصویر و شنیدن صداهای خارج از کادر! (بیننده دراین وضعیت با خود فکر می‌کند که لابلای آن درخت‌ها چه چیزی هست که کارگردان اینقدر بر نمایش آن اصرار دارد و یا چه رابطه‌ایی بین موضوع فیلم و پایه چوبی میز آشپزخانه وجود دارد!)

۴- تغییر داستان و تدوین مجدد (این‌گونه فیلم ها را پس از نمایش می‌توان به کمپانی سازنده اولیه فیلم فروخت چون کلاً یک چیز دیگه است!)

۵- تغییر کلمات فیلم به منظور سلامت جامعه! (مثلاً در کمال ناباوری می‌بینیم که شخصیت فیلم در گیلاس چای می‌نوشد و حالت و روحیه‌اش تغییر می‌کند! یا دو هم خانه‌ایی ابتدا خواهر و برادر معرفی می‌شوند و در پایان فیلم با هم ازدواج می‌کنند!)

۶- ساختن افکت‌های فیلم در هنگام دوبله آن، به‌دلیل موجود نبودن افکت‌های فیلم به همراه DVD فیلم و به هدر دادن زحمات گروه اصلی ساخت افکت فیلم!

۷- قیچی و حذف قسمت‌های اضافی فیلم! (مثلاً شخصیت فیلم وارد اتاق کارش می‌شود و بعد از هتل خارج می‌شود و تاکسی می‌گیرد!)

۸- عوض کردن موسیقی ابتدا و وسط و انتهای فیلم با هر موسیقی که صلاح بدانند! (که معمولاً همان موسیقی تکراری و مزخرف هم با پخش تبلیغات بازرگانی قطع می‌شود!)

چند ماه قبل، درحالی که زمزمه‌هایی مبنی بر پیوستن مجدد آقای امیرقلعه‌نوعی به تیم استقلال، بعنوان مدیرفنی به گوش می‌رسید، آقای عادل‌فردوسی‌پور درحالی که آقای مصطفوی را میهمان برنامه‌اش داشت، سعی کرد از زبان آقای مصطفوی این جمله رو بشنوه که سرمربی تیم ملی آقای قلعه‌نوعی مجدداً به استقلال برگشته، اما موفق به شنیدن این حرف از زبان آقای مصطفوی نشد. توی اون برنامه آقای فردوسی‌پور خطاب یه آقای مصطفوی عنوان کرد که حتی روی سایت (منظور سایت اینترنتی) باشگاه هم اومده که آقای قلعه‌نوعی به استقلال برگشته و بزودی کارش رو درکنار سرمربی استقلال شروع می‌کنه.

در برنامه‌ی دیشب (دوشنبه ۷ اسفند) نود، کلیپی با صدای آقای میرزایی از برنامه نود پخش شد و عنوان شد در عصر ارتباطات، مدیران استقلال با دورنگار و ایمیل بیگانه هستند. گرچه این حرف از روی کنایه عنوان شد، و گرچه هیچکس نمی‌تونه منکر اظهارات ضدونقیض اخیر مدیران استقلال (مدیرعامل و رئیس هیات رئیسه) بشه، اما ثابت کرد که تناقض در برنامه‌ی نود هم وجود داره و آقای فردوسی‌پور هرجا لازم بدونه حق‌وناحق هم میگه. البته همه خیلی خوب میدونن که باشگاه‌های فوتبال استقلال و پیروزی، هیچکدام سایت اینترنتی رسمی ندارن، و اگر هم چیزی هست، غیررسمی است. اینو به آقای فردوسی‌پور هم بگید!

«ما آلبوم‌های خانوادگی را دیده‌ایم، اما یک سری تیپ‌ها مثل تیپ چپی،

این‌ها رو بابایی گریمور سریال “تا صبح” در همشهری جوان گفته. آدم خنده‌ش می‌گیره! حذف بخشی از تارخ معاصر مملکت! اونم نه صد سال پیش، بلکه همین سی سال پیش که هنوز نصف آدماش زندن! اون قسمتی که ایتالیک کرده‌م رو می‌گم!‌ توی این سریال‌های انقلابی که می‌سازن حتی حاضر نیستند یک شلوار پاچه گشاد قدیمی تن ملت کنند چه برسه به این‌که شهرک سینمایی درست و حسابی داشته باشند. با این همه عکس و فیلم و سند زنده که از اون دوران وجود داره باز هم چیزهای خامی به آدم تحویل می‌دن که تخیل‌ت رو بکار ببری و خودت ریزه کاری‌ها رو تصور کنی! اقا جان خوب مگه مجبورید؟ نسازید، نمی‌میرید که. ما هم کتاب هست دل‌مون بخواد می‌ریم می‌خونیم! اَه اَه اَه! رسانه این‌قدر بسته و رادیکال! دیگه رسانه نیست که اون! عایقه درجه یکه!

یک چیز دیگه‌ای که بابایی می‌گه اینه که بازیگرها رو نمی‌شه زیاد به‌شون دست زد. به این فکر کنید که چند درصد از موفقیت‌های فیلم‌ها رو ممکنه گریم، طراحی صحنه، جلوه‌های ویژه‌ی حرفه‌ای و جزئیات تاریخی و از این قبیل رقم بزنه؟ درسته که اصل، فیلم نامه‌ست و تا وقتی فیلم نامه‌ی درست و حسابی نداشته باشیم، بقیه‌ی چیزها می‌شن آفتابه لگن هفت دست ولی شام و ناهار هیچی! اما از اون طرف هستن فیلم‌هایی که در نهایت بی‌سلیقگی و یا با داشتن امکانات کم، کل ایده رو به فنا می‌دن.

جزئیات و جلوه‌های ویژه لازم نیست حتما توی فیلم‌های اکشن یا علمی تخیلی بکار برده بشن. تقریبا دیگه هر کسی با تکنیک Blue Screen آشنایی داره. و خیلی‌ها ازش استفاده می‌کنند. بعضی‌ها به دلیل نداشتن دانش یا امکانات یا هر دو یک چیز زاغارت ازش در می‌آرن و بعضی‌ها هم مثل گروه جلوه‌های ویژه‌ی فارست گامپ چنان با ظرافت این تکنیک رو استفاده می‌کنند و تصویر تام هنکس رو روی یک فیلم قدیمی از جان اف کندی پیاده می‌کنند که ما ممکنه باور کنیم فارست گامپ داره با کندی دست می‌ده!

یا دقت کنید به گریم‌ کیدمن در فیلم ساعت‌ها و البته تلاشی که کیدمن چپ دست برای یادگیری نوشتن و سیگار کشیدن با دست راست می‌کنه تا بتونه یه ویرجینیا ولف نزدیکتر به واقعیت خلق کنه. می‌دونم ما هم از این بازیگر‌ها کم نداریم و گاهی با توجه به امکانات فیلم‌های قابل توجه‌ای هم داریم. ولی خیلی وقت‌ها هم همه‌ی کارها رو سرسری پیش می‌گیریم و فقط می‌خوایم یه کاری کرده باشیم.

تلوزیون‌مون هم که کلا سینمامون رو بایکوت کرده و بجز بعضی محصولات خاص بقیه انگار اصلا وجود ندارند. با توجه به تاثیرپذیری سلیقه‌ی جامعه از تلوزیون و فراوانی مخاطبان‌ش به نظرم حتی بیشتر از سینما باید به‌ش پرداخته بشه ولی تا وقتی که همینه که هست و هیچ رقابتی هم وجود نداره، امید به هیچ پیشرفتی نیست. تلویزیون پتانسیل این رو داره که به طور ضمنی – و نه تو ذوق زن – خیلی چیزها رو فرهنگ سازی کنه ولی متاسفانه از همه‌ی امکانات‌ش در جهت عکس استفاده می‌شه چون فقط شده یه محل بخور بخور (تعارف که نداریم! همه جامون همینه) که هر کس یه بودجه‌ای بگیره یه سریال بی‌محتوای ارزشی یا طنز لوس و بی‌مزه با حداقل هزینه -برای این که بیشتر به جیب بزنه- بسازه و دِ برو که رفتیم!

آی که چقدر بدم می‌آد از این بلوز دامن‌های گل و گشاد بدرنگ و ناهماهنگ که تن بازیگرهای زن می‌کنند. آدم حال‌ش به هم می‌خوره از دیدن سریال‌ها! وقتی می‌خوان منزل ثروت‌مندها رو نشون بدن که دیگه واویلا! هر چی که ورشون اومد و به نظرشون لوکس بود رو عینهو عقده‌ای‌ها می‌چپونن تو یه خونه و اصلا به هم‌خونی اجناس کاری ندارند. یعنی یک دونه طراح دکور، برای رضای خدا توی این مملکت نیست؟ اگر می‌خوان همه چی واقعی باشه که چرا سعی در تحریف و حذف تاریخ داند. اگر هم دارن یک سریال معمولی می‌سازن که چی می‌شه به زیبایی‌های بصری‌ش هم توجه کنند؟ مگه ما دل نداریم؟

متخصص و علاقه‌مند توی مملکت ما کم نیست. خیلی هم زیادند. مگه می‌شه توی این هفتاد میلیون چندتا حرفه‌ای پیدا نشه؟ اما مشکل اصلی این‌جاست که مهجور و نادیده هستند چون این‌جا ملاک انتخاب و استفاده از آدم‌ها مهارت هاشون نیست. چی بگم والله! دردمون که یکی دوتا نیست! از کدوم‌شون بنویسم خوبه؟