بابا کنفدراسیون

چند ماه قبل، درحالی که زمزمه‌هایی مبنی بر پیوستن مجدد آقای امیرقلعه‌نوعی به تیم استقلال، بعنوان مدیرفنی به گوش می‌رسید، آقای عادل‌فردوسی‌پور درحالی که آقای مصطفوی را میهمان برنامه‌اش داشت، سعی کرد از زبان آقای مصطفوی این جمله رو بشنوه که سرمربی تیم ملی آقای قلعه‌نوعی مجدداً به استقلال برگشته، اما موفق به شنیدن این حرف از زبان آقای مصطفوی نشد. توی اون برنامه آقای فردوسی‌پور خطاب یه آقای مصطفوی عنوان کرد که حتی روی سایت (منظور سایت اینترنتی) باشگاه هم اومده که آقای قلعه‌نوعی به استقلال برگشته و بزودی کارش رو درکنار سرمربی استقلال شروع می‌کنه.

در برنامه‌ی دیشب (دوشنبه ۷ اسفند) نود، کلیپی با صدای آقای میرزایی از برنامه نود پخش شد و عنوان شد در عصر ارتباطات، مدیران استقلال با دورنگار و ایمیل بیگانه هستند. گرچه این حرف از روی کنایه عنوان شد، و گرچه هیچکس نمی‌تونه منکر اظهارات ضدونقیض اخیر مدیران استقلال (مدیرعامل و رئیس هیات رئیسه) بشه، اما ثابت کرد که تناقض در برنامه‌ی نود هم وجود داره و آقای فردوسی‌پور هرجا لازم بدونه حق‌وناحق هم میگه. البته همه خیلی خوب میدونن که باشگاه‌های فوتبال استقلال و پیروزی، هیچکدام سایت اینترنتی رسمی ندارن، و اگر هم چیزی هست، غیررسمی است. اینو به آقای فردوسی‌پور هم بگید!

سراغ امیدهامونم بگیریم! امید که چه عرض کنم! فوتبالمون داره به گند کشیده میشه! از پایه مشکل داریم! تو برزیل بچه پنج ساله رو میفرستن مدرسه فوتبال تو هوا ملق میزنه با یه چکشی توپو می کنه بیضی! زرشک مدرسه فوتبالمون کجا بود برو دنبال هاوند!

چند وقتیه که در صدا و سیما [در اینجا منظور شبکه سه] مرسوم شده قبل از تمامی قسمتهای یک سریال پخش بشه، تهیه‌ی برنامه‌ی نقد اون سریال آغاز میشه و خیلی زود روی آنتن میره. اما براستی هدف از نقد چیه و اصلاً ملاک انتخاب سوژه مورد نظر چیه؟ مدتی‌یه آقایان گزارشگران فوتبال، بیشتر از گذشته از وظیفه اصلی‌شون دور شدن و گزارش‌هاشون رنگ و بوی احساس‌شون رو میده، امّا ظاهراً توسط مسئولین هیچ نقدی یا حداقل تذکری بر رفتار اونا وارد نمیشه. اگر وارد میشد، رفتارشون تکرار نمیشد.

بعضی از گزارشگران عزیز شبکه سه که بازی با کلمات رو بهتر بلد هستن، آزادانه به خودشون اجازه میدن بهترین صفات رو در کنار نام تیم محبوب خودشون قرار بِدن و البته این کار رو با تبحر خاصی انجام میدن. جناب آقای جواد خیابانی با کلمه کلمه‌ی گزارش خودش، برای رسیدن تیم محبوبش به گل بی‌تابی می‌کنه و آقای عادل فردوسی‌پور که زحمت گزارش بازی اخیر تیم‌های پرسپولیس و استقلال رو به عهده داشت، از طرفی سعی کرد برای گل ِ امیرحسین‌صادقی ایرادی پیدا کنه و از طرف دیگه زمانی که مهاجم تیم پرسپولیس آشکارا توپ رو با دست لمس می‌کنه، عادل خان ماهرانه با کلمات بازی می‌کنه و از برخورد توپ با دست این بازیکن صحبت می‌کنه (خب البته دروغ هم نگفته؛ چه خواجه علی، چه علی خواجه!). از استعدادهای آقای فردوسی‌پور در امر گزارشگری و بازی با کلمات، هرچی بگیم کم گفتیم و صدالبته که در این مورد خاص،‌ این استعدادها از دید مخاطبان شبکه سه پوشیده نیست.

البته هرگز منکر احساسات و تمایلات قلبی آقایان مزدک میرزایی و پیمان یوسفی نمیشم، امّا ظاهراً این بندگان خدا، یا بازی با کلمات رو بخوبی دو همکار دیگه‌ی خودشون بلد نیستن، یا اینکه بیشتر از دو همکار دیگه، اندیشه و شخصیت مخاطبان برنامه رو باور دارن. من فکر می‌کنم اگر صداوسیما یک نظرسنجی برگزار کنه و نظر مخاطبان رو درباره گزارشگران و مجریان برنامه‌های ورزشی شبکه‌های مختلف سیما جمع آوری کنه، با آماری جالب و البته قابل پیش‌بینی مواجه می‌شیم. عزیزان رنگی؛ شما در جایگاهی نیستید که اجازه داشته باشید تمایلات رنگی و قلبی‌تون رو بروز بدید، چه رسد به اینکه با رفتارتون [با زبان بی‌زبانی] فریاد می‌زنید.

تصاویر زیر مربوط به ۱۸ تیر نیست ! عکس‌های چهارشنبه سوری هم نیست ! اینها جوانانی هستند که برای تهیه بلیط بازی روز جمعه استقلال و پیروزی به ورزشگاه تختی تهران رفتند و وقتی آقایان فدراسیونی تنها بعد از ساعتی بلیط فروشی اعلام کردند بلیط ها تمام شد خیابان را بستند و …

تا دلتان بخواهد هم جناب مصطفوی و خانواده محترمشان مورد عنایت این جمع قرار گرفت.

ورزشگاه استقلال جنوب (هویزه) هم که از طرف فدراسیون به عنوان یکی از پنج شش محل توزیع بلیط از قبل اعلام شده بود وضع بهتری نداشت. بعد از اینکه ملت دو ساعت از سرو کول هم بالا رفتند اعلام شد بلیط ها تمام شده در حالی که دلال ها زودتر از همه هر کدام تا ۵۰ تا بلیط خریده بودند. بچه های نازی آباد هم در عوض ترتیب شیشه بلیط فروشی را دادند!

سالی که نکوست از بهارش پیداست ! مردمی که برای تهیه بلیط بازی روز جمعه خیابان را می‌بندند، لاستیک آتش می‌زنند، هر چه از اموال عمومی و دولتی دستشان بیاید تخریب می‌کنند روز جمعه و پس از بازی چه خواهند کرد؟

عجب بازی بود، چه ضد حالی خوردند بارسلوناییها، هر چند برای من فرقی نمیکرد تنها بازی مهم بود آخه طرفدار هیچکدومشون نیستم، اما خوشحال میشدم تا یکم حال مورینیو گرفته بشه. نمیدونم شاید چون مثل خودم آدم مغروری هست دوست داشتم هم حال اون گرفته بشه هم حال من. در هر صورت اینجوریه دیگه، از همه چی و از همه جا شاید بنویسم. شاید پیش خودتون فکرایی کردین. آره درسته، پس من چیز بیشتری نمینویسم جز این دوبیت از خیام که خودش همه چی رو میگه: گر من ز می مغانه مستم، مستم گر کافر و گبر و بتپرستم، هستم هر طایفهای به من گمانی دارد من زان خودم، چنانکه هستم، هستم

تیم تایوان رو با دو گل شکست دادیم! شاهکار کردیم اونم تقریبآ با تمام لژیونرها.
وقتی سرمربی تیم ملی میگه فقط برای برد به تایپه می‌رویم باید فهمید که زیاد نباید
امیدی به بازی پرگل داشت. آخر تا حالا کدام مربی تیم ملی اران رو برای مساوی با
تایوان هماهنگ کرده؟ در چهار بازی قبلی با تایوان ۲۰ گل به این تیم زده بودیم یعنی
به طور متوسط ۵ گل در هر بازی، کره جنوبی دو بازیش در این گروه با این تیم را با ۱۱
گل تمام کرده بود. و سوریه در زمین خود این تیم ۴ گل به این تیم زد و حال ژنرال
آبی‌ها که تیم را با تمام قوا برای یک پیروزی پرگل به زمین فرستاده بود تنها با دو
گل به ایران بازمی‌گردد. برانکو با تیمی منتخب لیگ به اضافه‌ی علی کریمی ۴ گل به
همین تیم زده بودند در حالی که بیش از ۱۰ گل را هم نزدند اما شاید به خاطر قدرت
تایوان و دروازه‌بانش ما نتوانستیم به این تیم بیش از دو گل بزنیم. به نظر می‌آید
توجیحات شروع بشود اما تیم مقابل تیم برانکو هم همین تیم بود. مگر میرزاپور در بازی
پرسپولیس-استقلال اهواز عالی نبود؟ اما باز هم ۴ گل خورد. بازی ضعیف ایران مقابل
کره و سوریه را می‌شد با نتایج به دست آمده رضایت داشت اما در مقابل تایوان حتی
نتیجه هم به دست نیومد!
اینجاست که باز هم باید گفت صد رحمت به برانکو!