ناتور دشت (صوت) فصل ۲۰ حدودا ۱۲ دقیقه به حجم ۳/۶۱ مگابایت

حالا عکسی رو ببینید که من روش برچسب زدم. هیچ توضیح دیگه ای ندارم. فقط ببینید!

—

اما دلیل عصبانیت همانا ناتور دشت بود و بس! بعد از عمری نشستیم سر ضبط با کلی انرژی مثبت و اینا! آخرش چی موند؟ یه منِ عصبانی، ۴ عدد هد ستِ نویز زا، یک عدد لپ تاپ با کارت صدای مزخرف، یک عدد PC زپرتی که کمکی به حل مسئله نکرد، فصل بیست ناتور دشت که باز مونده بود و یک لیوان چهارتخمه که بعد از یک ساعت سرو کله زدن با نویز (نویز که میگم فکر نکنید یک وز وز بی بخار بود! صدای طوفان!!) به همان صورت یخ کرده سر کشیده شد! اگر تا آخر هفته راهی پیدا نکردم با موبایل ضبط میکنم!! قول میدم!

بر اساس پیشنهادی که به مهدی دادم قرار شد که ما یک سری گفتگوهایی به صورت پرسش و پاسخ، مانند یک برنامه میزگرد، داشته باشیم.

من، نخستین دور میزگردهای گفتگو را با این سوژه آغاز می کنم: پاسخ به گلایه های اقلیت های قومی ایران به وسیله یک پارسی.

یک توضیح باید بدهم. من، ایران را نه برای اینکه زادگاه من است، و زبان پارسی را نه برای اینکه زبان مادری و پدری من است، بلکه اینها را با پژوهش و اندیشه بسیار زیاد، شناخته ام، و این چنین است که “گر آتش ببارد به پیکرم، جز مهرت در دل نپرورم” سخنی به جا و درست درباره من است. هیچ گونه تعصبی هم درباره آنها ندارم.

امیدوارم، تا آنجا که ممکن است، کسانی که در این گفتگو شرکت می کنند تلاش کنند از تعصب و یک سو نگری دوری کنند. در ضمن دوستان خود را نیز آگاه کنند تا آنها نیز در این گفتگو شرکت کنند.

نوشته های شما، هر چه که باشد، تا آنجا که مدیران Doxdo بتوانند، پاک نخواهند شد. ولی از شما درخواست می شود تا آنجا که ممکن است به کسی توهین نکنید، و به گفتار نیک، پندار نیک، و کردار نیک پایبند باشید.

منتظر شما هستم.

According to recent Net computer security and online identity fraud research, the British Police are being informed about a new Internet crime event every 10 seconds. This accounted for over GBP 300 millions amount that is lost for private and business bank customers in the British Isles in 2007. However, many online safety specialist s claim that vast majority of online crime s are never reported because they haven’t been detected or were of a lesser severity.

They don’t risk their lives to get money, they don’t shoot at anyone any more, they don’t even do any physical harm to their victims. Today’s crime exercised online, the Internet crime, uses computer security holes and threats to PC safety in software and equipment to sneak money from peoples’ pockets sitting right in the front of their computer machines. No need to shoot, nor to threat anybody. Just a few smart code snippets smuggled into the victim’s PC via email or a booby-trapped website and you are done. Simple as that.

The latest news from UK’s major retail bankers says, that if your online banking account has been wiped out and you didn’t use any Internet computer safety software equipped with antivirus and antispyware for example Norton 360, you solely are to be blamed for the losing of money and they won’t compensate you a dime. Banks even embedded a clause in the recently updated Banking Code, that says they are not responsible for any amount that is lost if your PC doesn’t have antispyware software with the updated dangerous bugs definition installed. Sounds groovy, doesn’t it?

As Marcus Ranum, Chief Security Officer of Tenable Online network work Security and author of The Myth of Homeland Security, explains, crime on the Internet provides a criminal with a means of automation and the advantage of being anonymous, requires very little in word s of information technology knowledge or equipment, and can cross international borderlines very fast, making it easier-to-do to conceal and more demanding to be prosecuted.

It seems that offenders evolved in a very similar way our perception of risk did, from regular robbers with arms running around and killing people, to somehow less violent, yet very dangerous individuals whose targets are now online banking accounts and computer machines of millions of users worldwide.

Having that said, you, the Net user, are exclusively liable for your doings online. And whether you get your online banking password snatched and money robbed by malicious users trying to break into the system, chances are no one except you will pay for this. So, if your computer isn’t properly protected you may be running a risk of getting hacked and your identity becomes an easy target for those knowing how to steal it. To make sure this won’t happen, get yourself a copy of a free antispyware software that are available to fetch from various vendors today. Enjoy your online!

ناتور دشت فصل نوزدهم - حجم ۳ مگابایت - تقریبا ۱۱ دقیقه

ناتور دشت فصل هفدهم به حجم ۴/۳ مگابایت و تقریبا ۱۸ دقیقه

صفر) آره بانو، دوست دارین بیشتر از خودتان بنویسید؟ از اینکه چه کارها کردین و چه کارها در سر دارین؟

آفا روبوی عزیز، با تشکر از لطف و سایتهای خوب شما، زندگی من عبارت از کار، رسیدگی به روزمره و زنگ تفریح من سیر سفر در اینترنت است. رسیدگی به روزمره من در حد حداقل است یعنی متاسفانه از غذاهای لذیذ ایرانی خیلی خبری نیست، کارم در حال حاضر یک سری ﭘروژه های کوچک خصوصی از طریق یا برای دوستان و آشنایان است.

یک) بعد میخوام از عادات وبلاگخوانی و وبلاگنویسی شما بپرسم؟ مصرف اینترنت شما چقدر است؟ چند ساعت در روز مطالعه اینترنتی دارین؟ چقدر فارسی چقدر انگلیسی؟ از چه ابزارهایی استفاده میکنید؟ حس‌تان در مورد وقتی که روی اینترنت میگذارید چیه؟

اینترنت جذبه خیلی زیادی برای من دارد: در خانه خود با بای برهنه نشسته اید و دنیا در دسترس شماست. البته مدتی طول می کشد تا هرکسی سایت های باب دندانش را بیابد. مصرف اینترنت من خیلی زیاد است. و تقریبا تمام ساعات بیداری و در منزل، بقول یک طنزنویس، جزو امت همیشه آنلاین هستم. حتی وقتی که مشغول به کارهم باشم، اکثرا با کامپیوتر، باز به اینترنت وصل هستم. اهل چت و معاشرت اینترنتی نیستم- شاید به دلیل آنکه دوستانم اینکاره نیستند و بیشتر در حال خواندنم.
در حال حاضر حدودا هفتاد درصد به انگلیسی و سی درصد به فارسی میخوانم. البته این درصد متغیر است و بستگی به خبرهای روز و جذابیت مطالب و یا آشنایی با سایت های جدید دارد.
درمورد ابزار خیلی وسواسی ندارم. راستش اطلاعات زیادی هم ندارم! بیشتر مستقیما به سایت ها مراجعه می کنم. مقدار زیادی google alert برای خودم ردیف کرده ام و اگر یکی دو روز ایمیل خود را نگاه نکنم “این باکس” اون باکس می شود
از گوگل ریدر هم برای دیدن تعدادی از سایتها استفاده می کنم.
در مورد عادات وبلاگنویسی هم باید بگویم که یک وبلاگ نویس اتفاقی هستم و شاید هم یک وبلاگ نویس واقعی نباشم. به این معنا که مطالب من خیلی شخصی نیستند و بیشتر نقل (تا نقد) مطالب است.

دو) آه جذبه خیلی زیاد! بله دقیقا. و اتفاقا ما نسل کوچکتر از شما سر موضوع جذبه اینترنت مشکلهای خاصی داریم. (اعتیاد مدرن و اعتیاد به اینترنت و اینا) یکی از مشکلات جالب مثلا «هوو» احساس شدن کامپیوتر و اینترنت برای اهل منزل است! یعنی میخوام بپرسم همسر محترم در مقابل هیجانات شما در دیدن یک خبر، یا یک مطلب، وقتی به‌شون با هیجانات زائدالوصف تعریف میکنید، چه میکنند؟ هیچ شده دعای «دی سی» برای کامپیوتر منزل بخوانند؟ یا ایشان هم پیگیر و علاقمند بیزینس خبری شما هستند؟

اول خنده! دوما احوال حاج آقا خیلی بهتر از من نیست! آنقدر خسته از کار برمی گردد که دنبال موضوعات جدی نیست. در این سن و سال می تواند مثل بچه ها ساعتها پشت کامپیوتر بازی کند و یا دنبال موضوعات مورد علاقه اش باشد. من با تلویزیون – چه داخلی چه خارجی – میانه ای ندارم. تلویزیون قدیمی ما نصف کانال ها را هم نمی گیرد. هر بار هم که او پیشنهاد داد که فکری برای این قضیه بکنیم با وتوی من روبرو شد. ناچارا او نیز جز کامپیوتر و یا مطالعه سرگرمی خانگی دیگری ندارد. بیشتر از من هم اهل چت با دوستان آنور آبی است.
اگر من با، بقول شما، هیجانات زائدالوصف مطلبی را تعریف کنم به احتمال قوی با یک نگاه گنگ روبرو می شوم که نیم ساعت بعد ممکن است سوال کند: راستی داشتی چی می گفتی؟
باید هم بگویم که انگلیسی او خیلی عالی است. و اگر بخواهم متن طولانی تر از معمول را بنویسم حتما می دهم او بازخوانی کند. تا این حد اجبارا کار مرا دنبال می کند.

سه) تاثیر ابزارهایی که استفاده میکنید در مطالعه و تولید محتوای شما چیه؟ همین گوگل آلرتز چند درصد از محتوای تولیدی شما رو تامین میکنه؟ یا ابزارهای دیگر؟

فکر کنم از ساده ترین ابزارها استفاده می کنم.
هرچیزی که برایم جالب باشد اول از طریق “گوگل” و حتی “گوگل image” سرفصلهایی پیدا میکنم. و یک فولدر درست می کنم و ممکن است ده بیست یا سی چهل لینک را برای مراجعه بعدی نگه دارم.
صفحات ویکی پدیا نیز معمولا آدم را به لینک های خیلی خوبی هدایت می کند.
گاهی مطالبی را که می یابم را در یک فایل ورد Word کپی می کنم که بعد سر فرصت آنرا بخوانم و قسمتهایی که برایم مهم هستند را “high light” کنم و شاید این مباحث جدید را جداگانه search کنم.
در حقیقت همان کاری را که آدم در یک برنامه تحقیقاتی انجام می دهد. آلان که می نویسم متوجه می شوم که تفریح و کارم خیلی مشابه هستند!
و نهایتا از طریق بلاگ خود سعی می کنم الینکهایی که به نظرم جالب هستند را در اختیار بقیه قرار دهم. و یا برای رجوع بعدی خودم نگه دارم.
اگر مطلبی جذبه بیشتری داشت یک کوگل آلرت comprehensive هم درست می کنم.و در صورت امکان لا اقل هر روز نگاهی به سرفصلهای آن می اندازم. خیلی از آنها تکراری هستند در غیر آنصورت اگر موضوع جالب بود پست قبلی را به روز می کنم. به طور کلی بیشتر از اطلاعات موجود روی نت استفاده می کنم.
ابزار برایم فقط ابزار است. و به اصطلاح دنبال “ابزار برای ابزار”‌ بر وزن “هنر برای هنر”‌ نیستم.!

سئوال رو یک جوری عوض بکنیم. دوست داشتین چه نوع ابزاری داشته‌باشین که کار خواندن و پیدا کردن محتوای مورد نظر راحتتر میشد؟
راستش تا به حال به جز مشکل کندی سرعت اینترنت چیز دیگری به نظرم نیامده است. گاهی دوستان لینکهایی به برنامه های مختلفی می فرستند که به دلیل کندی حاصله از خیر آن می گذرم.

چهار) از اطلاعات گوناگونی که به دست می‌آورید چه نفعی میبرید؟ (مثلا ماها که کارهای طراحی میکنیم، قسمتی از عواید وبگردیمان آموزش طراحی و الگوها و موادخام است) آیا برای شما هم در کارهای تجاریتان چیزی در بر دارد؟

اولین وبگردی های من برای کارم بوده است. چند گزارش باید تهیه می کردم که از طریق اینترنت مطالب بسیار جالبی را یافتم و از آنها استفاده کردم. یعنی همان کاری که قبلا در یک کتابخانه انجام می دادیم.
از آن به بعد استفاده از اینترنت برای من خیلی طبیعی شده است، مثل استفاده از آب و برق. به عنوان مثال اگر یک فیلم خوب ببینم یا یک کتاب خوب بخوانم یا در مورد مطلب جالبی چیز بشنوم، در اولین فرصت سری به اینترنت می زنم تا ببینم که مثلا نویسنده یا کارگردان آن کیست قبلا چه کار هایی کرده است، نقدهای مختلف و یا مصاحبه ها را بخوانم و غیره. حتی در مورد چیزهای خیلی پیش و پا افتاده رجوع به اینترنت برایم خیلی عادی است.

ها ها! این پیش‌پا‌افتاده رو درک میکنم! پریشب داشتم شام گرم میکردم. تو یخچال قارچ هم بود. ولی یکم ریخت و قیافه‌ش جالب به نظر نمی‌اومد! اولین پیش‌فرض ذهنیم این بود که سرچ کنم که قارچ فاسد شده چه نشونه‌هایی داره :))

پنج) بانو، یکی از چیزهای مهم برای من، این است که کاربران بتوانند راستی و درستی بین رسانه‌ها را تمییز بدن، و بتونن خبر واقعی رو برداشت بکنن، شما برای فهمیدن صداقت رسانه‌ای که ازش دارین محتوا میگیرین چه میکنید؟

هزاران هزار مطلب خوب و بد و نیم بند در دسترس است و بسیار صبر و حوصله و البته وقت می خواهد تا هرکسی به هدف خود برسد و مراجعی که در باره موضوع مورد نظر قانع کننده هستند را تشخیص بدهد. الان شما می توانید نه تنها در باره خبر مورد نظر، بلکه در مورد نویسنده آن نیز اطلاعات زیادی به دست بیاورید: تحصیلات و تخصصش، مواضع و نوشته های قبلی او، منتقدان و طرفدارانش چه می گویند و که هستند؟ برای چه منابع خبری کار کرده است و غیره. این زحمت و کار و وقت هم، که شیرینی خودش را هم دارد، جزوی جدانشدنی از فراوانی اطلاعات است و به نظر من نمی شود میانبر زد.
وجه دیگر هم البته معلومات و درک و تجربه خود شخص است. هرچقدر مطالعه و تفکر خودمان بیشتر باشد قوه تشخیص مان بهتر خواهد بود.
باید در نظر داشته باشیم که فرضا اگر در مورد چیزی اطلاعات غلطی داشته باشیم خیلی راحت می شود در اینترنت چندین و چند مطلبی را یافت که همان اطلاعات غلط را تایید می کنند. و ماندن در این دور باطل خیلی راحت است. گرایش طبیعی هرکسی این است که فقط مطالبی را بخواند که با نظر خودش سنخیت دارد.
تعدد مراجع اینترنتی هم می تواند فرد را به چند بعدی بودن و وسعت فکر تشویق کند و هم می تواند محدودیت فکری را تقویت کند.
…

شش) میگم چه طور شد اصلا وبلاگ نوشتین؟ و چرا وبلاگ فارسی نمینویسین؟

خیلی خیلی اتفاقی. تا کمتر از دوسال ﭘیش اصلا نمی دانستم که بلاگ شخصی چیست. هیچ کس از طرافیانم نه بلاگ خوان و نه بلاگ نویس بود. وبلاگ خوانی را با دنبال کردن خبر انوشه انصاری شروع کردم، آنهم زمانی که مادرم دچار بیماری بد و طولانی شد و من تقریبا از خانه بیرون نمیرفتم. این بلاگ ﭘرخواننده برای یک تازه وارد نقطه شروع خوبی بود، ضمنا حال و هوای من همراه بیمار را عوض می کرد.
هرروز عده ای از هر طرف دنیا ابراز عقاید بسیار متفاوتی می کردند. یکی از شهرستان شعر مینوشت، یکی انتقاد میکرد و این ابراز احساسات این جمع ﭘراکنده برایم همانقدر یا بیشتر از اصل قضیه جذبه داشت. تا به حال چنین جمعی را ندیده بودم و این بلاگ سرنخی شد تا به بلاگهای دیگر مراجعه کنم اعم از ایرانی و غیر ایرانی و از آنجا باز به دیگران. صفحه بلاگ، برای کسی که تجربه ای ندارد، اول کمی نامانوس است. نه میدانید که کامنت چیست و لینک چیست و غیره. طبق روال کنجکاو خودم هر چیز قابل کلیک را امتحان می کردم تا روزی که متوجه شدم ﭘایین صفحه نوشته “یک بلاگ مجانی برای خود درست کنید”. از روی کنجکاوی ثبت نام کردم ، فورمت موجود هم انگلیسی بود و من هم همین صفحه ای را که امروز می بینید را سرهم کردم و فکر کردم خوب این هم یک تجربه مفت و مجانی است و یک چیزهایی یاد می گیرم و هر وقت کنجکاوی خودم ارضا شد فوقش بلاگ را ﭘاک می کنم. که هنوز آنروز نرسیده است.
همانطور که میدانید بلاگ نویسهای ایرانی یک یا دو نسل جوانتر از من هستند و راستش کمی در این محیط احساس غریبی میکردم. نحوه محاوره فرق دارد. ولی الان احساس می کنم که آمادگی درست کردن یک بلاگ فارسی را دارم و دوست دارم که اینکار را بکنم می ماند مشکل وقت. انشالله در یک فرصت دیگر.

هفت) هر آدم حرفه‌ای برای کارش دستمزد میگیره، اغلب کارهای اینترنتی ولی داوطلبانه و بیمزده، شما برای کارهای داوطلبانه اینترنتی (مثلا شرکت در پتیشنها، تحقیق و پیدا کردن مطلب، انتشار مطلب، معرفی هنر ایرانی، هنرمند ایرانی و…) چقدر مزد میگیرن؟ اون مزد اصلا چی هست؟

این بلاگ تبدیل به یک دفترچه یادداشت شده است. چیزهای زیادی برایم جالب هستند و دوست دارم که درباره آنها بیشتر بدانم. بلاگ به نوعی به کنجکاویهای من نظم می دهد و ضمنا این محل مچازی به نوعی با دوستان یا فامیلهایی که دورهستند ارتباط برقرار می کنم. ضمنا آزادی عمل خود را دارم و هروقت لازم باشد برای مدتی بلاگ تعطیل می شود. و البته خوشحال می شوم که مطلبی که جمع آوری کرده ام یا نوشته ام برای سایرین جالب باشد و دریچه ای را برای آنان باز کند. این حداقل کاری است که می شود برای دیگران انجام داد. برای کاری که فعلا انجام می دهم دستمزد بیشتری لازم ندارم.
فکر می کنم که سایت های ایرانی جای توسعه خیلی زیادی دارد که یک برنامه ریزی حرفه ای می خواهد.

جواب جالبی بود بانو! همینو میخواستم بدونم که شما چه جوری وقتی رو که پای اینترنت میره حساب کتاب میکنین.

هشت) حالا یک مساله دیگر، فکر میکنین وبلاگ (فرضا وبلاگ شما) که داره به نفع ملت ایران تبلیغ فرهنگی میکنه، میتونه قسمتی از نظرات ملت جهان را در مورد ایران عوض بکنه؟

قبلا گفتم که بلاگرهای ایرانی نسل جوان هستند و راستش متوجه شدم که خود من ایرانی این نسل را خوب نمی شناسم و مقداری از طریق خواندن با ذهنیتش آشناتر شدم، چه برسد به خارجی ها. هرچه حضور ایرانی ها بیشترباشد مسلما تاثیر گذار خواهد بود. یک بلاگ در حد خواننده های خود اثر دارد. ولی خوب “ملت جهان” خیلی خیلی زیادتر از این حرفها هستند!

نه) اون بالا به سرعت اینترنت اشاره کردین، ایده شما و نیاز سرعت اتصال ایده‌آلتون چقدره مثلا؟ برای مثال دوست دارین یک فیلم یوتوب رو در مورد معماری یک کلیسا در رم ببینید، که حجم فرضی ۵۰ مگابایت رو داره، (کمتر از سی دقیقه نمایش) با اینترنت دیال‌آپ که نمیشه دید. با سرعت پایه ADSL در ایران که ۶۴ کیلوبیت در ثانیه است، حدود دو ساعت و با ۱۲۸ حدود یکساعت. با ۲۵۶ حدود نیم ساعت و با ۵۱۲ یک ربع وقت خواهدبرد که فایل دانلود بشود. و اگر سرعت شما یک مگابیت در ثانیه باشه، با سرعت نمایش فیلم و بدون فاصله زمانی تصاویر رو (در حد اندازه یوتوب) خواهید دید.
حالا شما کدوم خط رو دارین؟ به کدومش احساس نیاز میکنین؟ و هزینه‌ای که حاضرین براش منطقی پرداخت کنین چقدره؟

هم به دایال‌آپ و هم به ADSL دسترسی دارم. به نظرم نمی آید که ADSL به طور فاحشی بهتر باشد. باید بگویم از اشخاصی هستم که هفت هشت صفحه را با هم باز می کنم. در مثالی که آورده اید البته هرچه سریعتر بهتر. حالا ده دقیقه بشود یک ربع ایرادی ندارد ولی واقعا دوساعت زیاد است. با قیاس با کشورهای دیگر فکر نکنم هزینه سرعت بیشتر خیلی زیاد باشد.

حالا شما فکر میکنید هزینه ماهی مثلا ۳۰هزارتومان برای دیدن فیلم هم زمان چطوره؟ هزینه‌ای که الان میدین چقدره؟ اگه سرعتتون به اینی که گفتیم برسه، چقدر تو کیفیت زندگی اینترنتی شما تاثیر میزاره؟ و به نظرتون چرا تا حالا این سرعت به دستتون نرسیده؟

فکر می کنم هزینه ماهیانه ما حدود همان سی هزار تومان است. در حال حاضر که به وضعیت موجود عادت کرده ام. چند صفحه را باز می کنم، بعضی از صفحه ها خیلی طول می کشند تا باز شوند، در این فرصت به کارهای دیگری، چه ﭘشت کامپیوتر چه جای دیگر، می ﭘردازم… به هرحال کاری خود را انجام می دهم البته منهای دیدن بیشتر فیلمها. نمی توانم بگویم که سرعت بیشتر برای استفاده فعلی شخص من فرق خیلی خیلی زیادی ایجاد کند ولی مسلما راحت ترخواهد بود. ظاهرا سرعت بیشتری از طریق شرکتهای خدمات اینترنتی ارائه نمی شود.

بانو جان در کل میشه گفت اغلب کاربران ایرانی چون تجربه سرعت بالا رو نداشتن، به دیال آپ و سرعتهای پایین ADSL قناعت میکنند و این اصلا به نظر من خوب نیست. این نیاز باید توسط کاربران به متولیان منتقل بشه. وگرنه وزیر ICT حق داره بگه کاربران سرعت بالاتر نمیخوان. حالا! با تبسم ازش بگذریم :))

کاملا حق با شماست و به اصطلاح با یک دوچرخه نمی شود حریف یک قطار سریع السیر شد. به عنوان یک بلاگر معمولی محدودیت سایرین را دارم و همینی است که هست ولی اگر فکر کنم که فرضا یک سایت حرفه ای برای مثلا گردآوری آثار معماری درست کنم که نیازمند فایل های سنگین گرافیک و عکس می باشد کار خیلی سخت می شود.

بانو حمیرای معمار ایرانی، بسیار سپاسگذارم که دعوتم را قبول کردین و وقتتون رو به ما دادین. براتون روزهای شاد و خبرهای خوب و اینترنتی پرسرعت در حد حداقلهای امروز اروپا و دیگر جاهای خاورمیانه آرزو میکنم. چرا که فکر میکنم هرچه سرعت و کیفیت ارتباطی افرادی مثل شما بالاتر باشه به نفع ایران و اینترنت ایرانی است :))
موفق باشین.
آقای روبوی عزیز من هم از شما ممنونم، و همیشه از سایتهای خوب شما استفاده کرده ام و اگر دلتان خواست بازهم با من مصاحبه کنید فقط بگویید. آرزوی موفقیت شما و همکارانتان را دارم.

پشت صحنه

حالا کی دلش میاد همچین فایلی به خورد خواننده بده؟ من؟! عمرا! D: اینه که طول میکشه خوب! صبر پیشه کنید یا برام یه استودیوی ضبط بخرید! D:

اینم فصل ۱۶:

ناتور دشت - فصل شانزدهم حدودا ۱۶ دقیقه به حجم ۳/۷ مگابایت

نور پولاریزه نوری است بازتابی از سطوح براق( غیر متالیک) و قسمتی از آسمان آبی. فیلتر پولاریزه می تواند این نور قطبی شده را کاهش دهد و اثر آن از داخل دوربین قابل مشاهده است.

فیلتر پولاریزه فیلتر مفیدی برای عکاسی محسوب می شود، رنگ آن خاکستری و دادای دو حلقه است که اجازه می دهد تا فیلتر هنگام اتصال به لنز دوربین گردش داشته باشد.

فیلترهای پولاریزه به دلایل زیر استفاده می شوند:

- کاهش یا حذف بازتاب از سطوح

- تیره کردن آسمان در زاویه ۹۰ درجه با خورشید

- افزایش غنای رنگ (saturation)

مشکلات موجود

فیلتر زمانی که نیازی به آن نیست باید برداشته شود که در غیر اینصورت عکاس -۲ stop نور را از دست می دهد و توانایی اش برای دستیابی به فوکوس کلی کاهش می یابد.

وقتی فیلتر پولاریزه با لنز واید استفاده می شود هر فیلتر دیگری باید از روی لنز برداشته شود. وجود فیلتر در این حالت باعث تونل دید یا تصویری با گوشه های قیچی شده خواهد شد. عکاسی از مناظر وقتی خورشید در پایین آسمان قرار دارد، درجه بندی غیر طبیعی نور و رنگ را خواهد داشت. دامنه ای از آسمان آبی تیره در یک طرف کادر تا آسمان آبی روشن در طرف دیگر.

بهرام مراوندی گرامی اصفهانی را اولین بار با وبلاگ سفری‌اش دیدم. او عکسهایی از سفرهایش را در وبلاگ و فلیکرش منتشر میکرد. چندی بعد متوجه شدیم که ایشان مهندس کامپیوتر و ۳۶ ساله، مقیم وین اتریش هستند و بر جاوااسکریپت هم خوب مسلطند.

حضور بهرام در مدت کم یکی دو سال اخیر یک تغییر بسیار مهم ایجاد کرد. و آن تشکیل دو گروه بود. گروهی برای حرکات بسیار مهم تکنیکی در عرصه خدمات فارسی گوگل و دیگری در عرصه فایرفاکس فارسی. همانطور که میدانید قدیمیترین سرویس وبلاگنویسی که مورد استفاده بلاگرهای ایرانی بوده، بلاگر است. ولی متاسفانه بلاگر تا به ماههای اخیر فارسی‌سازی شکیل و عالی‌ای نداشت. ولی اکنون علاوه بر پشتیبانی کامل از زبان فارسی چه در نوشتن مطالب و چه در نمایش وبلاگها، حتی میشه تاریخ شمسی هم بهش [راحتتر از گذشته] اضافه کرد!

از طرف دیگر فایرفاکس فارسی شده که افزونه‌های فارسی و منوهای فارسی و… داشته‌باشد میتواند کاربران جدیدی را جذب بکند. و به آمار ۱۷ درصدی کاربران فایرفاکس در جهان بیافزاید.

صفر) خب بهرام جان خواهش میکنم از خودتون و فعالیتهاتون بفرمائید تا به سئوالهای دیگر برسیم:

با سپاس از شما از انتخاب این حقیر برای گپ دوم.
نوشته شما انعکاس فعالیت‌های من از دید دیگران را نشان می‌دهد من در قدم اول تلاش می‌کنم که چند مورد را تصحیح کنم.

اولین وبلاگ من Bahramshar هست که به منظور انعکاس سفرهای انجام شده از سال ۱۹۹۷ تا به حال بود. انگیزه این سایت معرفی کردن کشورهای بازدید شده برای ایرانی‌ها و برعکس بود. من تا به حال به ۲۷ کشور دنیا در ۵ قاره سفر کرده‌ام. با این وبلاگ شما می‌توانید در بهرام‌شهر که یک شهر مجازی است با من به سفر دوردنیا بروید و در آنچه من دیدم و تجربه کردم، سهمی داشته باشید. برعکس یعنی اینکه مردم دنیا امروزه هرکدام یک دیدی از ایرانی‌ها دارند که براساس دیدگاه آنها از دنیا شکل گرفته‌ است و وظیفه من این بود که در مورد کشور خودم این دیدگاه را تصحیح کنم. جمله‌ای که بارها شنیدم این بود که ایران مگر iraq یا همان عراق نیست؟ مگر ایرانی‌ها عربی صحبت نمیکنند و از این حرفها.

وبلاگ فارسی من بهرام‌شهر است. همانطور که برای شما طبیعی است که در کشورتان به زبان آنجا یعنی فارسی سخن بگویید و بنویسید، اینجا هم همینطور است. این باعث شد که من بدنبال نوشتن این وبلاگ به فارسی و کارهای فارسی‌سازی و تقویم و غیره بروم. این کار برای کسی که نیمی از عمرش را خارج از ایران بوده ساده نیست. تصور کنید که همین سالنامه هجری خورشیدی چقدر مهم است؟ اولین کاری که یک نفر قبل از ترک کشورش میکند تبدیل تاریخ تولد و تاریخ‌های دیگر مثل تاریخ دیپلم، ازدواج و غیره است. در حقیقت از همین جا پروسه تبدیل‌ها شروع میشود. بعد باید زبان خارجی یادگرفت و با آن زبان فکر کرد و سپس کار و زندگی کرد. مثلاً شما اینجا از یک ایرانی بپرس امروز به تاریخ هجری خورشیدی چندم است؟ یا امروز چه مناسب ایرانی است؟!

کار اول من افزونه ترجمه فارسی فایرفاکس بود، سپس افزونه برنامه‌های فارسی فایرفاکس را منتشر کردم. دست آخر سایت موزیلا فایرفاکس فارسی راه‌اندازی شد.

یک) آووووو چه جالب! ۲۷ کشور. خیلی عالیه، من اصلا فکرش رو نمیکردم. یادتان هست آن اصطلاح کارتونی؟ پشت این ستاره حلبی قلبی از طلا نهفته‌است؟ میشه به شما هم گفت که پشت این آی‌دی‌اینترنتی کوله‌باری از سفر نهفته است :))

بیایید در مورد فارسی سازی حرف بزنیم و البته گوگل و ارتباطش با زبان فارسی.

تاریخچه فارسی سازی از آنجا شروع شد که بالاخره دنیای نوشتار فارسی از عصر سنگ درآمد و از به هم چسباندن تصویرهای حروف برای جمله‌سازی دست برداشت، و از نوشتن فارسی با قلم‌های نصب شده در ویندوز استفاده کرد. ابتدا با کد عربی نوشته میشد و سپس از یونی کد استفاده شد. یونی‌کد را مجموعه‌ای از تمام حروف زبان‌های دنیا تصور کنید. از آنجا اصلا نوشتن به فارسی امکان‌پذیر شد و اولین کار من شروع ترجمه صفحه‌های گوگل بود. این کار با شرکت چندین دوست دیگر انجام شد. فکر کنم سال ۲۰۰۲ بود. اولین باری که صفحه‌های جستجوی گوگل به فارسی را دیدم، احساس غرور به ایرانی بودنم داشتم! جالب است بدانید که تا قبل از شروع این ترجمه گوگل صفحه‌هایش را به یونی‌کد نمایش نمیداد، و در حین انجام ترجمه فارسی و مکالمه با گوگل تصمیم به تغییر کلی صفحه‌های نمایشی گوگل به یونی‌کد گرفتیم. این کار زمان بسیاری میگیرد. تصور کنید که همه سیستم‌ها از صفحه اصلی گرفته تا ابزارهای پشت صحنه از جمله دیتابیس، ایزار ویرایشگری و غیره باید به یونی‌کد برگردند. چند ماهی گوگلی‌ها مشغول این کار بودند.

کار تبدیل تاریخ میلادی به هجری و برعکس با استفاده از جاوا اسکریپت را مدیون آقای حبیبی هستیم. من با استفاده از آن سالنمای هجری خورشیدی را ساختم و پس از کمی تغییر این سالنما برای نمایش تاریخ نوشته‌های بلاگر به هجری خورشیدی قابل استفاده بود و در بهرام‌شهر معرفی شد. آقای منیری از این برنامه استفاده کردند و در وبلاگشون آن را معرفی کردند. پس از چندی پارسال نقشه سال تحویل را برای سراسر دنیا درست کردم. فراموش نکنید، ما ایرانی‌ها همه جای دنیا هستیم. برای امسال این نقشه را آماده شده و در این لینک است.

این خیلی جالب شد! یونیکد واقعا تغییر بسیار مهمی در جهان اینترنت بود و اگر همین یونیکد UTF-8 وضع نیمشد ماها هنوز هم برای فارسی نوشتن در سیستم‌های عامل مشکل داشتیم. مانند زمان «پارسا-۹۹» و «پروین» که فارسی‌سازیها براساس کدپیج ۱۲۵۶عربی برای ویندوزهای ۹۵ و ۹۸ و انجام میشد… (راستی یک چیزی یادم افتاد! بچه‌هایی که در ایران هستند و با صفحه آبی فیلترینگ هرروز مواجه میشوند، براشان جالب خواهد بود که انکودینگ اون صفحه چیه؟)

دو) بعد درست رفتیم سر بحث اصلی و حضرت گوگل، همانطور که با شگفتی از کیفیت زندگی و کار در گوگل میگویند، ارتباط گوگل با Freelance هایی مثل شما که خارج از گوگل به توسعه ابزارهای وب کمک میکنید چطور است؟ ارتباط مستقیم است یا به فرومهای ارتباطی محدود است؟

گوگل ابتدا برای گسترش، ترجمه صفحه اصلی خود را به هر زبان دلخواه و البته با کمک داوطلبان شروع کرد. بعضی از این زبانها حتی تخیلی هستند. امروزه این صفحه به ۱۱۷ زبان دنیا ترجمه شده‌است. سال ۲۰۰۱ این ترجمه‌ها شروع شد و من داوطلب برای زبان پارسی شدم. امروزه این کار حداقل برای زبان پارسی بوسیله مترجم‌های حرفه‌ای استخدام شده انجام می‌شود و ترجمه بلاگر کار اخیر آنهاست. استخدام شدن در گوگل مانند شرکت‌های دیگر شرایط خاص خودش را دارد و ایرانی‌های زیادی هم فعلا آنجا استخدام هستند، از جمله پزشک گوگل. ارتباط ما از طریق جی‌میل بود.

یک چیزی هم من یادم آمد در مورد تاریخچه فارسی‌سازی اینترنتی، اولین بلاگر ایرانی، سلمان بزرگ، در اولین پست وبلاگش سعی میکند کلمه «وبلاگ» را تبیین کند و به «وب‌نوشت» ترجمه بکند و توضیح بدهد. این خیلی حرکت و پست اول جالبی است، چرا که یکجوری ژنتیک و پشت‌زمینه ذهنی ایرانیها را در برخورد با تکنولوژی روز نشون میده. که اول سعی میکنند در ریشه‌های دور خودشان دنبال نکات مشترک بگردند (مثلا فلان حکایت را پائولو کوئیلو از مولوی برداشت کرده) و اثبات بکنند که ایرانیها در قدیم خیلی توپ بوده‌اند، بعد اگر همچو چیزی پیدا نشد، سعی در ترجمه و بومی‌سازی میکنند. … بگذریم. خیلی جالبه به هر حال.

سه) آیا آماری داریم که چنددرصد کاربران از نرم‌افزارهای فارسی‌زبان (مانند فایرفاکس فارسی) یا وب‌-ابزارهای (Web Application) فارسی مانند صفحات گوگل و بلاگر به جای صفحات پیش‌فرض انگلیسی، استفاده میکنند؟ و حس عمومی شما در اینباره چیه؟ ارتباط «فارسی بودن محیط» و «جامعه اینترنتی ایران» رو چطور ارزیابی میکنید؟

استفاده از زبان فارسی در یک نرم‌افزار کمی تلاش احتیاج دارد. امروزه همه نرم‌افزارها در ایران در حالت پیش‌فرض انگلیسی هستند. یعنی نوشتن و خواندن از چپ به راست . زبان فارسی کاملاً برعکس است. منوها از راست به چپ می‌شوند و باید از راست به چپ خوانده و نوشته شود و همین‌طور در متن‌های مخلوط با لاتین این جهت‌ها باید رعایت شوند وگرنه استفاده از زبان فارسی دشوار می‌شود. این مشکل در تمام زبان‌های راست به چپ وجود دارد. درحال حاضر نرم‌آفزارهای زیادی فارسی‌سازی شده‌اند (اول Windows XP سپس Office 2003 و نرم‌افزارهای کدآزاد و غیره) ولی آمار گویایی از استفاده کننده‌های آن در ایران در دست ندارم.

به نطر من تصمیم استفاده‌کردن از نرم‌افزار فارسی بستگی به نوع استفاده از آن دارد. مثلا نرم‌افزارهای بلاگ‌نویسی به فارسی بیشتر استفاده می‌شوند تا Windows فارسی که تمام محیط آن فارسی هست. علت ایجاد افزونه ترجمه فارسی فایرفاکس هم همین بود که کاربران به صورت دلخواه آن را به مرورگر خود اضافه کنند یا به حالت پیش‌فرض برگردند. مورد دیگری که به چشم می‌خورد، استفاده از واژه‌های خارجی در زبان فارسی است. این واژه‌ها بیشتر فنی هستند و پس از تبدیل آنها به حروف فارسی، وارد جمله‌ها و گفتار روزمره می‌شوند. برعکس این قضیه هم بیشتر در کشورهای خارج دیده می‌شود که واژه‌های فارسی پس از ورود به زبان آن کشور با حروف آنها نوشته می‌شود، مانند زبان Pinglish. به نظر من در هر دو مورد بایستی فقط از یک زبان استفاده شود و واژه‌های خارجی حداقل بایستی به زبان اصلی نوشته شوند. برای ترجمه فایرفاکس ما از واژه‌نامه مرجع استفاده‌ کردیم، شاید در چنین شرایطی مورد استفاده قرار گیرد.

چهار) آره دقیقامساله مهمی مطرح شد و آن اصرار ترجمه‌های اصلی خارجی به پایبند بودن به واژه‌های تخصیصی فرهنگستان زبان فارسی است، برای مثال یکی از بهترین و روانترین کلماتی که از فرهنگستان درآمده و اتفاقا رسانه‌های فارسی خارجی هم ازش استفاده میکنند، «تارنما» به جای WebSite است، کلمه‌ی بدی نیست ولی آدمهای اینترنتی چندش‌شان میشود! مورمور میشوند به جای ایمیل بگویند «رایانامه» به جای کامپیوتر بگویند «رایانه» (هرچند نسلی که اکنون در مدارس ابتدایی و راهنمایی است به کلمه رایانه آشناتر است تا به کامپیوتر).‌ داخل پرانتز یک چیزی هم اشاره بکنم و آن تکیه صرف بر زبان فارسی است در معادل یابی برای لغات انگلیسی، در حالی که ما در ایران زبانهای بومی دیگری داریم که به اندازه فارسی توانایی زایش کلمات دارند. ولی کنار گذاشته‌شده‌اند. از طرف دیگر فرهنگستان به عربی هم دربست احترام قائل است و کلمات عربی را پاکسازی نمیکند، (که حتی مسئولین دولتی استفاده از اصطلاحات عربی را نوعی کلاس میدانند!) که باعث بازخورد بد ملت مشود. نظر شما در مورد کار فرهنگستان و خروجی کلماتش چیه؟ کاربردی هستند؟

زبان کلید اصلی درک یک فرهنگ هست. فرض کنید این کلید داخل یک لیوان آزمایشگاهی باشد و واژه‌های نو عناصر ورودی به این لیوان. پس از چندی واکنش‌هایی در این لیوان انجام می‌شوند. آزمایشگر می‌تواند با تغییر شرایط اطراف مثل دما یا هم زدن مواد داخل لیوان، سرعت و نحوه‌ی واکنش را تغییر دهد و سرانجام حاصل کار به وجود می‌آید که زبان مورد استفاده ماست. این واکنش‌ها پی در پی در حال انجام هستند و این فرآیند باعث تغییر زبان می‌شود. لیوان ذکر شده جامعه ماست و عناصر ورودی، واژه‌های نو هستند که بدون پردازش وارد زبان می‌شوند. آزمایشگر گروهی هستند که باید این واژه‌های نو و یا واژه‌های موجود را ارزیابی کنند و دست آخر حاصلی به وجود می‌آید که شما فرمودین. مثلا نسل جوان از واژه‌های رایانه یا شناسه استفاده می‌کنند و نسل پیش از واژه‌های خام و پردازش نشده استفاده می‌کنند و در حقیقت این واژه‌ها برای آنها جا افتاده‌است و نسل پیشتر همچنین واژه‌ای به گوشش نخورده‌است و برای مثال از نام خیابانهایی استفاده می‌کند که ۳۰ سال است عوض شده‌اند. خوب کدام یک از این افراد درست فکر می‌کنند؟ واژه‌ها اگر مثال آزمایشگاه را استفاده کنیم، در هر نسلی جا افتاده‌اند. این هست که خلق کردن واژه‌های نو برای جایگزینی واژه‌های جاافتاده بی‌فایده است و بوسیله جامعه پذیرفته نمی‌شود. در مورد زبان عربی (تازی) نیز به همین صورت در زبان ما سالهاست که جاافتاده و شما اگر تلاش کنید یک جمله بدون استفاده از واژه‌های تازی و جایگزینی آنها با واژه‌های پارسی بنویسید به همین ترتیب پذیرفته نمیشود. یک کار ولی در این مورد میشود انجام داد. فرآیند صورت گرفتن یک زبان یک طرفه نیست بلکه دوطرفه است. یعنی اینکه تا یک جامعه واژه‌ای را نپذیرد، این واژه جا نمی‌افتذ. تلاش کنید در هنگام استفاده از واژه‌های بیگانه دست‌کم در پرانتز واژه فارسی آن را یادآور کنید، شاید به مرور زمان واژه داخل پرانتز رایج شد و ما روزی بتوانیم به سادگی یک جمله به زبان مادریمان بنویسم. امید را ازدست ندهید.

راست میگویید، پیرمردها دوست دارند به میدان آزادی بگویند شهیاد، و خیلی هم کیفور میشوند از این کار. نمیدانم کدام درست فکر میکنند. مساله به زمان مربوط است و یک روزی درست میشود. انشاءالله (اگر خدا بخواهد - ترجمه به توصیه شما ؛)

امیدوارم سوء تفاهم بوجد نیامده باشد. منظور من این نبود که انبوه واژه‌های بیگانه در زبان ما به ویژه واژه‌های عربی درست است و مردم باید از آنها استفاده کنند، منظور من این بود که آنها جا افتاده‌اند و اگر کسی تلاش کند فقط از واژه‌های انگلیسی یا پارسی استفاده کند، در حال حاظر پذیرفته نمیشود. واژه‌های زبان مادری ما شوربختانه فراموش شده‌اند و ما باید آنها را دومرتبه زنده کنیم.

آره متوجه منظور شما شدم. اتفاقا یک وبلاگهایی داریم که به زبان هووخشتره حرف میزنند! و چون کسی درکشان نمیکند، معمولا ناراحت و عصبی هستند.

پنج) از خواندن و نوشتن وبلاگ برایمان بگو. از چه ابزارهایی برای نوشتن و خواندن و دیدن وبلاگها و سایتها استفاده میکنید؟ در این گپ‌ها من دوست دارم عادات کاربری را بپرسم. از چه سایتهای خبری استفاده میکنید ؟و چطوری؟

من از ابتدا از Blogger استفاده می‌کردم. برای ویرایش وبلاگ فارسی مشکل‌های زیادی از اول بود. مثلا نوشتن متن‌های فارسی و لاتین و نمایش درست آنها یک مشکل بود. من فکر کنم از زمانی که بلاگر به فارسی ترجمه شده‌است به راحتی برای هرکاربری نوشتن وبلاگ به فارسی ساده باشد. در مورد عادت‌های کاربری نکته مهمی را ذکر کردید. قانون اول وبگردی من این است که به صورت گسترده باید انجام شود و هیچ موقع در یک جا و سرویس ویژه نباید معتاد شد. برای مثال هیچ موقع دوست نداشتم معتاد سرویس‌هایی مانند Orkut, Facebook, Twitter یا حتی Google Reader بشوم. فکر کنم هر کسی خودش بایستی متوجه شود که آیا از سرویس مورد نظری چیزی جذب میکند یا اینکه این سرویس برایش یک‌نواخت شده‌است. چند وقت سایت بالاترین مشکل فنی داشت و بعضی‌ها نوشته بودند که ما به این سرویس وابسته‌ایم و گله کرده بودند. فکر میکنم که در مورد سرویس‌های گوگل هم همینطور باشد. برای مثال Google Reader را در نظر بگیرید. بیشتر کاربرها به مرور زمان بیش از ۱۰۰ جا مشترک هستند و اگر بالاترین و دودردو را هم اضافه کرده باشند بایستی روزانه بیش از ۱۰۰۰ تا نوشته دریافت کنند.

من بالاترین و دودردو را به وسیله سرویس aideRss استفاده میکنم و پرخواننده‌ترین آنها را مرور میکنم. سپس در دسته‌بندی‌های مورد علاقه‌ام آخرین اخبار را در Google Reader مطالعه میکنم.

آقا این سرویس AideRSS خیلی چیز جالبی است. من ازش استفاده نکرده بودم و الان تستش کردم.

برای دریافت اخبار فنی و اجتماعی از رسانه‌های محلی استفاده میکنم و سپس رسانه‌های فارسی و انگلیسی زبان را مرور میکنم.

شش) من همیشه برام همین رسانه‌های محلی برای یک ایرانی مهاجر سئوال بوده. مثلا در شهر و محله زندگی در وین یک لوکال جدید است، در حالی که اصفهان یک لوکال قدیمی است، اینو چطوری رفع و رجوع (Handle) میکنین؟ بخصوص پیگیری اخبار محلی و افراد و اتفاقات… مثلا تعقیب اخبار مترو اصفهان و آثار باستانی رویش مهمتر است یا انتخاب شهردار وین؟

شما باید سه نکته را درنظر بگیرید:
۱- سن شخص در هنگام مهاجرت. این سن هرچه کمتر باشد باعث میشود که جامعه نو را سریعتر بپذیرد.
۲- فاصله زمانی دور بودن از میهن. پس از چندین سال طبیعی است که اخبار ایران کم رنگتر میشوند.
۳- شرایط زندگی در خارج از کشور.

به مرور زمان رخدادهای ایران کمتر دنبال می‌شوند و بایستی به تحولات محل زندگی توجه شود. در نظر داشته باشید که اگر ترک کشور به صورت اجباری انجام شده باشد، این امر سریعتر انجام میشود، به صورتی که پس از چند سال بعضی‌ها حتی فارسی هم صحبت نمی‌کنند. این کاملا عادیست، به دلیل اینکه گنجینه واژه‌های فارسی به مرور زمان فراموش میشود و واژه‌های زبان جدید جایگزین آنها میشوند.

انتخاب شهردار وین برای من مهمتر است برای اینکه بعنوان یک شهروند و کسی که حق رای دارد، انتظار دارم که شخص مورد علاقه‌ام انتخاب شود، چون این امر تاثیر مستقیم برروی کیفیت زندگی آینده همه دارد. از طرف دیگر من تا زمانی که اصفهان را ترک نکرده بودم، آثار باستانی این شهر زیبا را به صورت کامل ندیده بودم. در سفرهای گذشته بیشتر به بازدید این آثار در اصفهان، شیراز ، تهران و رامسر پرداختم.

هفت) بهرام عزیز برویم سر بحث کارهای اینترنتی، یکی فعالیتهای مهم شما موزیلا فایرفاکس فارسی و مستندات مربوط به آن و بلاگر، میخوام بپرسم روند کار، (نحوه ارتباط میان گروهی و پیشروی پروژه‌ها) چطوریه؟ و خیلی دلم میخواد بدونم نیازسنجی کاربران را چطوری انجام میدین؟

برای محلی کردن یک نرم‌افزار، پس از ترجمه بایستی مستندات مربوط به آن را نیز منتشر کرد. ترجمه غیر رسمی فایرفاکس آبان ۱۳۸۵ به صورت افزودنی بسته زبان فارسی منتشر شد و سپس آغاز به طراحی سایت موزیلا فایرفاکس کردیم و چندی پیش این سایت توسعه یافته و بخش‌های دانش‌نامه، افزونه‌های فایرفاکس، سیاره فایرفاکس و وبلاگ خبری اضافه شدند. پروژه پرشین فایرفاکس نیز همزمان آغاز شده‌بود که چندی پیش اعضای آنها به گروه ما پیوستند. ترجمه فایرفاکس برای اولین بار برای نگارش ۱.۰۸ انجام شده‌بود. مترجم این پروژه نیز عضو گروه ماست.

کار بلاگر من با ساخت تقویم هجری خورشیدی نمایان شد و پس از راه افتادن بلاگر پارسی من هم فعالیتم را در این گروه شروع کردم.

فارسی سازی نرم‌افزارهای کدآزاد مدتی هست که مهمتر شده و شما شاهد پروژه‌هایی نظیر Blogger ، Ubuntu ،WordPress و غیره هستیم. هدف مشترک این پروژه‌ها فراهم کردن این نرم‌افزارها و بومی‌سازی آنها برای ایرانیان است. ارتباط میان گروهی بین ما و بلاگر بوسیله گروه‌های گوگل ما انجام میشود و ارتباط با گروه‌های دیگر آغاز شده و امیدوارم در آینده بیشتر شود.

امیدوارم که در آینده نزدیک شاهد یک پرتال برای معرفی همه نرم‌افزارهای فارسی شده باشیم که برای کاربران فارسی زبان موجب آشنایی آسانتر آنها باشد. فراموش نکنید که این پرتال برای همه ایرانی‌های ساکن در داخل و خارج از کشور است.

هشت) پیشنهاد و ایده بسیار جالبی است، کاری رو شروع کردین تا حالا؟ البته همانطور که میدانید دولت ایران هم در چند سال گذشته چندین میلیارد تومان برای سیستم عامل ملی و پروژه‌های زیردست دیگر در تکفا تلف کرده و هیچ چیز ملموسی (جز مثلا لینوکس شریف ؛ یک بومی‌سازی از یک توزیع از گنو/لینوکس) ندیده‌ایم، در مقابل کارکردهای افراد مستقل و داوطلبانه را در بومی‌سازی خیلی موفق‌تر میبینیم. آیا به گفتگو با مسئولان تکفا یا امثال اینها فکر کردین؟ نظرتون در این باره چیه؟

هدف اینه که مردم ایران در هرکجا که هستند از حاصل این فعالیتها می‌تونند بهره ببرند. از طرف دیگر این قدم همبستگی بین ایرانیان در بعد نرم‌افزارهای کدآزاد را نشون میده. همکاری بین این پروژه‌ها میتونه موجب همساز شدن این حرکت و پشتیبانی بین آنها بشه. این کار قدم به قدم پیش میره و هدف آن همبستگی بین همه پروژه‌های فارسی سازی نرم‌افزارهای کدآزاد هست و در آینده نزدیک باید با همه آنها گفتگو را آغاز کنیم. بعضی از وبلاگ نویسان این کار را شروع کرده‌اند و شما شاهد بخش پشتیبانی سایت‌های بالا هستید.

در مورد «حمایتهای» احتمالی دولتی چی؟
معمولاً فعالیت‌های کدآزاد مستقل هستند و از حمایت‌های افراد داوطلب بهره می‌برند.

در مورد «خطرات و آسیبهای» احتمالی دولتی چی؟ مثلا همانطور که میدونید واردات خودرو به دلیل حمایت از تولید داخلی خودرو با عوارض گمرکی بالا و محدودیتهای زیاد روبرو است. حالا بیایید یک فرض محال بکنیم. و یک روز صبح دولت بیدار بشه و بگه که به جز سرویسهای وبلاگ x و y بقیه در ایران مسدود میشود. آن وقت چه؟

در حال حاضر هم سایتهای زیادی بسته هستند و مردم باز هم به کارشون ادامه میدهند. احتمال اینکه اینترنت جهانی تبدیل به شبکه‌های اینترنتی منطقه‌ای مستقل بشه از اول هم بود. برای مثال شما شبکه‌های چین، روسیه و کشورهای عربی را در نظر بگیرید.

آره حق باشماست کاربران همیشه یک پله جلوتر از سدها حرکت میکنند و این امیدوار کننده است.

بهرام عزیز بسیار ممنونم که وقت گذاشتید و از خودتون و تجربه‌هاتون برای ما گفتین. پیش‌آپیش سال خوبی براتون آرزو میکنم و امیدوارم همیشه موفق و پیروز باشین.

ناتور دشت - فصل پانزدهم به حجم  ۴/۴۵ مگابایت و حدودا ۱۴ دقیقه

الف) مسلما شما حین انجام کارهای مختلف سری به گوگل ریدر میزنید و پروسه خواندن شروع میشود، علاوه براینکه میخواهم از عادات فیدخوانی شما بپرسم، میدانم که برخی مطالب فرهنگی هنری و فنی را در لینکدونی وبلاگت پست میکنی و برخی دیگر را که تعدادشان بیشتر است در خود گوگل ریدر شیر میکنی، چه چیز باعث میشود حس کنی یک مطلب لزوم share کردن را دارد؟ و چه المانهایی برای «توصیه یک مطلب به دوستان» مهم است؟

حمیدرضا: چند تا صفحه هستند که همیشه توی فایرفاکس برای من بازند، یکی از آن صفحه های همیشگی جی میل است و بغل دستی اش؛ گوگل ریدر. بدی ـ در واقع خوبی ـ گوگل ریدر این است که مثل اینباکس آدم می ماند، چه در ظاهر و نحوه ی نمایش فیدها، و چه در تایتل صفحه که تعداد فیدهای خوانده نشده را نشان می دهد. و خب فکر کنم بعد از یک هفته استفاده از گوگل ریدر، هرکسی قبول کند که این مطالب «خوانده نشده» رابطه ی مستقیمی با وجدان آدم دارد و مثل ایمیل های خوانده نشده جلوی چشم آدم است و نمی گذارد تمرکز داشته باشی. و به خاطر همین وقتی دارم دیزاین می کنم اولین کارم این است که گوگل ریدر را ببندم! در نتیجه تقریبا در طول روز، گوگل ریدر را مرتب چک می کنم.

اما اینکه چه چیزی باعث شیر کردن یک مطلب می شود… اگر پدربزرگ گوگل ریدر را همین لینکدونی های وبلاگ های خودمان بدانیم، گوگل ریدر، خیلی خبری تر/ اجتماعی تر است. مخصوصا برای آدم هایی مثل من که وبلاگ نویس های تنبلی هستند. به همین دلیل لینک های خبری و اتفاق های روز را دیگر کمتر در وبلاگ می گذارم و زحمتش را می دهم به گوگل ریدر، مگر اینکه خبر مهمی باشد و بخواهم بیشتر دیده شود. علاوه بر این، گوگل ریدر یک جور ساده انگاری هم در خودش دارد. یعنی شیر کردن در آن، راحت تر از لینک دادن در وبلاگ است. اما خب باید اعتراف کنم از رفقایی که زیادی دچار تساهل می شوند هم چندان دل خوشی ندارم!

مطالب شیر شده هرکس، مثل وبلاگ آن آدم، شبیه خودش است و سلایقش. این نکته به نظرم در شیر کردن ـ و وبلاگ نوشتن ـ خیلی مهم است؛ حداقل برای من.

ب) میخواهم بدانم چقدر از پیدا کردن مطالبی که باید منتشر یا ترجمه بکنی (در هر سایت یا نشریه یا وبلاگی که ممکن است شما براش مطلب تولید کنید) با فید+گوگل ریدر انجام میشود؟ دسته‌بندیهایی (Folder, Tag) که کرده‌ای چقدر موثر است؟ از لیستهای اشتراکی چه استفاده‌هایی میکنید؟

حمیدرضا: واضح ترین و به نظر من مهم ترین حسن گوگل ریدر این است که هر چه دوست داشته باشید را به سلیقه ی خودتان برای تان از گوشه و کنار وب جمع می کند. مخصوصا برای کاربرهای ایرانی که پرسرعت ترین ارتباط شان با شبکه، در نظر فرنگی ها، چیزی است در مایه های کشف آتش بعد از فوت ادیسون، این مزیت خیلی به کار می آید. یک نکته ی دیگرش هم این است که در طراحی سایت های ما، معمولا مطالب تازه و مهم بعد از چند روز گم می شوند، که خب در این باره هم گوگل ریدر یک رفیق بی کلک است. همه ی اینها باعث می شود کسی که از گوگل ریدر استفاده می کند، استفاده اش از اینترنت بهینه تر شود و مطالب مورده علاقه اش را کمتر از دست بدهد. ولی هنوز با یک چیز نتوانسته ام کنار بیایم و آن هم اضافه کردن فید سایت هایی مثل بالاترین و هفتان و دودردو به گوگل ریدر است. به نظرم این سایت ها هم خانواده ی گوگل ریدر اند و در هم آمیزی شان نتایج یوزرپسندی ندارد. شاید هم باید خروجی های متفاوتی برای این گونه سایت ها پیدا کنیم.

فولدرهای گوگل ریدر من هم، سه تا بیشتر نیست؛ سایت های خبری، وبلاگ ها و مطالب شیر شده ی دوستان. به نظرم این تگ ها، آن قدر که در جی میل معرکه است و زندگی آدم را دگرگون می کند، در گوگل ریدر کاربرد ندارد. یا شاید من خیلی حوصله ندارم که ریزتر و دقیق ترشان بکنم.
ولی از وقتی لیست های اشتراکی کانتکت های هر کس، خودکار به گوگل ریدر اضافه می شود، دنیا جای بهتری برای زندگی شده است. مثال روشنش برای خودم وقتی ست که زمان زیادی برای خواندن ندارم و بین گشتن در ۲۵۰ مطلب تازه و ۷-۸ مطلبی که یکی از دوستان مورد اعتماد، شیر کرده، بدون شک دومی را انتخاب می کنم.

ج) از فعالیتهای اصلی شما کمیک و کاریکاتور است، برای عکس خوب گرفتن عکس خوب دیدن خیلی مهم است، آیا برای کارتون هم اینچنین است؟ آیا سایتهای کارتون فیدهای خوبی دارند؟ فید را درک میکنند؟ ایده‌های مطرح شده در این فیدها چطور؟ آیا شده از آنها الهام بگیری برای کارهای دیگر؟

حمیدرضا: من و تقریبا همه ی کارتونیست های دیگری که می شناسم، کاریکاتور و کارتون را با دیدن کارهای دیگران و کپی کردن یاد گرفته اند. اصلا به نظرم آن قدر که کپی کردن و دیدن کارهای دیگران می تواند یک نفر را کارتونیست کند، یک استاد و چند دوره کلاس نمی تواند به او کمک کند. اما سایت های کارتون ما و ارتباط شان با مظاهر وب ۲ چیزی در حد فاجعه است. این مشکل هم فقط در فید های شان نیست، دیگر بخش های همین سایت ها هم چنگی به دل نمی زند. یک بخش این مشکل به وب مسترها برمی گردد و بخش بزرگترش به مخاطبان این سایت ها. من گرافیست ها و مدیران هنری عزیزی را می شناسم که طرح پیشنهادی شان برای بیلبورد و آگهی روزنامه و دور زمین فوتبال، هیچ فرقی با وب سایتی که طراحی می کنند ندارد. و خب طبیعی ست که از این دوستان نمی توان انتظار آر اس اس و اتم داشت.

د) حمیدرضای عزیز فیلم بین حرفه‌ای هستی نه؟ خب میخوام بپرسم فید+گوگل ریدر با فیلم دیدن شما چقدر ارتباط دارد؟ آیا جامعه فیلم‌بینها با فید کنار آمده‌اند؟ چه فکر میکنی در این باره؟

حمیدرضا: فکر نمی کنم تفاوت خیلی زیادی داشته باشد استفاده از فید در بخش های موضوعی با استفاده اش در حالت های کلی تر. اما مشکلی که سایت های کارتون و کاریکاتور دارند و درباره اش صحبت کردیم، در بین سینمایی ها ـ چه خود شاغلان در سینما و چه خبرنگارها و منتقدهای این حوزه ـ هم هست و خیلی هم بیشتر نمود دارد. از بین این همه مجله های رنگارنگ سینمایی، محض رضای خدا، یکی از آنها هم سایت ندارد. همه شان هم فکر می کنند که تا سایت شان راه بیفتد و مطالب شان را در آن بگذارند، تیراژشان نصف می شود. حالا این را قیاس کنید با نمونه های غیر ایرانی.
در بین سایت های سینمایی فارسی زبانی هم که می شناسم، راستش هیچ کدام را حرفه ای و قابل توجه نمی دانم به جز تا حدودی «پایگاه خبری فیلم کوتاه».

هـ) از اینکه مطالب تشریک شده توسط شما در وبلاگهای دیگر منعکس میشود یا توسط دیگرانی دوباره تشریک میشود و این موج را فرض کنیم شما با انداختن سنگی در دریای وبلاگستان ایجاده کرده‌باشید چه حسی بهتان دست میدهد؟ یا حتی فراتر از این فرض کنیم شما لینکی بدهید یا شیر بکنید یک مطلب رو که مثلا حتی در رادیو و تلویزیون هم پخش بشود، در اینباره چه فکر میکنی؟

حمیدرضا: بعد از پنج، شش سال وبلاگ نویسی، هنوز دیدن یک کامنت جدید حالم را خوب می کند. شیر شدن مطلبی که من هم شیر کرده ام، تقریبا چنین حسی دارد. مخصوصا وقتی بدانی که دوستت از طریق تو این مطلب را دیده و شیر کرده. اصلا مگر هدف مان از شیر کردن یک مطلب و لینک دادن به آن، چیزی جز بیشتر خوانده شدن آن است؟

و) سئوال آخر، حس عمومی‌ات در مورد وقتی که پای وبلاگها میزاری و عمری که در اینترنت سپری میشه، افکاری که در اثر مطالب وبلاگها به وجود میایند و ذهنیتی که وبلاگستان بهت میده، چیه؟ فکر میکنی چقدر در زندگی آینده نقش داره؟

حمیدرضا: خصوصیت بارز وب ۲ این است که مخاطب به اندازه ی تولیده کننده ی محتوا تاثیرگذار و مهم است. به خاطر همین به نظرم، اگر روزی قرار باشد از وب ۱، تنها یک عنصر را برای ادامه ی حیات در وب ۲ انتخاب کنیم، بدون شک بهترین گزینه وبلاگ ها هستند. اما این به خودی خود برای یک وبلاگ مزیت نیست و نمی تواند آن را تبدیل به جریان کند. اصلاً همین عامل سبب می شود که محتوا بیشتر به چشم بیاید. یعنی هنوز هم مثل دو هزار سال پیش، دلیل برتری و بقای یک رسانه، محتوایی است که تولید می کند و از این نظر هیچ تفاوتی بین رسانه های سنتی و مدرن نیست. فقط شاید به خاطر سلیقه و نوع زندگی مردم هر عصر، توجه و گرایش شان به یک مدیوم بیشتر شود، اما تنها فرم و قالب نمی تواند باعث برتری یک مدیوم شود. به خاطر همین تاثیر وبلاگ ها و نقش شان در زندگی روزمره و این مباحث، بیشتر یک جور «خود تحویل گیری» ست که ما وبلاگ نویس ها بهش دامن می زنیم. وگرنه ادامه ی همان بحث کلی تاثیر رسانه ها در زندگی، نتایج مثبت تری برای علاقمندان این مبحث دارد.

این کاربران وقتی روی این جور لینکها که یونیکد رو در لینک ساپورت نمیکنند، کلیک بکنند با صفحه ۴۰۴ پیدا نشد مواجه خواهند شد! شما که دوست ندارید مشتری بپرد؟

پس خواهش میکنم در موقع نوشتن مطلب در همان صفحه نوشتن و در ستون راست یک جعبه به نام Post Slug هست در اون جعبه شما حروف لاتینی رو که میخواهید در لینک دیده بشود تایپ کنید تا دیگر تیتر فارسی در لینک درج نشود.

از طرف دیگر شما میتوانید با ترجمه کردن تیتر به انگلیسی به کاربران انگلیسی زبان هم یک تصور هرچند کوتاه از پست خودتان بدهید.

نرم‌افزارهای وبلاگپراکنی از راه دور مانند WLW هم این امکان رو دارند.

اگر از وردپرس اختصاصی روی سرور خودتان استفاده میکنید هم میتوانید در Options ساختار لینکهای پستها را تغییر بدهید تا نیازی به نوشتن post slug نباشد. ولی توجه کنید که لینکهای تاریخ دار و تیتردار بهتر در موتورهای جستجو ایندکس میشوند.

===
این ایراد به نویسنده وبلاگRobo هم وارد است! ولاکن آن بیچاره دستش از وبلاگش کوتاه است و وبلاگنوشتن او مثل انداختن سنگ در خانه همسایه است! بنابراین فعلا معذور است. شرمنده.

نه فقط من، بلکه بسیاری از وب‌نویس‌ها بر این عقیده هستید که اکثر وبلاگ‌های میهمان بلاگفا و سرویس‌های وطنی، مطالب زرد و کم‌ارزش تولید می‌کنند. البته اکثرشان و نه همه‌شان. از مطالب‌شان بگذریم (چرا که من هم تقریباً مثل آنها می‌نویسم). وقتی قسمت نظرات این وبلاگ‌ها را باز می‌کنی، سرشار از جملات محبت بار و سرشار از عاطفه‌ای است که کاربران محترم نثار یکدیگر می‌کنند، حتی بدون اینکه مطلب یکدیگر را بخوانند. «سلام گلم، خیلی زیبا می‌نویسی، قلم شیوایی داری، وب قشنگی داری، مطلب خوبی بود، با یک پست جدید بروزم، به من هم سر بزن، و…» اه، راستی نقاشی‌های خرگوش و قلب و گل و بلبل و… که چه با سلیقه بوسیله‌ی حروف یا اعداد ترسیم شده‌اند را داشتم فراموش می‌کردم که در بخش «نظرات» ارائه میشوند. خب چه کاری راحت‌تر و البته لذت‌بخش‌تر از اینکه ی‌چیزی منتشر کنی، و به ۸۰۰ نفر سربزنی و بگی «شما را به خدا قسم که بیا مطلب من را بخون، گلم» بعدش هم ۸۰۰ تا کامنت دریافت کنی که همه متفق‌القول بر زیبایی و شیوایی کلام نویسنده هم‌عقیده هستند، بی‌آنکه نگاهی به مطلب انداخته باشند.

بعضی وقتها با خودم فکر می‌کنم شاید ۹۰ درصد کاربران بلاگفا و پرشین‌بلاگ و… را افراد زیر بیست سال تشکیل میدهند. گرچه وجود آن‌همه وبلاگ بی‌محتوا و بی‌ارزش در بلاگستان فارسی اتفاق خوش‌آیندی نیست، اما حالا که اینگونه است، وجود بلاگفا و آن‌همه سرویس ایرانی واقعاً اتفاق خوش‌آیندی است. تا تعداد این وبلاگ‌ها در شهرهای بلاگر و وردپرس در اقلیت باشد، و تفریباً بلاگستان از این بابت دسته‌بندی شده باشد.

بلاگفا هم خوب است، پرشین‌بلاگ و… هم خوب هستند. به نظر من، سرویس‌های ایرانی برای بازیچه بودن، اسباب‌بازی‌های بسیار خوبی هستند و خوب هم از آنها استفاده می‌شود.

در پایان سخنی با کاربران سرویس‌های وطنی: باورکنید همانجا که هستید خیلی جای خوبی است. چونکه اگر این نظرات صمیمانه را می‌پسندید و همچنان می‌خواهید اینگونه بنویسید و مطالب دوستان‌تان را اینگونه بخوانید، واقعاً هیچ‌جایی بهتر از همان‌جایی که هستید، پیدا نمی‌شود. اما فقط اگر احساس می‌کنید چنین محیطی کمی برایتان کوچک است، سرویس‌های معتبر خارجی را هم تجربه کنید؛ شاید خدمات و محیط‌شان متفاوت باشد. قضاوت با خودتان.

پریروز میخواستم مجله بخرم که صحبت دو تا پسر جوون جلوی دکه توجه مو جلب کرد.

- پیپی که دوست دخترم بهم کادو داده بود رو از پنجره انداختم بیرون!

- چی؟

- اون پیپه بود که فلانی برام آورده بود، اعصابم خورد بود از پنجره پرتش کردم بیرون!

- اِ!

- خدا میدونه چقدر پولشو داده بود! خاتم کاری بود، از اصفهان سوغات آورده بود! گور باباش! به این دخترها اصلا نمیشه اعتماد کرد!

- به هیشکی نمیشه اعتماد کرد!

- چی؟

- میگم به کی میشه اعتماد کرد دیگه؟!!

ممکنه هر روز این جمله رو از دهان افراد مختلف بشنویم! این که به هیشکی نمیشه اعتماد کرد! آدم به چشم خودش هم دیگه نمی تونه اعتماد کنه و از این حرفا! دخترا در مورد پسرا، پسرا در مورد دخترا، همکارها در مورد هم، همسایه ها و نژادها و قوم ها و خیلی های دیگه در مورد هم این نظر رو دارن ولی با اینحال باز هم شاهد این هستیم که مردم به هم اعتماد میکنن! چرا؟ شاید چون برای انجام بعضی از امور اعتماد لازمه، حتی اگر بی پایه باشه! اما ملاک های اعتماد چیا هستن؟ چطوری درکشون میکنیم؟ برای چی؟ چطوری از بین میره؟ فکر میکنم نمیشه جواب دقیقی به این سوال داد! حداقل من که دارم بهش فکر میکنم! یه جمله ای هست میگه:

It takes years to build up trust, and only seconds to destroy it

به نظر میاد خیلی حقیقت داره ولی خیلی وقت ها هم درست برعکس این جمله ممکنه برامون پیش بیاد! شاید بعدا که به نتیجه ای رسید فکرهام دربارشون نوشتم!

اینم ازفصل چهاردهم:

ناتور دشت - فصل چهاردهم تقریبا ۱۱ دقیقه به حجم ۳/۲۵ مگابایت

ایندفعه یه قطعه موسیقی هم داره که بخشیه از آهنگ قلعه ی تنهایی فرامرز اصلانی. راستی لطفا برام بنویسید که تا اینجای کار داستان رو چطور دید؟ حال و هواش رو میگم! به نظرتون چجور موزیکی بهش میاد؟ D:

آدرس جدید برای دانلود: کلیک کنید 

نا