من بعد از اینکه به نت وصل میشم، یک سری رفتارها و برنامه مشخصی برای فیض بردن از این اقیانوس بیکران اطلاعات دارم که بلاگخوانی یکی از اوناس.
بلاگها رو به ۴ صورت پیگیری می کنم:
- خبرخوانم مطالب جدید ۱۴ بلاگی رو که بهش سپردم در اختیارم میگذاره.
- از طریق بلاگسایت دودردو مطالب جالب وبلاگهای دیگه رو چک می کنم.
- از بلاگرولینگ شرتو به صورتی کاملاً اللّه بختکی به وبلاگهای دیگه سر می زنم (قبلاً برای این کار از بلاگرولینگ حودر استفاده می کردم که الآن به دلیل مسدود بودنش غیر ممکنه.).
- اگر لینک وبلاگی به صورت آفلاین یا ایمیل در اختیارم گذاشته شده باشه چکش می کنم.
در این دو سه ماهی که از بلاگنویسی در اینجا می گذره اتفاق جالبی افتاده و اون چت کردن و نزدیکتر شدن به بلاگرهائیست که سابقاً فقط از طریق خواندن مطالبشون با آنها آشنا شده بودم و گهگاهی هم نظری برای مطالبشون می گذاشتم. میبینید که یک تغییر فاز مهمی انجام شده که نتایج جالبی داره. درست مثل حضور در پشت صحنه یک تئاتر می مونه که بازیگرانش خودشونو بازی می کنند. خودشونو ارائه میکنند. بلاگ مسبب آشنایی میشه و گاهی به حاشیه میره. افقهای جدید، سلایق متفاوت و طرز فکرهای گوناگون زمینه ساز بهره گیری بهتر و بیشتر از آدمهایی میشه که ملموستر از قبل هستند.
هر وقت که در بلاگرولینگ یا خبرخوان، به روز شدن بلاگهای مورد علاقه ام مشخص میشه، با هیجان بلاگشونو باز می کنم و مطالب جدیدشونو می خونم. جوّ، جوّ تازگیه. نوعی سورپریز! اصلاً مهم نیست که مطلبی که منتشر شده چه کیفیتی داره، مثبته یا منفیه، یک خطه یا یک صفحه اس، شاده یا غمگینه. مهم تازه بودنشه. مثل کادوی بابانوئل.
حالا اگر شما بعد از اینکه بلاگی رو که تازه آپ شده بخونید و ببینید مطالبی که در چت مطرح شده هم در میان مطالب جدید هست و یا اینکه از قبل از تمام مطالب جدید با خبر بودین، چه حالی بهتون دست میده؟ به خودتون میبالید که از قبل میدونستین که چه مطلبی قراره منتشر بشه یا حتی ممکنه فکر کنید که الهامبخش مطالب بلاگر هم بوده اید. این خیلی خوبه. به آدم اعتماد به نفس میده.
اما…
مطلب، دیگه برای شما بیاته. انگیزه پیگیری مطالب بلاگ مورد علاقه تون کم میشه. از قبل می دونید که تو کادوی بابانوئل چیه. حالا موقع تیز بودنه! تیز بودن هم خواننده و هم بلاگر. چه جوری؟
