پرده اول:
من عوض شده ام یا دید تو و پیش فرض های ذهنی ات؟
خیلی سخت باشد شاید، ولی لازم است که همیشه پیش از قضاوت، زاویه دید خودمان را بسنجیم. فقط کافی است پر هفت رنگ بعضی پرندگان را یادمان بیاوریم؛ من از اینجا آبی میبینمش و تو از جایی که ایستاده ای بنفش و آن دیگری سبز و به همین ترتیب! سابق هر دو یک رنگ میدیدیمش، نه؟ من از تو فاصله گرفتم، تو از من، یا هر دو از هم، یا اصلا سوژه تغییر مکان داده؟ به هر حال تغییری بوجود امده که نمی توان بدون در نظر گرفتن همه جوانب، دیگری را متهم به انجامش کرد!
آدم ها همیشه تغییر می کنند، هر چند جزئی، دوستان مان هم. خودمان هم. همین در نظر گرفتن این تغییرات، مدیریت رابطه را برایمان ساده تر میکند. پذیرفتن این حقیقت ساده و این که همیشه نمی توان در گذشته زندگی کرد؛ روغن چرخ دنده های یک رابطه اند. منطقِ ادامه اند!
پرده دوم:
با خودِ درونی ات چه کردی؟ سرکوب یا تربیت؟
اگر در یک مهمانی در جمع بزرگترها بچه ای را ببینید که آرام و بی مزاحمت نشسته چه فکری می کنید؟ با خود می گویید چه بچه ی مودب و با تربیتی؟ کسی چه می داند پشت ظاهر آرام و مودب آن کودک چه چیزی پنهان است. تربیت صحیح یا ترس از تنبیه پدر و مادر؟
ما آدم های ریاکاری هستیم. با خودِ خودمان هم گاهی رو راست نیستیم. گاهی وقتی می خواهیم خودمان را به گونه ای تغییر دهیم که با اصل وجودما تفاوت دارد (خوب و بدش را کار ندارم) و جوری باشیم که باور نداریم ش، به جای اینکه سعی کنیم برای خودمان شرایط جدید را تحلیل کنیم و کم کم به خودمان بقبولانیمش و در خودمان حل ش کنیم تا بیاید و در اصل مان هم بنشیند و متعلق به وجود و باورمان شود، قبلی را فقط سرکوبش میکنیم؛ در سیاهچال های درونی مان زندانیش میکنیم و ظاهرمان را به باور جدید می آراییم. این تناقض پنهان در نهایت خودش را نشان خواهد داد؛ یا افسرده می شویم و یا یاغی! به جامعه و اطراف نگاه کنید، اصلا کمی با خودتان رو راست باشید؛ با من موافق نشدید؟
پرده سوم:
همه ی قطارهای زندگی ما
در زندگی افرادی هستند که مثل قطار شهر بازی می مونند؛ از بودن با اون ها لذت میبری ولی باهاشون به جایی نمی رسی.
دروغ چرا! خوندن ش یه خورده درد داشت. اصلا تا حالا اینجوری به هیچ رابطه ای فکر نکرده بودم. پس بلافاصله ذهن م در کسری از ثانیه شروع کرد به تجزیه تحلیل خاطره ها و حال و آینده… به این فکر کردم که چندتا قطار شهر بازی سوار شده ام، چند بار قطار شهر بازی بوده ام و هستم! برای کی؟ … بعد افتادم به دسته بندی کردن؛ هم قطار شهری داشتم و هم قطار بازی. قطارهایی که به هم تبدیل شدند و جای شان را با هم عوض کردند. قطارهایی که زود به آخرین ایستگاه شان رسیدند. قطارهایی که هنوز هستند. کلی قطار ردیف شد در زندگیِ کوتاه مدتم… اما هنوز درد داشت، یک جای این جمله برایم قابل قبول نبود. با فلسفه ی من نمی خواند…
بالاخره فهمیدم، نمی توانم به هیچ کدام از طرف های رابطه هایم به چشم قطار نگاه کنم! قطار نیستند، قطار نیستم؛ همسفریم! کوتاه مدت و بلند مدت, موقت و دائم، خوب و بد؛ با هم ایم! مقصدمان یکی باشد یا نباشد؛ دوران همسفری را عشق است! فقط کاش خاطره و تاثیر خوب داشته باشیم روی هم! همین خودش یک دنیا می ارزد؛ قطارش هر چه که می خواهد باشد، همسفرت که خوب باشد همه چیز حل است!
هر رابطه ای یک کلاس درس و هر انسانی یک معلم است
جمله ی بالا هیچ وقت از یادم نمی رود، با آن جمله ی اول بخواهی ادغام ش کنی؛ نشان می دهد که همان قطارهای شهر بازی هم اگر به جایی نمی رسانندت می توانند در طی بخشی از مسیر کمک حالت باشند! باز دردم می آید، فلسفه ی قطاری را دوست ندارم؛ شاید چون از قطار شهر بازی بودن می ترسم!
