به دلیلی که در ادامه می آید با حرص همشهری جوان رو ورق می زدم و آماده ی گیر دادن بودم که سوژه پیدا شد! تصویر زیر: (نشست مدیر مسئول دو هفته نامه ی موفقیت و طرفداران نشریه - همشهری جوان شماره ۱۶۴ صفحه های ۴۴ و ۴۵)
حالا عکسی رو ببینید که من روش برچسب زدم. هیچ توضیح دیگه ای ندارم. فقط ببینید!
—
اما دلیل عصبانیت همانا ناتور دشت بود و بس! بعد از عمری نشستیم سر ضبط با کلی انرژی مثبت و اینا! آخرش چی موند؟ یه منِ عصبانی، ۴ عدد هد ستِ نویز زا، یک عدد لپ تاپ با کارت صدای مزخرف، یک عدد PC زپرتی که کمکی به حل مسئله نکرد، فصل بیست ناتور دشت که باز مونده بود و یک لیوان چهارتخمه که بعد از یک ساعت سرو کله زدن با نویز (نویز که میگم فکر نکنید یک وز وز بی بخار بود! صدای طوفان!!) به همان صورت یخ کرده سر کشیده شد! اگر تا آخر هفته راهی پیدا نکردم با موبایل ضبط میکنم!! قول میدم!
به نظر من این مسئله چیز غریبی نیست. هر رسانه ای برای خودش یه جور چارچوبی داره که باید اونا رو رعایت کنه.
