می نویسم پس هستم

وبلاگ نویسی یک چیزیه بین دلمشغولی شخصی و وظایفی که احتمالاً در مورد جامعه به گردن داری! اینجوریه که دایره اش خیلی وسیعه، با سبک و سیاقهای مختلفی هم این روزها پابلیش میشه، از کاملاً شخصی با یک آدرس فلانی دات بلاگ دات فلان یا مثل ما که یک اسم گروهی رو یدک میکشه. وبلاگ نوع اول زیاد پیدا میشه که طرف همین که آنلاین شد هرچی دیشب خورده یا شنیده یا حس کرده یا زدن تو سرشو بی کمو کاست یا در لفافه میریزه رو دایره! یک جوری شما رو شریک میکنه تو سرگذشت شخصیش و کامنتهایی که میگیره غالباً از طرف دوستهای جون جونیه و برای هم چه سرقدمهایی که نمیرن…

نوع دوم مال اوناییکه که مثل اکثر ما ایرانیها معمولاً اجازه نمیدن حرفاشو که روبروی جمع یا تو یک مطبوعه وطنی یا پشت تریبون سالن اجتماعات دانشکده یا میتینگ وسط دانشگاه بزنه، این چیزا قلمبه میشه تو گلوش و واسه خفه نشدن میریزه تو قالب یک وبلاگ، این نوع دوم جدیتره ومیتونه از سر درد باشه و طبیعتاً مخاطبای جدیتری داره، کامنتدونیش هم پر از بحثهای مخالف و موافقینه که گاهاً با مؤلف کل کل میکنن گاهی هم با همدیگه!

نوع سومش مخلوطی از نوع اوٌل و دومه و یک خط در میون احساسات شخصی و ملٌی با هم قاطی میشه!

نوع چهارم ایجاد شده فقط به صرف اطلاع رسانی! مخصوص اوناییکه نمیتونن نوشته هاشون رو به چاپ بدن یا پولشو ندارن یا حوصلشو! یا مطمئن نیستن که اصلاً کسی پیدا بشه این چیزارو! بخونه و یک جور فرهنگنامه مجازی درست میکنن که اگه انواع فارسیش با هم جمع بشه و سازماندهی بشه پوزه ویکی پدیا رو هم به خاک میماله! گیرم ایرانیها تا دور هم جمع بشن و تیمی کار کنن هنوز یک ۵۰ سالی وقت نیاز داره!خلاصه جزایر متعدد و ازهمه رنگی شدن این بلاگهای فارسی ول�