وبلاگ گروهی دودردو

موسیقی زیرزمینیUnderground Music مثل همه مفاهیم اونور آبی معنای اصلی خودشو در زبون ما نداره!!!

اصل قضیه به نوعی موسیقی اشاره میکنه که در بستری خودجوش و با حمایت گروهی از طرفدارانش پا میگیره، بدون اینکه بدنبال هیچ رقابت تجاری،سود مالی و عواید بیزنسی مشخصی باشه!، اگر به دنبال معنی نزدیکتری باشیم،شاید معنای موسیقی مستقل مشابه سینمای مستقل بهترین تعریف ممکن باشه، قدمتش هم به دهه ۶۰ میلادی،دهه اعتراض و عصیان جوونای غربی میرسه.

شاخه های متفاوتی مثلHardcore, Punk Rock, Alternative Rock وHip Hop در این بخش از موسیقی شکل گرفته، تعریف فنی تری هم از مقاله ای به نام آقای نصیر مشکوری با مضمون زیر هست که شاید کمک بیشتری به فهم این واژه بکنه: هنر زیرزمینی که موسیقی زیرزمینی نیز بخشی از آن است معمولا به هنری گفته می شود که پیشرو است و هم از لحاظ ایدولوژیک و هم بینش هنری و حتی در بیشتر مواقع از لحاظ طبقاتی خود را از جامعه جدا می کند و خلاف معیارهای فرهنگی و اجتماعی به قصد حرکت می کند، سنت شکنی می کند ومعیارهای جدید می آفریند. در حقیقت بینشی آنارشیستی دارد و هنر رایج را بازاری می پندارد و ارزش هنری برای آن قائل نیست در نتیجه با آن به شکلی بنیادی در تضاد قرار می گیرد و حتی مبارزه می کند. هنر زیززمینی از آنجائی که خصلتی انقلابی دارد می توان آن را مادر تمام نو آوری های هنری دانست چرا که با بریدن خود از جریان معمول فرهنگی جامعه، محفلی می شود برای رشد خلاقیت های نو که آن را اصطلاحا هنر آوانتگارد نیز می نامیم.

این قالب با اون چیزی که ما ایرونیها تعبیر به موسیقی غیر مجاز می کنیم تفاوت عمده ای داره، موسیقی زیرزمینی غربی مخاطب عام نداره و یک گروه از طرفداران یک سبک به صورت کاملاً خودجوش و غیر انتفاعی و فقط در راستای عرضه چیزی که اونها نامش رو یک جور موسیقی گذاشتند پا به عرصه گذاشته و شما هیچوقت تو یک فروشگاه محصولات فرهنگی شاید با    سی دی گروههای این سبک مواجه نخواهید شد و باز معمولاً یک سری اجرا در مکانهایی کاملاً آماتوری، بدون امکانات خاص پخش صدا و بسیار محدود برنامه اجرا می کنند.

از این جا به بعد باید مطلب این ماه رو به دوقسمت تقسیم کرد و به گمان من بهتره فقط به دنبال موسیقی زیرزمینی ایرونی بریم چون خود به خود غیرمجاز هم هست!، ولی اگر اسم موسیقی غیر مجاز رو بیاریم اونوقت دایره وسیعی رو در برمی گیره که جمع کردنش مشکله!

پس از انتخابات دوم خرداد، به یمن فضای باز فرهنگی!،گروهی از جوونهای علاقه مند به موسیقی راک و هاردراک به صورت کاملاً خودجوش دور هم جمع شدند و در داخل ایران گروه پژواک اولین اجرای محدود خودشوعرضه کرد در حالیکه به طور غیر رسمی اجرا کردن سروصدای زیادی بر پا کرد!،گروه بعدی اوهام بود که برای مسیحیان ایران یک کنسرت زنده اجرا کردند و گروههای مثل  127  و  The Technicolor Dream  با اشعار انگلیسی حرکتهای بعدی رو در این زمینه انجام دادند.

موسیقی راک ایرونی برای رسیدن به بلوغ هنوز راه زیادی رو باید گز کنه! و  رد پای ترکیب ناهمگونی از موسیقی جاز، ملودیهای کپی برداری شده فرانک زاپاFrank Zappa ،  Dream Theater و سایر متقدمین رو میشه در جای جای کارهاشون دید.

گروههای موسیقی زیرزمینی ایرونی به اجبار شرایط داخلی زیرزمینی هستند و گرنه اصلاً از درآمد و سود مالی و شهرت بدشون نمیاد و اصولاً در قالب تعریفی که از اسمشون رفت نمی گنجند!، مطمئن باشید ساختار فرهنگی و فاصله ای که از مدرنیسم داریم باعث میشه که پس از آزاد شدن فعالیت موسیقی از این نوع، دیگه هیچ شباهتی با موسیقی زیرزمینی نداشته باشند!!!