شاید چند سال پیش که مهمان کوچک اما گرانقیمت آن روزها، تازه آمده بود، کمتر کسی پیشبینی چنین مهمان کارآمدی را میکرد که به لطف کاربران فوقالعاده فضولاَش به هر جای ممکن و ناممکن سرک بکشد و بشود مایهِ سلب آسایش و آرامش. اینروزها به لطف تکنولوژی، تلفن همراه از کاربرد اصلیش خارج شده و دارد میشود بک ابزار مولتیمدیای کامل، در آیندهِ نزدیک شاید شاهد اکران فیلمهایی باشیم که با دوربین موبایل فیلمبرداری و کارگردانی شدهاند، تصور اینکه نخل طلای کن را چنین فیلمی بگیرد شاید خندهدار باشد اما دور از ذهن نیست.
اما ناکارگردانها یا کارگردانهای آماتور این فیلمها که آدمهای معمولی دنیای اطرافمان هستند، شاید هیچ وقت به اسمهای مطرحی تبدیل نشوند، در واقع خود وقایع و بعد، خود تلفن همراه جایگاه برتری نسبت به فیلمبردار واقعه دارند. این پاپاراتزیهای هزارهِ سوم که اینروزها مثل مور و ملخ دربهدر دنبال حادثه یا واقعهای هستند که بشود فیلمبرداری کرد، مرزهای انسانی و خصوصی را به واقع ندیدهاند که بخواهند رعایت کنند.
از بچههای ۱۵ ساله تا مردهای گندهباقالی بالای ۴۵، شدهاند مشتری فیلمهای همراه، موبایل به نوعی شده سینمای همراه، به جای تلفن همراه. سر میز غذاخوری رستوران، داخل سرویس اداره، و هر جای ممکن و ناممکن دیگری، شنوندهِ اصوات غریبی خواهید بود:
- بلوتوثت رو روشن کن یه فیلم توپ دارم!
و از پخش مستقیم رختخواب بگیر تا تصویری از غسالخانه، جزیی از محتویات رد و بدل شدهِ اینگونه معاملات است، پاپاراتزیهای هزارهِ سوم حتی به مردهها هم رحم نمیکنند، پرنسس دایانا، آن دنیا هم که هست باید خدا را شکر کند بابت مردنش، که اگر گیر این ناجنسها میافتاد جنازهاش هم بر باد بود.
» بیربط: کِی میشه ما اَدمین شیم از دست این همه مصیبت فراموشی پسورد خلاص شیم. اینکه جمع بستم به خاطر شما هم هست که هر بار این یکی دو خط تکراری آخر کار رو نخونید.
